ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสนามแข่งรถฟอร์มูล่า รถซูเปอร์คาร์ที่ราคาแพงหูฉี่หลายสิบคันจอดเรียงรายกันอยู่ข้างสนาม และตอนนี้กำลังมีรถสองคันที่กำลังเบียดเสียดกันเข้าเส้นชัยอยู่ที่กลางสนาม ผู้คนที่เข้าชมต่างให้ความสนใจกับการแข่งขันในครั้งนี้

 

ยกเว้น ไมเคิล หรือ ภวินทร์ อริยะเศวท คุณหมอหนุ่มที่เข้ามาสนามแข่งรถแห่งนี้เพื่อตามหาน้องชาย เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าคนที่อยู่ในสนามใครจะเป็นฝ่ายชนะ   แต่เสียงเฮจากผู้คนในขอบสนามทำให้คุณหมอร่างบางหยุดมองหาน้องชายและมองไปที่สนามแทน

 

ชายหนุ่มร่างสูงเดินลงมาจากรถซุปเปอร์คาร์สีเหลืองดำที่ถูกดัดแปลงเป็นรถแข่งด้วยท่าทีสง่า เขาคงเป็นคนที่ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ หญิงสาวร่างบางที่มีสัดส่วนเว้าส่วนโค้งโดดเด่นเพราะชุดเดรสรัดรูป เธอเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มก่อนจะมอบจูบที่ดูดดื่มให้เป็นรางวัล

 

ไมเคิลมองภาพนั้นก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะยังไงก็ดูเป็นภาพที่ไม่ค่อยหน้ามองซักเท่าไหร่

 

เหอะ! จูบกันกลางที่สาธารณะเนี่ยนะ

 

มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าสะพายขึ้นมาเพื่อกดโทรออกหา มาร์ค น้องชายของเขาแต่ก็ไม่มีคนรับสายเช่นเคย มาร์ค เป็นน้องชายที่อายุห่างจากไมเคิลถึงสามปี พ่อกับแม่ของพวกเขามีปัญหากันกว่าจะเข้าใจกันและมีน้องชายให้เขาก็ตอนที่เขาอายุ 3 ขวบแล้ว

 

 

 

"ไอ้มาร์คเฮียบอกว่าอย่าเพิ่งรีบกลับ วันนี้เฮียจะฉลองที่ชนะไอ้โมโซ่อีกแล้ว"

 

เสียงเอ่ยถึงชื่อเดียวกันกับน้องชายตัวเอง ไมเคิลจึงรีบหันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะพบว่าเป็นน้องชายของตัวเองยืนอยู่ในกลุ่มนั้นจริงๆ คุณหมอหนุ่มรีบก้าวเท้ายาวๆเพื่อเดินไปถึงตัวน้องชายให้เร็วที่สุด

 

 

 

"มาร์ค"

 

เขาเอ่ยเรียกน้องชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งกว่าที่เคยพูดกับน้องชาย

 

"พี่เกิ้ล มาได้ยังไง"

 

เด็กหนุ่มตกใจเล็กน้อยที่เห็นพี่ชายของตัวเองอยู่ที่นี่

 

"ออกไปคุยกันหน่อย"

 

ถึงแม้จะอยากลากเจ้าตัวแสบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย แต่ไมเคิลก็ต้องใจเย็น หากเขาวู่วามมีแต่จะทำให้มาร์คเตลิดไปมากกว่านี้ ส่วนมาร์คก็ให้ความร่วมมือ เขายอมเดินตามพี่ชายออกไปแต่โดยดี

 

"อะไรพี่เกิ้ล พี่มาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่ามาดูแข่งรถเป็นไปไม่ได้แน่ๆ"

 

ก็พี่ชายของเขาเรียบร้อยซะขนาดนั้น

 

"ทำไมช่วงนี้ถึงไม่กลับบ้าน แม่กับปาป๊าเป็นห่วงมากเลยรู้หรือเปล่า"

 

"ปาป๊าอ่ะหรอเป็นห่วง โน่นก็ห้ามนี่ก็ห้าม แค่ผมขอซื้อรถคันเดียวปาป๊ายังไม่ยอมซื้อให้แถมบอกให้เอารถที่บ้านไปขับ เหอะ ใครจะอยากขับรถเชยๆแบบนั้นกัน"

 

เด็กหนุ่มกอดอกระบายความในใจกับพี่ชายออกมาจนหมด

 

"แต่รถที่นายขอมันตั้งสิบห้าล้านนะมาร์ค"

 

"เงินแค่นั้นไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งปาป๊าล่วงหรอกนะพี่เกิ้ล บ้านเรารวยแค่ไหนพี่ก็รู้ พอผมไปอ้อนขอกับคุณย่าแทน ปาป๊าก็ขู่จะระงับบัตรเครดิตผม เผด็จการชะมัด"

 

"อย่าพูดถึงปาป๊าแบบนั้นนะ!"

 

ไมเคิลดุน้องชายเสียงดังจนชายหนุ่มมีแววตาวูบไหวอยู่ครู่หนึ่ง พี่ชายที่แสนดีไม่เคยดุเขาแบบนี้เลยซักครั้ง

 

"พี่ก็เหมือนกับปาป๊า เผด็จการ ใจร้าย"

 

มาร์คตะโกนใส่หน้าพี่ชายกลับบ้าง

 

"พี่เป็นแบบนั้นอย่างงั้นหรอ"

 

"ใช่พี่เป็นแบบนั้น"

 

 

 

"ไอ้มาร์คไปยัง เฮียเสือ มาแล้วเนี่ย"

 

กลุ่มเพื่อนของมาร์คเดินออกมากันนับสิบคน รวมถึงผู้ชายร่างสูงที่ชนะการแข่งรถเมื่อกี้ด้วย เขากอดเอวหญิงสาวคนเดิมเดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนของมาร์คออกมา

 

"อย่ามาที่นี่อีก และวันนี้ผมก็จะไม่กลับบ้านกับพี่ ผมจะไปนอนคอนโดเพื่อน"

 

"มาร์ค มาร์คเดี๋ยวก่อน"

 

ต่อให้ไมเคิลจะตะโดนเรียกเสียงดังแค่ไหนน้องชายตัวแสบก็ไม่ยอมหยุด มาร์คเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนและเดินออกไปทันที แต่ก่อนจะเดินไปไกลชายร่างสูงคนนั้นที่เพื่อนของมาร์คเรียกว่าเฮียเสือกลับมองหน้าไมเคิลพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก

 

 

 

"เห้อ"

 

ร่างบางนั่งฟุบลงที่พวงมาลัยภายในรถเมอร์เซเดส เบนซ์คันหรู รถคันนี้เป็นรถของที่บ้าน มันไม่ได้เชยอย่างที่มาร์คว่า เพราะราคามันก็สูงลิ่วและดูหรูหรา เพียงแต่ไม่ใช่รถซุปเปอร์คาร์อย่างที่มาร์คอยากได้ สุดท้ายวันนี้เขาก็พาน้องกลับบ้านด้วยไม่ได้

 

.

 

 

 

"ไมเคิลทำไมวันนี้กลับดึกล่ะลูก"

 

คนที่เอ่ยทักทันทีที่ร่างบางก้าวเท้าไปในบ้านคือนพเกล้าอดีตซุปตาร์เมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเป็นแม่ของไมเคิล และตอนนี้คุณแม่ก็ยังคงไม่นอนเพราะลูกชายทั้งสองยังไม่กลับบ้าน

 

"ติดเคสนิดหน่อยหน่ะครับแม่ แล้วแม่ล่ะครับทำไมยังไม่นอน"

 

ไมเคิลเดินเข้ามาหาคุณแม่ที่นั่งอยู่ที่โซฟา เขาทิ้งทิ้งตัวลงนอนบนตักนุ่มของคุณแม่และซบใบหน้าลงบนฝ่ามืออย่างออดอ้อน

 

"อ้อนแม่เป็นเด็กเลยนะเรา"

 

"แม่เหนื่อยไหมครับ"

 

ร่างบางปรือตามองคุณแม่

 

"วันนี้ไม่เหนื่อยเลยจ้ะ ปาป๊าพาไปออกรอบตีกอล์ฟกับบรรดาเพื่อนๆ ถึงจะร้อนนิดหน่อยแต่ก็สนุกดี แต่ปาป๊าเราหน่ะสิรีบกลับเพราะหึงที่เพื่อนเขาแซวแม่ ฮ่าๆ"

 

นพเกล้าเล่าเรื่องระหว่างวันให้ลูกชายฟังอย่างอารมณ์ดี

 

"เกิ้ลหมายถึง แม่เหนื่อยมั้ยครับที่เลี้ยงเกิ้ลกับน้องมา"

 

คุณหมอหนุ่มแทนตัวเองเหมือนอย่างในวัยเด็ก ตั้งแต่โตเป็นหนุ่มเขาก็ไม่ค่อยได้แทนตัวเองแบบนี้แล้ว ส่วนแม่กับปาป๊าก็ไม่ได้เรียกเขาว่าเกิ้ลอีก นอกจากมาร์คที่ยังคงเรียกเขาว่าพี่เกิ้ลอยู่

 

คุณแม่คนสวยส่งยิ้มให้ลูกชายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างลูบศรีษะของไมเคิลอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจนลูกชายรับรู้ได้

 

"ไม่เลยจ๊ะ เกิ้ลน้อยของแม่เป็นดีและแม่ก็ภูมิใจในตัวลูกมากๆ ส่วนน้อง"

 

คุณแม่คนสวยเว้นคำพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

"แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ เกิ้ลจะพาน้องคนเดิมของเรากลับมาให้ได้ เกิ้ลสัญญา"

 

สายตาของไมเคิลดูมุ่งมั่น ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของเขาจะต้องกลับมา

 

 

 

"ที่รัก ขึ้นไปนอนได้แล้ว อ้าวไมเคิลทำไมมานอนอ้อนแม่อยู่ตรงนี้หื้ม"

 

ปาป๊าที่กำลังเดินมาตามคุณแม่คนสวยที่นั่งอยู่ตรงโซฟาก่อนจะพบว่าลูกชายคนโตกำลังอ้อนภรรยาของตัวเองอยู่

 

"มาเติมพลังครับ"

 

ไมเคิลเอ่ยตอบปาป๊าก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

 

"นอนตักภรรยาของปาป๊าแบบนี้ปาป๊าหวงนะรู้ไหม"

 

"งั้นคงต้องให้ลูกมีแฟนจะได้ไม่แย่งแม่ไปจากปาป๊า ดีไหมครับ"

 

ไมเคิลเดินไปคล้องแขนคุณพ่อก่อนจะซบหน้าลงบนต้นแขนที่ยังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทั้งที่ปาป๊าของเขาอายุปาไปเลข 5 แล้ว

 

"มีไปทำไมแฟน ลูกคนเดียวปาป๊าเลี้ยงได้หน่า"

 

ใครๆก็รู้ว่า ปวีร์ อริยะเศวท หวงลูกชายมากแค่ไหน โดยเฉพาะลูกชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้อย่างไมเคิล

 

"นี่คุณลูกก็เรียนจบมีงานมีการทำแล้วยังจะหวงไม่เลิกอีก ไป ไปนอนกันได้แล้วพ่อลูก"

 

"แล้วเจ้ามาร์คยังไม่กลับอีกหรือไง"

 

"น้องบอกว่าจะค้างห้องเพื่อนหน่ะครับ น้องโทรบอกผมแล้ว"

 

ไมเคิลช่วยพูดแทนน้องชาย เขารู้ว่าอาจจะเป็นวิธีที่ผิดไปบ้าง แต่เขาจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

 

"อีกแล้วหรอ มันโกรธที่ป๊าไม่ซื้อรถให้หน่ะสิ"

 

"ไม่หรอกครับ ปาป๊ากลับแม่ไปนอนนะครับเดี๋ยวผมให้คนมาปิดบ้านเอง กู๊ดไนท์ครับ"

 

ไมเคิลรีบรบเร้าผู้เป็นพ่อให้ขึ้นไปนอน ก่อนจะเป็นเรื่องใหญ่ไปมากกว่านี้ คุณแม่คนสวยจุมพิตไปที่ขมับของลูกชายอย่างที่ชอบทำก่อนที่จะช่วยบังคับปาป๊าไปนอนอีกแรง

 

 

 

ไมเคิลค่อนข้างกังวล เขาอาจจะต้องเริ่มต้นจากการหาวิธีทำน้องชายของเขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อเสือ ร่างบางนั่งนครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะนึกได้ว่าเพื่อนของสนิทของเขาก็ชอบเที่ยวสังสรรค์ เพื่อนของเขาอาจจะรู้จักผู้ชายคนนั้นก็ได้ ว่าแล้วไมเคิลก็หยิบมือถือขึ้นมาและกดโทรออกหาเพื่อนรักทันที

 

"ฮัลโหลว่าไงคุณหมอ"

 

จูนเป็นชายหนุ่มร่างเล็ก และเป็นเพื่อนสนิทสมัยมัธยมของไมเคิล พวกเขามีนิสัยที่แตกต่างกันแต่กลับคบหากันมาได้จนถึงปัจจุบันนี้ ที่สำคัญพวกเขาสนิทกันมากถึงขั้นรู้ทักเรื่องราวของกันและกัน

 

"จูนอยู่ไหนทำไมเสียงดัง"

 

"อยู่ที่คลับหน่ะสิ ไมเคิลน่าจะมาด้วยผู้เยอะม๊ากกก"

 

"ไปก็แย่งผู้จูน แล้วจูนก็จะมาว่าเราอีก"

 

"หูย เพื่อนฉันปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวัน อุ้ยขอโทษครับ คะ คุณเสือใช่มั้ยครับ"

 

ดูเหมือนว่าจูนกำลังพูดคุยกับใครซักคน จนลืมไปว่ากำลังคุยโทรศัพท์กับไมเคิลอยู่ แต่ชื่อที่จูนเรียกเหมือนกับผู้ชายคนนั้น

 

"ฮัลโหลๆ ไมเคิลฉันเจอเนื้อคู่ จะบอกว่าหล่อม้าก"

 

"ท่าจะจริงเพราะเมื่อกี้จูนลืมเราไปเลย"

 

"โอ๋ๆ แปปเดียวเอง เห้ยไมเคิลฉันเจอน้องชายนายมากับแกงค์ของพี่เสือด้วย"

 

"พี่เสือหรอ? เขาเป็นใครทำไมมาร์คถึงเข้าไปสนิทด้วย"

 

"เขาเป็นหุ้นส่วนคลับที่จูนอยู่ตอนนี้ แต่ที่น้องชายนายไปสนิทด้วยน่าจะมาจากกลุ่มแข่งรถของพี่เสือ เห้อ! พูดแล้วก็เซ็งชะมัด เขาไม่สนใจเราเลยสักนิด"

 

"อ๋อ อย่างนั้นหรอ"

 

"ไมเคิลงั้นแค่นี้ก่อนนะเพื่อนเรียกแล้วอ่ะ"

 

"โอเคๆ ไว้วันไหนว่างเราจะไปด้วยนะ"

 

"ห๊า จริงป่ะเนี่ย"

 

"อืม อยากไปดูมาร์คด้วย"

 

 

 

ไมเคิลหยุดการสนทนากับเพื่อนสนิทไว้แค่นั้น เขารีบเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายและกลับออกมานอนพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้เขามีตรวจคนไข้แต่เช้า

 

.

 

 

 

เช้านี้ร่างบางตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเหมือนอย่างทุกวัน ไมเคิลไม่เคยมีแฟนและยังไม่คิดจะมี การตื่นขึ้นมาในครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น แค่นี้ไมเคิลก็พอใจแล้ว คุณหมอหนุ่มรีบอาบน้ำแต่งตัวและลงไปทานมื้อเช้ากับครอบครัว

 

ที่ทำให้เขาแปลกใจคือน้องชายของเขานั่งรอทานอาหารอยู่ก่อนแล้ว แสดงว่าเมื่อคืนมาร์คกลับมานอนที่บ้านไม่ได้นอนที่คอนโดเพื่อนอย่างที่บอกเขา

 

"ไงตัวแสบ มีเรียนเช้าหรอเรา"

 

"......."

 

มาร์คตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากโดยที่ไม่ตอบไมเคิล น้องชายอาจจะยังโกรธอยู่ที่เมื่อคืนเข้าเสียงดังใส่ไปแบบนั้น พี่ชายร่างบางจึงทำได้เพียงเดินไปนั่งข้างๆก่อนที่สาวใช้จะนำข้าวต้มกุ้งมาเสริฟให้

 

"เจ้ามาร์คทำไมเมื่อคืนกลับดึก ป๊าเห็นรถมาส่งตอนตีสี่แถมเมามาอีก"

 

"โถ่ปาป๊า เมื่อคืนรุ่นพี่นัดเลี้ยงรุ่นนิดหน่อยเองครับ รู้ตัวอีกทีก็ตีสี่แล้ว"

 

"ชักจะเอาใหญ่แล้วนะเรา"

 

"แม่คร้าบคิดถึงแม่จังเลย ไม่เจอตั้งหลายวัน"

 

ฟอด ฟอด!

 

เมื่อถูกปาป๊าดุ ลูกชายคนเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปอ้อนคุณแม่ทันที แถมยังหอมแก้มทั้งข้างซ้ายและข้างขวาอย่างออดอ้อน

 

"พอเลยๆ นั่นเมียป๊านะ"

 

"คืนนี้มาร์คไปนอนบ้านคุณย่านะครับ"

 

"จะไปอ้อนขออะไรคุณย่าอีกแล้วหล่ะเจ้าตัวแสบ"

 

นพเกล้าลูบหัวลูกชายที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอหน้าคร่าตาเท่าไหร่นัก มาร์คจะชอบไปขลุกตัวอยู่กับคุณย่าเพราะมักจะถูกตามใจ อยากได้อะไรก็ได้มาง่ายๆ ทำให้มาร์คติดคุณย่ามากกว่าใครๆ แต่มีอีกคนที่มาร์คติดแจก็คือพี่เกิ้ลพี่ชายของเขา แต่ตอนนี้น้องชายคนเล็กกำลังงอน

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น