ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 20 เผลอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 477

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2564 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 เผลอ
แบบอักษร

คนที่นั่งคอเเข็งหน้าบึ้งอยู่เบาะหน้าทำให้คนขับต้องหันไปมองเป็นระยะ

“เป็นอะไร”

เป็นอะไรหรอนี่เขายังกล้าถามหน้าตาเฉยแบบนี้ได้อีกหรือไง

“คุณจูบเเก้มเเล้วนี่ก็เป็นครั้งที่สองเเล้ว”

อ่อ.......ที่นั่งหน้าบึ้งคอแข็งมาตลอดทางนี่เพราะเรื่องนี้เองหรอกหรอ คณกรเหลือบตามองอีกครั้งแล้วก็เห็นว่าเธอหันมาจ้องเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

“ขอโทษเเต่เธอไม่เห็นหรือไงว่าเขมกำลังเดินมา”

“คุณมีวิธีทำให้เเก้มหยุดพูดได้ตั้งเยอะเเยะ” เธอเถียง

“ก็ใช่เเต่ฟังนะการที่เขมชวนเธอกับฉันกินข้าววันนี้ก็เพราะเขมกำลังจะจับผิดเรา”

“เเล้วไงต่อคะ” เธอยังไม่ยอมอ่อนให้ง่ายๆ เหตุผลของเขามันขี้ประติ๋วมาก

“เธออาจจะคิดว่าเขมเป็นคนนิ่มๆเรียบร้อยเเต่จริงๆ เเล้วมันไม่ใช่ เขมไม่ใช่คนเชื่ออะไรง่ายๆ โดยเฉพาะเรื่องของฉัน แล้วยิ่งไปบอกว่าฉันมีเมียแล้วยิ่งเข้าไปใหญ่”

“กรรมเลยต้องตกมาอยู่ที่เเก้มหรอคะ”

“กรรม? นี่จูบกับฉันมันถึงขนาดเป็นกรรมเลยหรือไง” ทีนี้เขาเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง

“ค่ะ” คำตอบแบบตรงไปตรงมาทำให้คณกรหันไปมองตาดุแต่เธอกลับลอยหน้าลอยตาพูดต่อ

“แล้วเเก้มก็คิดว่าเราควรต้องตกลงกันใหม่”

“ตกลงอะไร”

“ตามที่ตกลงกันไว้ไม่ได้มีเรื่องนี้เพราะฉะนั้นถ้าคุณจูบแก้มอีกแก้มจะคิดครั้งละหนึ่งล้าน”

“นี่ทำไมมันแพงนักล่ะกะจะเอากันให้หมดตัวเลยหรอไง” ชายหนุ่มสวนขึ้นทันควัน

“เเพงแล้วยังไงคะหรือว่าคุณคิดที่จะจูบแก้มอีก” นิรณาหันมองเขาอย่างเอาเรื่อง

“ เปล่า ฉันแค่หมายความว่าจูบก็งั้นๆ จืดก็จืดทำไมมันถึงได้แพงขนาดนั้นก็เท่านั้น” อีกเเล้วนะคำก็จืดสองคำก็จืดชืด

“ แล้วคุณจะต้องกลัวอะไรหล่ะคะถ้าคุณไม่คิดว่าจะจูบแก้มอีก”

“หึ ตกลงเธอไม่มีทางได้แอ้มฉันแน่ยัยงก”

“ เป็นอันว่าตกลงตามนี้นะคะหึย.....รู้อย่างนี้สองครั้งก่อนคิดด้วยก็ดีหนี้จะได้หมดเร็วๆ” แล้วเธอก็หันไปทำเสียงจิ๊จ๊ะเหมือนกำลังทะเลาะกับตัวเองจนเขาต้องส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

“โอ๊ะ! ข้างหน้ามีอะไรหรอคะรถจอดเยอะจัง”

“ตลาด” คนที่ตอนแรกนั่งหน้าบึ้งคอเเข็งหันมาหาด้วยท่าทางดีใจ

“ เราไม่คิดจะแวะเดินเล่นกันหน่อยหรอคะ” เจ้าของดวงหน้าเล็กกระจิ๋วยื่นเข้ามาหากระพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน

“ไม่”

“ โถ่คุณเสือ........กว่าแก้มจะได้ออกมาจากไร่อีกทีก็ไม่รู้เมื่อไหร่คุณไม่สงสารเเก้มบ้างหรอคะนะๆๆๆๆๆๆ”

“ยุ่ง!”

สุดท้ายทั้งเขาและเธอก็เข้ามาเดินกันอยู่ในตลาดนัดยามเย็นที่มีผู้คนเดินกันพลุกพลาน เดินเข้ามาได้ยังไม่ถึงครึ่งตลาดในมือเจ้าหล่อนก็มีทั้งแก้วน้ำปั่น ลูกชิ้นปิ้ง ไข่นกกระทาทอดยกขึ้นกินสลับกันไปตลอดทาง

“ กินข้าวมาไม่อิ่มหรือไง”

“ค่ะ” ก็เพราะมัวแต่โกรธเขาอยู่นั่นแหละ เธอต่อประโยคหลังในใจ

“ นู่นหมึกย่าง” ขาสั้นๆ เดินตรงไปที่เเผงขายทันทีจนคนตัวโตต้องเดินตาม

“ ซื้อทำไมตั้งเยอะแยะที่มือก็ยังไม่หมด”

“ ซื้อไปฝากนายเหนอกับคนอื่นๆ ค่ะ”เจ้าของร่างสูงมองมือเล็กๆ ที่กำลังเลือกหมึกเสียบไม้แล้วเอ่ยขัดขึ้น

“ ฉันซื้อเอง ถอยไป” เสียงห้วนดังขึ้นก่อนจะแย่งหมึกเสียบไม้ที่มือเธอไปเลือกแทน

“อะไรของเขา” คุณโดนดันให้ออกห่างบ่นอุบอิบ

“ งั้นแก้มขอเดินไปดูของกระจุกกระจิกตรงโน้นนะคะ”

“อืม แล้วก็รออยู่ตรงนั้นหล่ะ”

“ค่ะ” พอเขาอนุญาตเธอก็เดินมาที่แผงของสวยงามที่มีทั้งที่มัดผม โบว์ ที่คาดผมหลากหลายราคาก็มีตั้งแต่หลักสิบจนถึงหลักร้อยเธอเลือกหยิบของอยู่หลายอย่าง

“นายๆ ดูผู้หญิงคนนั้นสินาย” การุณลูกชายกำนันนักเลงใหญ่ที่นั่งก๊งเหล้าอยู่มองตามที่ลูกน้องชี้อย่างสนใจใคร่รู้

“ใครหว่ะกูไม่เคยเห็นสวยชิบ” การุณวางเเก้วเหล้าลง ลุกขึ้นเต็มความสูงหันไปมองหน้าลูกน้องอย่างรู้กัน

มือเล็กที่กำลังหยิบโน้นจับนี่โดนมือของใครบางคนจับหมับที่มือเล็กๆ อย่างไม่มีมารยาทบวกกับร่างนั้นที่เดินเข้ามาประกบหลัง

“มาคนเดียวเหรอคนสวยให้พี่ช่วยเลือกมั้ย” แววตาเจ้าชู้ถูกส่งมาให้อย่างไม่ปิดบัง นิรณาสะบัดมือออกอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจมองผู้ชายที่เดินเข้ามาใกล้อย่างไม่ชอบใจ

“คุณควรมีมารยาทมากกว่านี้นะคะเพราะที่ฉันจำได้คือเราไม่รู้จักกัน”

“ เอาโว้ยดุส่ะด้วยหว่ะไอ้คม” แทนที่ผู้ชายตรงหน้าจะโกรธเเต่กลับหัวเราะชอบใจแทน

“ แล้วอยากรู้จักมั้ยหล่ะคนสวย” ร่างสูงโย่งยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างมั่นใจในตัวเอง

“ เอาอย่างนี้ดีกว่าเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่านะเดี๋ยวพี่จะแนะนำตัวให้รู้จักเผื่อน้องสาวคนสวยจะเปลี่ยนใจอยากรู้จักพี่อย่างลึกซึ้งมากขึ้น”

“ คงจะไม่จำเป็น เดนมนุษย์อย่างมึงแค่อยู่ใกล้ก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว”

“คุณเสือ”

“ไอ้เสือ”

สองเสียงผสานกันแต่ความรู้สึกกับต่างกันออกไป ร่างเล็กที่โดนคุกคามรีบวิ่งเข้าไปกอดแขนคนตัวโตที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าดุดันเอาไว้ทันที เขาตัวใหญ่กว่าผู้ชายกลุ่มนั้นมากแถมยังมองผู้ชายแปลกหน้าเขม็งเหมือนโกรธแค้นอะไรกันมาซักอย่าง

“ มึงอีกแล้วเหรอไอ้เสือ” การุณเดินเข้าไปหามองจับจ้องผู้หญิงหน้าสวยที่วิ่งเข้าไปกอดแขนคณกรก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

“ เด็กมึง? สวยนี่หว่าแบบนี้แสดงว่าเบื่อเขมแล้ว?”

“ อย่ามาเสือกแล้วถ้ามึงไม่อยากเดือดร้อนอย่ามายุ่งกับคนของกู”

“ ไม่รับปากหว่ะเพราะยิ่งมึงหวงกูก็ยิ่งชอบแล้วคนนี้กูก็ถูกใจส่ะด้วย” การุณใช้สายตาไล่มองร่างเล็กของนิรณาจนคณกรต้องรวบร่างของเธอให้เข้ามาในอ้อมกอด

“ อย่ามายุ่งกับคนของกูเพราะมึงจะไม่โชคดีเหมือนครั้งก่อน” คณกรเอ่ยเสียงเหี้ยมดึงร่างเล็กให้เดินตาม

“ คิดว่ากูกลัวหรอไอ้เสือมึงพลาดเมื่อไหร่กูรับรองได้เลยว่ามึงไม่มีชีวิตรอดมาปากดีอย่างนี้แน่”

“หึ กูจะรอ” เมื่อท้าทายกันเสร็จคณกรก็คว้าแขนนิรณาเดินไปที่รถทันที

“ รู้จักกันด้วยหรอคะเขาเป็นใครกันทำไมถึงได้พูดจากับคุณแบบนั้น” พอขึ้นรถมาได้เธอก็ถามเขาเป็นชุด

“ มันทำอะไรเธอหรือเปล่า” แล้วเขาก็ไม่ตอบแต่กลับถามเธอแทน

“ เขาแค่จับมือแก้มค่ะ” คณกรแตะเบรกให้รถหยุด

“ข้างไหน” คนโดนถามทำหน้างงแต่ก็ยอมยกมือข้างที่ถูกจับให้เขาดู มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่มือข้างนั้นของเธอจากนั้นก็ล้วงอะไรซักอย่างในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเเล้วก็.........

“ คุณเสือจะทำอะไรคะเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือแก้มทำไม” นิรณางงเป็นไก่ตาแตก

“ทีหลังอย่าให้มันโดนตัวอีก”

“ทำไมหล่ะคะ โอ๊ะ! หรือว่า.............”

คณกรเงยหน้าขึ้นมองคนที่จ้องเขาตาค้างอย่างเพิ่งได้สติว่าเผลอทำบ้าอะไรลงไป

“ผู้ชายคนนั้นเป็นโรคติดต่อเหรอคะ” คณกรกลอกตาไปมาเมื่อได้ยินคำถาม

“อืม”

“แล้วทำไมคุณเพิ่งมาบอกหล่ะคะ แล้วนี่เขาเป็นโรคอะไรคะ”

“บ้า”

“คะ!?” เขามองมาที่เธอแป๊บนึง ยักไหล่ขึ้นแล้วจึงหันไปขับรถต่อจนเธอได้แต่ถอนหายใจออกมาแรงๆ

อะไรของเขาเธอได้อะไรจากการคุยกับเขาบ้างเนี่ย


อาการคุณเสือเเปลกไปมั้ยคะเขาเป็นอะไรนะ อิอิ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว