ภามรวบรวมสติใช้โอกาสนี้หยิบปืนในกระเป๋า เฮียบุ๋นยังคงร้องโอดโอยเจ็บจี๊ดอยู่ที่ปาก หันมาจัดการร่างเล็กให้แหลกคามืออีกครั้ง

หนุ่มน้อยจ่อปืนไปที่มาเฟียหนุ่มในจังหวะที่เฮียบุ๋นหันมาหาเขาพอดี ภามลุกขึ้นยืนบนเตียงโดยที่เขายืนอยู่บนพื้น คุณมาเฟียชะงักค่อยๆเอามือทั้งสองชูขึ้น พกปืนติดตัวแบบนี้เฮียบุ๋นครุนคิดจะจัดการร่างเล็กยังไงดี

เก๊ก! ภามปลดกระสูนพร้อมแผดเสียงอย่างเอาจริง รู้จักเขาน้อยไปแล้ว มาเฟียหนุ่มตกใจทางสายตามองปืนสลับกับใบหน้าสวย

น้ำเสียงและสายตาเอาจริง ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมาดา

ภามลงจากเตียงเดินเข้าหาร่างโตจ่อปืนตรงที่อกข้างซ้ายหัวใจเลือดเย็นของมัน มาเฟียหนุ่มค่อยๆย่างก้าวถอยหลัง

ตอนนี้อารมณ์ร่างเล็กพรวดพุ่งยิ่งกว่ามาเฟียไปเรียบร้อย ปากพูดห้าม แต่ห้ามเขาไม่ได้

ก็แค่คำพูดเล้าโลมเท่านั้น คิดหรอ คนอย่างมาเฟีย จะหยุดแค่นี้

เฮียบุ๋นพยักหน้าเบาๆสายตาจ้องมองร่างเล็กสลับกับลูกปืน พลาดนัดนี้ ถึงกับตายเลยนะ ร่างเล็กจ่อตรงที่จุดอ่อนไหวซะขนาดนั้น

ตึก! ภามกดปืนลงที่อกซ้ายของเฮียบุ๋นอย่างแรงสายตามองชายตรงหน้าอย่างเกลียดชัง เฮียบุ๋นยกมือทั้งสองค้างไว้มองเข้าไปในดวงตาคู่สวย

ภามหย่นคิ้วมองใบหน้าหล่อ น้ำเสียงและสายตาเขาดูจริงใจหรือแกล้งทำ

หมับ!

ปัง!!!! ปืนลั่นลงสู่พื้น เฮียบุ๋นใช้โอกาสนี้จับมือร่างเล็กเเละแย่งปืนจ่อไปยังพื้นจนลั่น

ปัง!!!! ปืนลั่นไปด้านข้างอีกครั้งภามสะดุ้งวาบ ทำปืนหลุดไปให้เฮียบุ๋นทำให้แย่งไปจนได้ ตอนนี้ปืนร้ายโดนเขาครอบครองไปแล้ว

กึก! เฮียบุ๋นปลดเอาลูกกระสูนออกอย่างรวดเร็วและโยนทิ้งไปด้านข้าง หมับ!

ดิ้นรนสุดเหวี่ยง ยังสตั้นที่เขาแย่งปืนไปได้ จนเฮียบุ๋นตระคุบเข้ากอดรัดร่างเล็กจากด้านหลัง

เฮียบุ๋นกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูเล็ก เฮียบุ๋นใช้มือทั้งสองข้างรวบรัดร่างเล็กไว้ เเล้วก้มลงไปสูดหอมกลิ่นหอมๆที่ซอกคอ ภามปั้นสีหน้ารังเกียจ

เฮียบุ๋นบอกด้วยรอยยิ้มและสีหน้าเจ้าเล่ห์ก้มลงจะซบไหล่บาง ภามเบิกตากว้างพอดีกับที่เขาเอียงหน้าเข้าหาเขากับคำถามบ้าๆนี้

ทำให้จมูกสันโด่งได้รูปสวย กับริมฝีปากอวบเผลอไปจูบแก้มของเฮียบุ๋น

เบี่ยงหน้าสะบัดหนีกับอาการไม่ได้ตั้งใจเมื่อกี้

ภามหยุดพูดทำตัวไม่ถูก ถึงฉากจูบในละครทีไรก็ใช้มุมกล้องเท่านั้น

แต่นี่เป็นการหอมผู้ชายครั้งแรกแบบไม่ตั้งใจของร่างเล็ก

มาเฟียคลายอ้อมกอดรัดรูปหมุนตัวเล็กเข้าหามาประชันหน้า

จ้องเข้าไปในดวงตามาเฟียอย่างท้าทาย

ชี้แก้มที่ถูกกระทำอย่างเสียหาย

ภามสบถน้ำเสียงอย่างหน้ารำคาญ

เฮียบุ๋นดึงเอวคอดเข้ามาโอบกอดชิดกับอกแกร่ง

ภามกำมือเล็กวางไว้บนอกของชายหนุ่ม

น้ำเสียงของเฮียบุ๋นฟังดูโหดเหี้ยม

อะไรกันไอ้ตานี่บ้าไปแล้วหรอ? อะไรจะจริงจังขนาดนี้ อยากได้อะไรจะให้หมดงั้นหรอ? ได้.. ผมจะสูบเงินตานี้กินให้หมด ให้ตายเถอะ รวยมากนักหรอ? เหอะ!

ภามมองเข้าไปในแววตานั้นไร้ความรู้สึก อย่างนึกคิด

"ฟังพ่อนะภาม ต่อไปนี้คุณรัศมีจะเป็นแม่ใหม่ของแก" "ไม่มีวัน! คุณหญิงอรดาคือแม่ของผมคนเดียว!" "แต่แม่แกตายไปแล้วนะ!" "ยังไงผมก็ไม่มีวันรับนังเมียน้อยของคุณพ่อ ผมเกลียดพวกมัน!!!"

"ภาม สุขสันติวันเกิดนะ นี่ของขวัญ หม่อนให้" ยิ้ม แคว่ก! ของขวัญถูกขย้ำเขวี้ยงทิ้งด้วยน้ำมือของภาม "ฉันไม่เอา!! ฉันเกลียดนาย ไอ้ลูกเมียน้อย" พรึ่บ! ผลักใบหม่อนล้มลงจนร้องไห้

"เมื่อไหร่พวกแกจะออกไปจากบ้านฉันสักที!!"

ภามกำเสื้อมาเฟียหนุ่มแน่นสายตาอาฆาตกับภาพอดีตยังกึกก้องในหันจนเฮียบุ๋นเรียกขึ้น...

-โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ-