facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

รู้จักผมให้มากขึ้น ทาง facebook : นายพินต้า และ twitter : นายพินต้า ^ ^

ตอนที่ 37 : ความทรงจำทางเลือก – 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 : ความทรงจำทางเลือก – 1

คำค้น : #ปั้นหมึกcontest

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2564 07:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 : ความทรงจำทางเลือก – 1
แบบอักษร

ตอนที่ 37 : ความทรงจำทางเลือก – 1

 

              ฉันไม่รู้จะตอบอะไร

              ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมพรวิเศษมีกลไกการทำงานเช่นนี้ แต่ในสมองของฉันไม่มีความทรงจำด้านความรักเชิงชู้สาวกับชวินเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่มีเยื่อใย ไม่มีความผูกพัน ไม่มีความโหยหา มีแต่ความรู้สึกแบบเพื่อน ฉันไม่สามารถมองเพื่อนสนิทคนนี้ได้เป็นอื่นได้สักนิด

              “ก็พอจะเดาคำตอบออกอยู่แล้วแหละ”

              ชวินหันมายิ้มให้ ฉันรู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านความรู้สึกนี้ไป แต่ฉันก็ไม่สามารถปลอบใจหรือทำอะไรไปได้มากกว่านี้ ฉันทำได้แค่อยู่ตรงนี้ เป็นเพื่อนอย่างนี้ต่อไป

              “พรวิเศษนี่ใจร้ายเหมือนกันเนอะ”

              ชวินคลี่รอยยิ้มน้อย ๆ

              “ถ้าเลือกได้ฉันก็อยากจะจำเรื่องแกได้ทั้งหมด” ประโยคนั่นออกมาจากใจ “ถึงจะไม่สามารถรับความรู้สึกของแกไว้ได้ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นการให้เกียรติแก”

              อีกฝ่ายส่ายหน้า รอยตาของชวินดูสดใสขึ้นมาเล็กน้อย

              “ก็อย่างว่าแหละ ฉันเป็นได้แค่ความทรงจำทางเลือกของแก คงเรียกร้องอะไรมากไม่ได้ นี่ถ้าแกไม่ขอพรให้ได้เรียนสถาปัตย์ ฉันกับแกก็คงจะไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ” คนตรงหน้าพูด

              “โชคชะตาเล่นตลกดีเนอะ”

              เพื่อนสนิทของฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

              “แต่ฉันขอพรกับดาวตกนั่นจริง ๆ นะ ฉันไม่ได้โกหกแก”

              วูบหนึ่งฉันก็นึกขึ้นได้ว่าชวินจะคิดหรือเปล่าว่าฉันต้องการแค่จะปฏิเสธความรู้สึกของอีกฝ่ายแล้วก็กุเรื่องทุกอย่างขึ้นมา แต่เมื่อมองชวินลงไปให้ลึก ฉันก็รู้สึกได้ว่าเพื่อนสนิทของฉันไม่ได้คิด

              “แกไม่ได้โกหก ฉันดูออกหรอกน่า คบกันมาตั้งกี่ปี ทำไมเรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออก”

              ฉันยิ้มรับ

              “ไปเดินเล่นที่ชายหาดกันเถอะ อุตส่าห์มาทั้งที”

              ฉันพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ชวินจึงชวนฉันให้เตรียมตัวลงไปเดินเล่นกัน ฉันขอเวลาเตรียมตัวอยู่นานหน่อย เพราะต้องจัดการเติมครีมกันแดดและแต่งหน้าให้เหมาะสมกับการมาทะเลหน่อย ที่แต่งมาเมื่อเช้าครีมกันแดดก็น้อย แถมยังค่อนข้างจะจัดไปสักนิด

              “ฉันดูเอาแต่ใจจัง ลากแกมาถึงนี่”

              คนต้นเรื่องพูดพร้อมหัวเราะขณะที่เราสองคนกำลังเดินเล่นเตะทรายกันอยู่บนหาดชะอำ ความจริงการมาเที่ยวแบบนี้ก็ดี วันธรรมดา คนน้อย แถมการมาอย่างปุบปับก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้ผจญภัยเล็ก ๆ ด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นการผจญภัยแค่ชายหาดชะอำก็เถอะ

              “ดีออก ได้มาเที่ยวบ้าง ถ้าแกไม่ชวน ฉันก็คงไม่ได้มาสักที”

              สุดท้ายเราก็เลือกจะเช่าเตียงผ้าใบนั่งกันบนชายหาด สั่งกุ้งทอดปูทอดมานั่งกินเล่นรับลมทะเล ฉันไม่รู้ว่าครั้งที่แล้ว ฉันมากับชวินที่นี่เพราะอะไร สาเหตุไหน กับใครบ้าง ฉันไม่อยากถาม ไม่อยากรื้อฟื้นอะไรให้อารมณ์คนตรงหน้าขุ่นมัวอีก หากอยากเล่าเดี๋ยวเจ้าตัวก็คงเล่าเอง

              “หรือฉันจะไปจีบภริสาดี ช่วยแกทางอ้อม”

              คนที่นั่งอยู่ที่เตียงผ้าใบอีกฝั่งตั้งคำถาม ชวินกำลังใส่แว่นตากันแดดและประสานมือไว้ที่ท้ายทอย นอนอย่างสบายอกสบายใจ

              “เลว”

              ฉันด่า

              “ไม่เอาน่า ภริสาก็สวยดีออก เป็นดาราด้วยนะ ฉันไม่ใช่ตัวร้ายในละครหลังข่าวนะเว่ยที่จีบทิ้งจีบขว้าง ใครมันจะไปฝืนใจตัวเองจีบคนอื่นได้วะ ถ้าไม่ได้มีความชอบอยู่บ้าง”

              ชวินพูดอย่างผ่อนคลาย ทีเล่นทีจริง ฉันก็เดาอารมณ์ไม่ถูกนัก แต่บรรยากาศความเศร้าในบทสนทนาเหมือนจะเลือนรางหายไปทุกที

              “เอาสิ แกจะได้รู้ว่าการจีบดารามันยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน”

              ฉันหัวเราะ หยิบมะพร้าวลูกโตขึ้นมาดูดอย่างชื่นใจ คิดแล้วก็ตลกตัวเองดี นี่ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากมีคนรักเป็นดาราหรอก วุ่นวายจะตาย

              “เออ แล้วตอนแกคบกับเมทิตย์เป็นไงบ้าง มีแฟนเป็นซุปเปอร์สตาร์สนุกไหม” อีกฝ่ายถามอย่างสนใจ สีหน้าดูกระตือรือร้น

              “สนุกกับผีอะสิ ไปไหนก็ลำบาก ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ น่าเบื่อจะตาย”

              “อ้าว ไม่ได้เปิดตัวเหรอ”

              “ไม่อะ” ฉันส่ายหน้า “เมทิตย์เขาบอกว่าการที่ดารามีแฟนจะทำให้ความสุขของแฟนคลับลดลง อันที่จริงฉันก็ไม่รู้หรอก แต่การมีแฟนเป็นดาราดังคงน่าเบื่อน่าดู ฉันไม่อยากวุ่นวาย ไม่อยากมีใครมาตามจับผิด ตอนเลิกกันก็ไม่อยากให้เป็นข่าวหรือต้องมาคอยตอบคำถามใครด้วย”

              ฉันนึกแล้วก็ยิ้มขึ้นมากับตัวเอง จะว่าไปความทรงจำตอนนั้นก็ไม่ได้มีแต่เรื่องดี ๆ หรอก เรื่องแย่ ๆ ก็มากมายเยอะแยะ แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านมาได้

              “ฉันว่าเมทิตย์ก็รักแกนะ แต่แค่ยังไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองมากกว่า”

              ชวินพูด ฉันจับอาการ ไม่เห็นท่าทางผิดปรกติอะไรในคำบอกเล่า

              “ถ้าแกเต๊าะต่อไปเรื่อย ๆ แบบนี้ อีกไม่นานก็เสร็จโจร เชื่อฉันดิ ภริสาอะ ไม่ได้แอ้มเจ้าชายของแกหรอก” ชวินทำนาย

              “ทำไมวะ” ฉันขมวดคิ้วสงสัย “ความจริงถ้าเมทิตย์คบกับภริสาก็น่าจะง่ายนะ เพราะดังทั้งคู่แบบนี้ก็คงไม่ต้องปิดบังอะไร แถมรับงานคู่ได้อีก”

              “ไม่อะ” ชวินส่ายหน้าไปมาหนักแน่น “แกไม่คิดบ้างเหรอว่าภริสาก็อยู่คอนโดเดียวกับเมทิตย์เหมือนแก แต่ทำไมเมทิตย์ไม่เห็นไปรับไปส่ง ทำกับข้าวให้กิน หรือแวะไปแวะมาที่ห้องเหมือนแกบ้าง”

              “ช่วงนี้ภริสาไปถ่ายงานที่ต่างจังหวัดหรือเปล่า”

              “อ้าว แล้วก่อนหน้าจะไปเชียงใหม่ แกเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันไหม”

              ชวินแย้ง ฉันนึกตาม นั่นก็ไม่มีตามที่อีกฝ่ายบอกจริง ๆ นั่นแหละ ฉันเพิ่งจะเห็นภริสาจริง ๆ จัง ๆ ก็ตอนจะมาทำธุระเรื่องบทก่อนไปเชียงใหม่

              “ห้องอาจจะอยู่ไกลก็ได้เปล่า”

              คราวนี้เป็นชวินที่หัวเราะออกมาดังลั่น

              “แล้วก่อนหน้านี้แกก็อยู่ห้องติดกันกับเมทิตย์ตั้งนาน เขาเคยทักทายแกสักครั้งปะ”

              “ก็ตอนนั้นไม่รู้จักกันไง”

              ฉันบ่นอุบอิบ แต่ก็เริ่มคล้อยตามความเห็นของชวินอยู่บ้าง แต่ฉันก็ไม่มีวันคิดเข้าข้างตัวเองได้มากมายหรอก ถ้าเขาไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนสักที

              “แกนี่มันเทพเจ้าแห่งการมองโลกในแง่ร้ายจริง ๆ”

              เพื่อนสนิทของฉันปรามาสก่อนจะหันไปจัดการกุ้งทอดอย่างสบายใจ ไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก ส่วนฉันก็เงียบไปเช่นกัน ใจคิดทบทวนอะไรต่าง ๆ มากมาย

 

              ถ้าชวินบอกว่าอ่านเมทิตย์ได้

              ฉันก็คิดว่าตัวเองอ่านภริสาออกเช่นกัน

 

******************************************************** 

 

นวนิยายเรื่องนี้เข้าร่วมการประกวด #ปั้นหมึกcontest 

ผมเขียนโดยใช้นามปากกา "กิตติศักดิ์ คงคา" (อีกนามปากกาหนึ่งของ นายพินต้า) 

การตัดสินนับคะแนนจากยอด view และยอด like ด้วย 

หากใครรักใครชอบเรื่องนี้ อย่าลืม กด like , comment หรือแวะเข้ามาอ่านกันบ่อย ๆ นะ 

 

ลง 1 ตอน / 1 วัน 

หากวันไหนงดจะแจ้งล่วงหน้าที่ twitter : นายพินต้า - NINEPINTA จ้า 

 

^ ^ ขอให้ความรักสถิตอยู่กับคุณ ^ ^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว