email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายน้าา ^-^

ลิขิตครั้งที่ 8 จูบแรก!

ชื่อตอน : ลิขิตครั้งที่ 8 จูบแรก!

คำค้น : Destiny, ลิขิตกามเทพ, เกิดใหม่, แก้แค้น, Yaoi, Boyslove

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2564 01:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตครั้งที่ 8 จูบแรก!
แบบอักษร

 

 

EP8# Run จูบแรก! 

 

ใช่แล้ว...ผมไม่ได้จมน้ำจริงๆ ไอ้ที่แกล้งทำเป็นตะเกียกตะกายมันก็แค่การแสดงเท่านั้น แต่ว่าผมไม่ได้ประสาทแดกหรือว่างมากจนต้องมาแกล้งจมเล่นๆ หรอกนะ มันมีสาเหตุที่ผมต้องทำแบบนี้อยู่... 

“อีรันต์! บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่ามึงเป็นอะไรกับคุณโก้!” เสียงแปดหลอดแบบนี้ คำพูดคำจาหาเรื่องแบบนี้ ถึงไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าคนที่พูดเป็นใคร 

เป็นแม่ครัวนี่คงจะว่างมากเลยใช่มั้ย ถึงได้มีเวลามาหาเรื่องผมทั้งสายทั้งบ่ายแบบนี้ 

“แน่ใจหรอว่าถ้าได้ยินจริงๆ แล้วจะรับได้?” ผมพักงานที่กำลังทำเอาไว้แล้วหันไปเผชิญหน้ากับดาหวัน สถานการณ์ยังกะฉายซ้ำกับเมื่อตอนสายๆ จะต่างก็ตรงที่พี่บุหงาถูกติ๋มกับกุ้งลากออกไปที่อื่น ทำให้ตอนนี้ผมเหลือแค่ตัวคนเดียว 

ถามว่ากลัวมั้ย? 

ถ้ากลัวผมจะพูดปั่นยัยดาหวันแบบนี้เรอะ! คอยดูเถอะ ถ้ายังมาหาเรื่องไม่เลิกผมจะปั่นแม่งให้หนักกว่านี้อีก! 

“กรี๊ดดดดด! พูดแบบนี้หมายความว่าไง! จะบอกว่ามึงเป็นเมียคุณโก้งั้นหรอ! กูไม่เชื่อเด็ดขาด! คุณโก้ไม่มีทางชอบผู้ชายได้หรอก! กรี๊ดๆๆๆๆ”  

นี่ขนาดไม่เชื่อนะนั่น ถ้าเชื่อจะรีแอคชั่นเวอร์วังขนาดไหน ไม่รู้ว่าตอนเกิดพ่อแม่ให้แดกนกหวีดรึไง ถึงได้เสียงแปดหลอดจนแสบแก้วหูขนาดนี้ 

“ยังมีอะไรสงสัยอีกมั้ย ถ้าไม่มีก็เชิญ คนจะทำการทำงาน” แม่งนั่งเซาะเพรียงออกจากหอยยังบันเทิงกว่าต้องคุยกับยัยนี่อีกเถอะ 

“มึงพึ่งมาได้แค่วันสองวัน อย่ามาทำเหมือนกับเป็นเจ้าของเกาะนะ!” ก็ไม่รู้ว่าคำพูดของผมทำให้ยัยนี่ของขึ้นได้ยังไง ถึงได้ผลักผมจนเดินเซถอยหลัง อีกไม่กี่ก้าวก็จะสุดทางเดินที่ต่อออกมาจากโรงเรือนแล้ว พ้นจากนี้คือท้องทะเลไม่ใช่แค่บ่อที่มีตาข่ายกั้นไว้เลี้ยงหอยแล้วนะ 

แว้บหนึ่งผมก็นึกถึงเรื่องที่รันต์เคยผลักกายตกน้ำ... 

ถึงกายจะบอกว่าเชื่อใจ แต่วันก่อนเหมือนไอ้หนวดจะโพล่งออกมาอย่างเดือดว่ารันต์คิดจะฆ่ากาย ถ้างั้นสาเหตุหลักที่มันคิดแค้นจนจับผมมาดัดสันดานที่นี่ก็คงเป็นเรื่องนี้ล่ะมั้ง 

หรือไอ้หนวดจะสั่งให้ดาหวันมาเอาคืนผมเหมือนที่รันต์เคยทำกับกาย? 

ถึงจะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ เพราะผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของรันต์กับกายเป็นเพื่อนแบบไหนกันแน่ เพราะรันต์ก็ดูเป็นคนร้ายๆ ส่วนกายก็ไม่ใช่คนเรียบร้อยแสนดีอย่างที่เห็น แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เป็นไปได้สูงเลยว่าผมอาจจะถูกดาหวันผลักตกทะเล 

“เธอจะทำอะไร” ผมเดินถอยหลังตรงข้ามกับดาหวันที่เดินตรงมา  

ผมแสร้งทำเป็นกลัวเล่นตามน้ำยัยนี่ไป ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้เป็นคำสั่งจากไอ้หนวดมั้ย ถึงแม้ลึกๆ แล้วผมจะคิดว่าไม่ใช่ เพราะถึงไอ้หนวดมันจะปฏิบัติกับผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่เคยทำร้ายผมจริงจังเลยสักครั้ง 

บอกตามตรง นี่ว่าการถูกขังอยู่ที่เกาะนี้ มันสบายกว่าชีวิตช่วงหนึ่งที่ต้องทำงานงกๆ ส่งตัวเองเรียนซะอีก บางวันผมเคยไม่มีข้าวจะกินด้วยซ้ำ แต่นี่ขนาดไอ้หนวดแค้นผมเบอร์นั้น มันก็ยังให้กินข้าวครบ 3 มื้อ ถึงบางทีมันจะผีเข้าผีออกบ้างก็เถอะ แต่ก็เข้าใจได้ เพราะถ้าจะให้ปฏิบัติอย่างดีกับคนที่เกลียดมันก็ไม่ใช่จริงมั้ยล่ะ 

“หึ! อยากรู้ใช่มั้ยว่ากูจะทำอะไร...กูก็จะสั่งสอนให้มึงรู้ไงว่าการมาแย่งของของคนอื่นจะต้องเจอแบบนี้!” ได้ดิวะถ้าจะมามุกนี้ เพราะงั้นผมเลยสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดล็อตใหญ่ แล้วก็ปล่อยให้ดาหวันผลักตกทะเลโดยไม่ลืมแอคติ้งให้สมจริง 

ผมทำเป็นกระเสือกกระสนเหมือนคนว่ายน้ำไม่เป็น แต่ก็ไม่ได้ตะโกนร้องหรอกนะเพราะกลัวอากาศจะหมด ส่วนยัยดาหวันก็โง่เชื่อเลยหัวเราะอย่างสะใจ แถมสั่งเบรกพวกคนงานผู้ชายที่วิ่งมาดูอย่างตกใจยังไม่ให้ลงมาช่วยผม บอกใกล้จะจมก่อนค่อยลงไป ถ้าอย่างนั้นนี่ก็ไม่น่าจะใช่คำสั่งของไอ้หนวด น่าจะเป็นแค้นส่วนตัวนั่นแหละ 

เมื่อรู้แบบนี้ผมเลยจะเลิกแกล้งทำเป็นจมน้ำให้ยัยดาหวันหงายเงิบ แต่บังเอิญไอ้หนวดดันโผล่มาพอดี ยัยผีบ้าเลยถึงกับหน้าซีด ในจังหวะนั้นผมก็เลยคิดแผนที่จะเอาคืนยัยนั่นจนแทบอกแตกตายได้ แล้วก็อยากพิสูจน์ให้เห็นชัดๆ ไปเลยว่า ไอ้หนวดคิดอยากจะเอาคืนผมด้วยวิธีเดียวกันกับที่รันต์ทำกับกายรึเปล่า 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” ผมอาศัยจังหวะที่ไอ้หนวดหันไปคาดคั้นเอาคำตอบจากดาหวัน สูดอากาศเข้าไปในปอดอีกครั้ง แล้วก็ทำเป็นหมดแรงจมลงไปในน้ำ เท่านั้นแหละไอ้หนวดก็รีบกระโดดลงมาช่วยผม ท่าทางร้อนใจแบบนั้นก็ชัวร์แล้วล่ะว่าเรื่องนี้ไม่ใช่คำสั่งของมันจริงๆ 

พอพาร่างที่แน่นิ่งของผมขึ้นมาบนได้แล้ว ไอ้หนวดก็รีบปั๊มหัวใจให้อย่างร้อนรน แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่ฟื้น มันก็เลยต้องก้มลงมาผายปอดเพื่อกระตุ้นการหายใจ ก็ไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้จะเรียกว่าจูบแรกของผมได้มั้ย แต่สำหรับรันต์คงไม่ใช่ ร่างกายนี้ผ่านผู้ชายมาเยอะแล้ว ดังนั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องหวงตัว เลยจัดการแลกลิ้นโชว์ยัยดาหวันแม่งเลย 

!!! 

ไอ้หนวดตกใจเลยจะผละออกแล้วชันตัวลุกขึ้น แต่ผมก็รีบยกมือขึ้นไปโอบรอบลำคอของมัน แล้วดึงดันจูบต่อทั้งยังแลกลิ้นอย่างร้อนแรง ถึงแม้จะเป็นการปฏิบัติครั้งแรก แต่ทฤษฎีผมก็ใช่ย่อยนะ แหงล่ะ ก็ตอนยังเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ร่าง ผมศึกษาจากเอสกับซีจนแทบจะตรัสรู้อยู่แล้ว หึหึ 

ผมเหลือบสายตาไปมองยัยดาหวัน ตอนนี้พูดว่าช็อกยังเบาไป คือเหมือนตายไม่ก็วิญญาณออกจากร่างไปแล้ว สะใจฉิบหาย! เมื่อสาสมใจแล้วผมเลยจะดันไอ้หนวดออก แต่ก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ มันดันเป็นบ้าอะไร ถึงได้จูบตอบผม แถมยังบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงอีกต่างหาก! 

!!! 

ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จากก่อนนี้ที่ไม่รู้สึกอะไรเพราะไม่ได้โฟกัสที่การจูบ แต่ตอนนี้ร่างกายของผมกลับร้อนวูบวาบ ยิ่งลิ้นถูกตวัดและริมฝีปากถูกดูด มันก็ทำให้หัวใจของผมถึงกับเต้นโครมคราม มือไม้ที่อยากจะทุบตีก็ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจนแทบจะจับไหล่หนาไม่ไหว 

จูบของไอ้หนวดถึงแม้จะหนักหน่วงสำหรับมือใหม่อย่างผมไปสักหน่อย เพราะโดนบดขยี้อย่างรุนแรงราวกับหิวโซมาจากไหน แต่นอกจากจะไม่รังเกียจผมยังรู้สึกดี จากที่เคยหนีลิ้นของผมก็ตวัดตอบ ส่วนริมฝีปากก็ขบเม้มและดูดดุนคืน ซึ่งก็ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่กว่าที่เราสองคนจะเต็มอิ่มและพึงพอใจจนผละออกจากกัน 

“...” 

“...” 

ต่างคนต่างไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องมองกันและกันอยู่แบบนั้น คือมันทำอะไรไม่ถูกอะ จนกระทั่งได้ยินเสียงคนวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับเรียกชื่อผม 

“น้องรันต์!” 

เป็นพี่บุหงาที่คงจะสลัดลูกไล่ของยัยดาหวันได้ เท่านั้นแหละ ผมกับไอ้หนวดถึงได้เลิกจ้องหน้ากันแล้วก็ลุกขึ้นยืนสักที 

“น้องรันต์เป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ตัวเปียกแบบนั้น จะว่าไปนายก็ด้วยนี่คะ” พี่บุหงาที่เห็นสภาพของผมกับไอ้หนวดพูดขึ้นอย่างตกใจ 

“ผมตกน้ำน่ะครับ” 

“อะไรนะ! ตกได้ยังไง! มีคนทำใช่มั้ย!” ถึงจะถามแบบนั้น แต่พี่บุหงาก็หันไปมองยัยดาหวันตาขวาง เอ้าเลิ่กลั่กเลยดิ 

“ผมก็ไม่อยากพูดหรอกครับ เดี๋ยวจะหาว่าไปใส่ร้าย แต่พวกพี่ๆ เขาน่าจะให้คำตอบได้นะครับ” พวกพี่ๆ ที่ผมหมายถึง ก็คือพวกคนงานผู้ชายเกือบ 10 ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่แรก 

“มะ...มะ...ไม่ใช่นะ...” มีคนร้อนตัวแล้วหนึ่ง ถึงได้รีบส่ายหน้าปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่ถูกเอ่ยชื่อ 

“นี่ถ้าไม่ได้พี่โก้กระโดดลงมาช่วย ผมอาจจะจมน้ำตายไปแล้วก็ได้” แล้วผมก็แสร้งทำเป็นขาอ่อนแรงจนเซไปซบไอ้หนวดเพื่อเย้ยดาหวัน ยัยนั่นเลยกำหมัดแน่นแล้วก็รีบวิ่งหนีไป ก็ไม่รู้ว่าทนดูภาพบาดตาบาดใจไม่ได้ หรือว่ากลัวความผิดจนต้องรีบวิ่งหนีกันแน่ 

ส่วนไอ้หนวด ตอนแรกตัวของมันก็แข็งทื่อ ซึ่งก็ไม่รู้เพราะถูกผมเรียกว่าพี่มันเลยไม่พอใจรึเปล่า แต่พอเห็นผมเซอย่างหมดแรง มันก็รีบช้อนตัวผมขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขนโดยไม่แคร์สายตาใครเลย 

แต่จะว่าไป ขนาดจูบต่อหน้าคนเยอะแยะยังทำมาแล้ว กะอีแค่อุ้มในท่าเจ้าหญิงก็เป็นเรื่องจิ๊บๆ เท่านั้นแหละ 

“เดี๋ยวฉันพานายไปนอนพัก” น้ำเสียงที่ได้ยินโคตรอ่อนโยนจนผมแอบใจเต้นแรง ไม่กล้าสู้หน้ามันหรือว่าใครๆ จึงได้หันไปซุกหน้าเข้ากับแผ่นอกหนาเพื่อหนีซะเลย 

ระยะทางจากโรงเพาะถึงบ้านพักปกติก็ว่าไกลอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับดูเหมือนไกลกว่าเดิมหลายเท่า จนผมรู้สึกราวกับว่าอยู่ในอ้อมกอดของไอ้หนวดเป็นชั่วโมงยังไงยังงั้น ทั้งที่ความจริงพึ่งผ่านไปแค่ 5 นาทีเท่านั้นเอง 

จะว่าไปเสียงหัวใจของไอ้หนวดก็เต้นแรงเหมือนกันนะ ไม่รู้เป็นเพราะผมตัวหนักเลยทำให้มันเหนื่อยรึเปล่า ผมจึงได้เลิกซุกหน้ากับแผ่นอกแน่นๆ แล้วเงยหน้าขึ้นไปด้านบน 

“เอ่อ...ผมโอเคแล้ว ปล่อยให้ผมเดินเองก็ได้” ความจริงก็อย่างที่รู้กันว่าผมแค่แกล้งทำเป็นแข้งขาอ่อนแรงเฉยๆ 

“ไม่ต้อง ใกล้จะถึงบ้านแล้ว” 

“แต่ว่า...” 

“อย่าดื้อ” 

“...”  

บะ...บะ...บ้าแล้วววววว ทั้งที่ถูกดุแต่ทำไมผมกลับรู้สึกเขินขึ้นมาได้ นี่ถ้าไม่รีบเม้มปากเอาไว้คงต้องหลุดยิ้มออกมาแน่ๆ 

ไม่รู้ด้วยแล้ว! 

ผมรีบหันกลับไปซุกหน้ากับแผ่นอกแน่นๆ อีกครั้ง น่าแปลกที่เสียงหัวใจของไอ้หนวดก็ดูเหมือนจะเต้นแรงขึ้นเหมือนกันกับผม แต่ว่าทำไมล่ะ ดูจากท่าทางก็ไม่ได้ดูเหนื่อยนี่นา ถ้าจะบอกว่าเขินก็ยิ่งไม่น่าใช่ใหญ่ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้คำตอบเสียงทุ้มๆ ก็พูดขึ้นมาซะก่อน 

“ถึงแล้ว” ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะปล่อยให้ผมลงมายืนด้วยตัวเอง ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่หน้าห้องน้ำชั้นล่างของบ้านใหญ่ 

“ขอบคุณครับ” ไม่รู้ทำไมผมถึงยังเสียอาการจนพูดสุภาพกับไอ้หนวดต่างจากปกติ  

“รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา” 

“แต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีอะไรเลยนะ” 

“เดี๋ยวฉันไปเอาของที่ห้องนายมาให้ เข้าไปอาบก่อนได้เลย” แล้วไอ้หนวดก็เดินออกจากบ้านไปโดยไม่ฟังสิ่งที่ผมกำลังจะพูด 

ก็จะให้ผมเข้าไปอาบน้ำทั้งที่ไม่มีผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าเปลี่ยนได้ยังไงกันล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนที่เปิดประตูออกมาเอาของก็ต้องโป๊อะดิ ถึงจะแค่ยื่นมือออกไปรับก็ได้ แต่มันก็ยังน่าอายอยู่ดีเพราะอาจจะโชว์อะไรวับๆ แวมๆ ดังนั้นผมเลยยืนรออยู่แบบนี้จนกระทั่งไอ้หนวดเดินกลับมา 

“นี่นายฟังไม่เข้าใจหรอ ฉันบอกให้เข้าไปอาบน้ำก่อนเลยไง” 

“ก็มันแปลกๆ นี่นา แค่รอคุณไปเอาของมาให้มันก็ไม่ได้นานขนาดนั้นสักหน่อย” 

“เด็กดื้อ” แล้วไอ้หนวดก็เดินมาดีดที่หน้าผากของผม ถึงจะไม่ได้แรงมากแต่ก็ไม่ได้เบาจนไม่รู้สึกขนาดนั้น น่าแปลกที่นอกจากจะไม่โกรธ ใบหน้าของผมยังร้อนผ่าวขึ้นมาอีกต่างหาก  

แต่ทั้งที่คิดว่านั่นก็ร้อนมากแล้ว คำพูดถัดมาของไอ้หนวดก็ทำเอาผมหน้าแทบจะไหม้ 

ถามว่ามันพูดว่าอะไร? 

“ทำไมถึงเรียกฉันว่าคุณ เรียกพี่โก้แบบก่อนหน้านี้สิ” 

!!! 

“ผะ...ผะ...ผม...ปะ...ไปอาบน้ำก่อนนะ!” แล้วผมก็คว้าพวกเสื้อผ้าข้าวของที่อยู่ในมือของไอ้หนวดมา จากนั้นก็รีบวิ่งหนีเข้าไปข้างในห้องน้ำทันที 

ยะ...อย่ามาพูดจาแบบนี้นะเว่ย! เป็นแค่ไอ้หนวดแท้ๆ แต่ทำไมถึงทำผมใจเต้นได้ล่ะ อ๊ากกกกกกกกก!  

................................................... 

.................................. 

................. 

กว่าที่ผมจะออกมาจากห้องน้ำก็น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง คืออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจริงๆ น่ะแค่ 10 นาที แต่นอกนั้นคือนั่งดึงสติตัวเองกลับมาอยู่ จะเสียทรงไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ต่อไปไม่ได้ 

นั่นแหละเลยเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงอยู่ในนั้นนาน แต่พอผมออกมาแล้วกลับไม่เจอไอ้หนวด เป็นพี่กรที่ยืนอยู่ตรงหน้าราวกับว่ารอผมอยู่ยังไงยังงั้น 

“อ้าว พี่กร มาทำอะไรตรงนี้ครับ” 

“มารอรันต์นั่นแหละ เห็นพี่โก้บอกว่ารันต์ตกน้ำ” 

“ครับ แต่ว่าผมไม่เป็นอะไร” 

“เป็นไม่เป็นเดี๋ยวพี่บอกเอง มานั่งนี่มา” แล้วพี่กรก็จูงมือผมไปนั่งที่โซฟา สำรวจนู่นนั่นนี่พร้อมกับวัดอุณหภูมิของผมด้วย “ตัวเย็นๆ อยู่นะ เสี่ยงเป็นหวัดได้นะเนี่ย” 

“พี่กรเป็นหมอหรอครับ” 

“เปล่าหรอก แต่พี่จบเภสัชเลยสามารถวินิจฉัยอาการเบื้องต้นและให้ยารักษาที่ถูกต้องได้” ผมพยักหน้ารับรู้พร้อมกับร้องว้าวในใจ ผู้ชายแบบนี้สิถึงค่อยน่าหลงใหล ไม่ใช่ผู้ชายเถื่อนๆ แบบไอ้หน้าหนวด 

“เกาะนี้อยู่ไกลจากฝั่งมาก แถมยังไม่มีหมอด้วย ผมก็เคยคิดอยู่นะครับว่าถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง แต่ได้ยินแบบนี้แล้วก็อุ่นใจเลยครับ ต่อไปคงฝากชีวิตไว้กับพี่ได้” ผมพูดยิ้มๆ มีโอกาสหยอดได้ก็ต้องหยอด น้ำหยดลงหินทุกวันมันยังกร่อน แล้วนับประสาอะไรกับใจคนล่ะจริงมั้ย 

“โอ้โห ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้” พี่กรอมยิ้มหน่อยๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ก็เลยถามผม “จริงสิ ตอนที่พี่เดินมาเหมือนจะได้ยินพวกคนงานพูดกันเรื่องนึง แต่พี่ก็ไม่แน่ใจว่าใช่เรื่องจริงมั้ย” 

“เกี่ยวกับผม?” 

“ใช่” 

“เรื่องอะไรครับ” 

“เรื่องที่รันต์จูบกับพี่โก้” นั่นไง! ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเรื่องนี้! แต่ก็นะ เกาะนี่มันก็เกาะเล็กๆ มีคนอยู่แค่ 30 กว่าคน ข่าวมันจะกระจายเร็วก็ไม่แปลกหรอก 

“แหะๆ เรื่องจริงครับ” 

“นี่รันต์กับพี่โก้กำลัง...เอ่อ...คบกันอยู่หรอ” พี่กรถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ แต่ก็ทำเอาผมตกใจจนร้องเสียงหลง แล้วรีบพูดแก้ตัวรัวๆ อย่างกับร้องแร็ป 

“แว้กกกกกกก! คบเคิบอะไรไม่ใช่นะครับพี่กร! ไอ้คนเถื่อนหน้าหนวดแบบนั้นไม่ใช่สเปคของผมเลย! ที่ผมจูบกับเขาก็แค่ทำใส่ยัยดาหวันที่มาหาเรื่องผมก็เท่านั้น! ไม่มีอะไรมากกว่านี้จริงๆ ผมสาบานได้!” กลัวจะไม่เชื่อผมเลยยก 3 นิ้วขึ้นมาชูเลยด้วย  

ปฏิกิริยาของผมทำเอาพี่กรถึงกับมองตาปริบๆ ก่อนที่จะพยักหน้ารับรู้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ กลับมองเลยไปยังด้านหลังของผม เพราะว่ามีคนมายืนอยู่ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เพียงแค่ผมไม่รู้ตัวเฉยๆ 

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับพี่โก้” 

เชี่ย! นี่ไอ้หนวดยืนอยู่ด้านหลังผมหรอ! 

เท่านั้นแหละผมก็รีบหันหลังกลับไปมอง จึงพบว่าตอนนี้ไอ้หนวดยืนอยู่ที่ด้านหลัง ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่เมตรจริงๆ ด้วย! 

ฉะ...ฉิบหาย... 

ตอนนี้สีหน้าของไอ้หนวดแม่งโคตรน่ากลัว แถมยังจ้องมาที่ผมอย่างไม่พอใจราวกับอยากจะฆ่าให้ตายยังไงยังงั้น 

 แต่แค่ผมเรียกมันว่า ‘ไอ้คนเถื่อนหน้าหนวด’ นี่ต้องโกรธขนาดนี้เลย? 

2bc 

 

สวัสดีค่า Destiny ลิขิตกามเทพ ตอนที่ 8 ก็จบลงไปแล้ว อยากจะแหมทั้งคู่ให้ถึงดาวอังคาร ไหนใครมีอะไรอยากจะเม้าท์มอยเกี่ยวกับอิพี่แล้วก็ยัยน้องมั้ย เชิญได้เลยค่ะสัญญาจะตอบทุกเมนท์ อิอิ 


ก็หวังว่าจะชอบตอนนี้กันน้า คงมีอมยิ้มสักฉากล่ะเนอะ ส่วนหน้าไว้เจอกันวันพฤหัสค่า เวลาค่ำๆดึกๆเหมือนเดิม บ๊ายบายยย
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว