...

สึบากิซัง

นี่มันอะไรกันครับ?

ไม่ตลกนะครับสึบากิซัง ที่อยู่ๆ คุณกลายเป็นเด็กแบบนี้เนี่ย

แถมเป็นวันที่ทุกคนไม่อยู่ด้วยเนี่ย

แล้วผมจะไปรู้ไหมครับ?

ว่าแต่เมื่อวานคุณไปทำอะไรมาให้โดนวางยามาหรือเปล่าครับ?

ถึงกลายเป็นงี้เนี่ย

...

สึบากิซัง

ผมว่าคุณน่าจะรู้สาเหตุตั้งแต่เจอหน้ายัยนั้นแล้วนะครับ

เล่นโผล่ไปหาคุณเป็นตัวเป็นต้นแบบนั้น สาเหตุมาจากยัยนั้นชัวท์

ก็จริง

แล้วนี่เอาไงต่อดีครับ?

เผื่อคุณลืมนะครับว่าผมทำอาหารไม่เป็น (#ถอนหายใจ)

เดี๋ยวผมลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อให้แล้วกันครับ

ใจคอจะกินแค่ไอ้นั้นจริงๆ ใช่ไหมครับ?

ครับๆ

เดี๋ยวไปซื้อให้ครับ รอแป๊บ

(#เดินออกจากห้องไป)

... (#กลับเข้าห้องมาพร้อมมื้อเช้า)

สึบากิซัง...มาแล้วครับ อยู่ไหนครับเนี่ย?

เฮ้อ วุ่นวายน่าดูนะครับ (#เดินไปหิ้วสึบากิไปนั่งบนโซฟาดีๆ)

และคิดซะว่าจะได้เข้าใจความรู้สึกของอัตตาแล้วกันครับ...ตัวเล็กกว่าคุณอีก

ก็รายนั้นตัวเท่าเด็กห้าขวบมากกี่ร้อยปีก็ไม่รู้แล้วนี่ครับ จะชินก็คงไม่แปลก (#หยิบของออกจากถุง)

อ่ะ นี่ของคุณครับสึบากิซัง (#ยื่นอินาริชูชิให้)

(#มองพลางนั่งกินแซนวิทที่ตนซื้อมาไป)

สึบากิซัง

อย่ากินหกสิครับ เดี๋ยวแซมล็อกกลับมาก็โดนดุทั้งคู่หรอก

เพราะเล็กมั้งครับ

ไม่รู้ไม่ชี้ครับ

ไม่สนครับ

งอนไปผมก็ไม่ง้อหรอกนะครับ

ไม่เคยบอกว่าใจดีนี่ครับ

และรีบกินมื้อเช้าของคุณไปเลยครับ

ผมไม่ได้ขี้บ่นสักหน่อย

ขี้บ่นต้องแซมล็อก

และได้โดนบ่นคู่ด้วยหากทำห้องสกปรก

ก็นะครับ

อะไรครับ?

แล้ว?

งั้นนอนแล้วหลับไปเลยครับ

หนวกหูนะครับ (#เอามือตบหลังสึบากิเป็นการปลอบกลายๆ)

งั้นไปหามาฮิรุกันไหมครับ?

โอเค งั้นไปกันเถอะครับ (#กดปิดทีวีแล้วหิ้วสึบากิออกจากห้องไป)

สึบากิซังไง

... (#อยู่ในร่างแมวเกาะบนหัวมาฮิรุพลางมองสึบากิ)

ไหงกลายเป็นงี้ล่ะสึบากิ?

เอาตามจริง

โอเค ชัดเจน

และชัดเจนด้วยว่านายซวยแน่นอน

ไม่รู้ไม่ชี้

อ๋อ ไม่มีอะไร แค่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่ห้อง...และนายก็รู้ฝีมือทำอาหารของฉันเข้าขั้นวิตกขนาดไหน

ก็นะ

สรุปเลยจะมาสิงที่นี่สินะ~~~ (#ถ่ายรูปสึบากิเล่น)

เอาไว้ส่งให้คนอื่นๆ ไง

รูปแบบนี้หายากจะตายชัก

ไม่มีทาง

...

เนโกะ

ว่า?

ส่งให้ฉันด้วยนะ

ได้

อยากแกล้งคุณไงครับ

อาๆ โอเคๆ

เดี๋ยวๆ ไหงทิ้งฉันรับความป่วน (?) ล่ะมาฮิรุ?

อย่าโหดร้ายกับแมวน้อยนักสิมาฮิมาฮิ~~~

นายไง

ไม่จ้า... (#กระดึบไปหลบหลังสึบากิ)

พอก่อนๆ ฉันไม่อยากได้รับลูกหลงนะ

ก็นายถึก

ไม่รู้ไม่ชี้

...มาฮิรุ ฉันว่านายปล่อยให้พี่น้องเถียงกันไปดีกว่านะ

รู้แล้วๆ

(ในใจ : ฉันไม่หาเรื่องเสี่ยงโดนอาญาไม้กวาดหรอกน่า!!!)

ก็เล่นเนโกะไปสิครับ

เปล่าสักหน่อย นายขี้เบื่อไปต่างหาก

งั้นคุณก็นับขนเนโกะเล่นไปสิครับสึบากิซัง

งั้นอยู่เฉยๆ ไปครับ รำคาญ

ก็นะครับ

ครับๆ (#ลูบหัวสึบากิเล่น)

อ่ะ จริงสิ...สึบากิซัง...

คุณในตอนนี้หากเปลี่ยนเป็นร่างจิ้งจอกจะกลายเป็นลูกหมาไหมครับ?

ก็พันธุ์เดียวกันแหละครับ

อ่ะ จะว่าไปฉันก็อยากรู้แฮะ...

ลองแปลงร่างเป็นจิ้งจอกหน่อยสิสึบากิ

...ดูแปลกตาดีครับ น่ารักกว่าปกติด้วย

น่าโยนทิ้งน่ะสิครับ

หว่า! เล่นบ้าอะไรครับสึบากิซัง!? จั๊กจี้นะครับ!

นายเอาคืนได้ฮาดีแฮะ (#มองซาคุยะที่พยายามเอาลูกจิ้งจอกออกจากเสื้อ)

แต่อย่าเผลอมุดไปที่แปลกๆ ล่ะสึบากิ...คุกนะบอกก่อน

แปลว่าในอนาคตไม่แน่สินะ?

ของพวกฉันเรียกว่าตกลงกันแล้ว

นี่พูดเรื่องบ้าอะไรกันอยู่ห๊า!? และออกไปจากเสื้อผมสักทีสึบากิซัง!

และนายไม่ต้องรู้หรอก...เรื่องของคนแก่น่ะ

อย่างน้อยก็แก่กว่าหมอนี่ล่ะ (#ชี้ที่ซาคุยะ)

คุณน่ะสำหรับผมเรียกว่าหง่ำเหงือกแล้วครับ

รำคาญครับ

มีอะไรครับ?

ห๊า?

ก่อนกลับมาก็กินที่มาฮิรุทำให้ตั้งเยอะแล้วนี่ครับ?

อารมณ์กลายเป็นเด็กตามร่างหรือไงครับ?

ยอมรับเฉยเลยนะครับ (#ถอนหายใจ)

แต่ตอนนี้ผมมีแค่ลูกอม เอาแค่นี้ไปก่อนแล้วกันครับ (#หยิบลูกอมให้)

แล้วอย่าลืมแปรงฟันล่ะครับ

ไม่งั้นฝันฟุผมจะหัวเราะให้

งอนไปผมก็ไม่สนหรอกครับ

ก็รู้ๆ กันอยู่

เอ้าๆ เลิกเล่นแล้วไปอาบน้ำนอนไปเลยครับ

อย่าดื้อสิครับ

และผมว่าคุณในสภาพนี้ไม่เกินสามทุ่มก็หลับล่ะครับ

ไว้รอดูได้เลยครับ

และไปอาบน้ำเลย ไม่งั้นหากเผลอหลับผมจับคุณโยนลงอ่างน้ำแน่

ก็นะครับ

ก็ใครใช้ให้คุณแค่วิ่งผ่านน้ำจนเหมือนเป็นโรคกลัวน้ำล่ะครับ

งอนไปผมก็ไม่สนหรอกนะครับ (#กดรีโมตเปลี่ยนช่องเล่นไป)

มานั่งอะไรบนตักผมเนี่ย?

อ๋อ ร่างเด็กเตี๊ยว่างั้น?

ยอมรับความจริงเถอะครับ

(#แกล้งเมินพร้อมเปิดช่องที่ฉายหนังฆาตกรรมพอดี)

?

เป็นอะไรไปครับ?

เอ๋?

หรือว่า...กลัวเหรอครับ?

ปกติคุณก็ดูกับผมนะครับสึบากิซัง...

ร่างเด็กทำให้ขี้กลัวขึ้นหรือไงครับ?

ไม่ครับ ผมจะดูนี่แหละ

สึบากิซัง

ออกจากเสื้อผมสักทีเถอะ อึดอัดนะครับ (#โดนสึบากิมุดเข้าเสื้อและเกาะปานด้วง)

หนังก็จบแล้วครับ ออกมาเถอะ

ก็นะครับ (#แงะสึบากิออกจากเสื้อตนได้สำเร็จ)

และนี่ก็ดึกแล้ว กรุณาไปนอนด้วยครับ

ไม่ได้ครับ (#หิ้วสึบากิกลับห้องนอนเจ้าตัวไป)

ว่าแต่นี่ผมต้องปูฝูกให้คุณด้วยไหมครับเนี่ย?

สภาพนี้ยังไงคุณก็เด็กครับ (#เอาสึบากิวางลงกับพื้นแล้วปูฝูกให้)

และนอนได้แล้วครับ ผมก็จะไปนอนแล้ว

อย่าดื้อสิครับ

...

ห๊า?

หรือว่า...ที่งอแงนี่คือไม่กล้านอนคนเดียวเหรอครับ?

...นี่ถ้าไม่ติดว่ากลายเป็นเด็กชนิดที่ดูท่าสภาพจิตใจเป็นเด็กด้วยเนี่ย ผมว่าคำพูดคุณมันแปลกๆ นะครับ (#ถอนหายใจ)

โอเคครับ งั้นมานอนกัน (#สุดท้ายก็ยอมนอนกับสึบากิปานแม่พาลูกเข้านอน)

กลับมาแล้วจ้า!!! (#เปิดประตูเข้ามา)

อ้าว? ไม่มีใครอยู่เหรอ?

อา

ไง เพิ่งกลับมาเหมือนกันเหรอ?

เออ

นั้นสิ นี่ก็สิบโมงกว่าแล้วนะ อย่างน้อยซาคุยะก็น่าจะตื่นแล้ว

เอาน่า ซาคุยะกับสึบากิ้วอาจตื่นสายเฉยๆ ก็ได้ (#เดินเข้าห้องแล้วลองไปเปิดประตูห้องสึบากิเฉย)

...

นี่ทุกคน...มาดูนี่เร็ว

อะไรอ่ะ?

เอาเถอะน่า มาเร็ว

ฉันก็ว่างั้น

ฮาๆ เห็นด้วยเลย

กลับมาพร้อมกันจะรู้ม่ะ?

เออๆ โทษที

แหมๆ น่ารักจริงๆ นะ... (#ถ่ายรูป)

ได้ๆ

ส่งให้ฉันด้วย

โอเคๆ