พี่ชายลำดับเจ็ดดดดด

ตอบผมหน่อยยยยย

ผมเบื่ออออออ

เลยมาคุยเล่นกับพี่ราคะไง!!!

เบลเล่นไพ่กับโอโตกิริอยู่

แซมล็อกกับฮิกังไปเที่ยวกลางคืนกัน

ส่วนซาคุยะนอนไปแล้วอ่ะ

ผมเลยมาคุยกับพี่แทนนี่ไง

ทำไมอ่ะ?

ห๊า?

อะไรอ่ะ?

อา ได้

ที่ว่าคุยติดต่อกันนนานๆ ไม่ได้หมายถึงงี้เหรอพี่ราคะ?

แล้วตอนนี้เป็นไงพี่ราคะ?

ยังไงอ่ะ?

ใจร้าย

ถ้าไม่บอกงั้นผมไปหาล่ะนะ~~~

ไม่สนหรอกกกกก

และพี่ราคะเปิดหน้าต่างให้ที ผมเกาะหน้าต่างบ้านอีฟพี่อยู่แหน่ะ

ก็ผมอยากเล่นกับพี่ชายลำดับเจ็ดไง

และชุดพี่ชายชุดนี้น่ารักเกินคาดนะ (#มองอีกฝ่ายที่อยู่ในชุดนอนเต็มตัวรูปกระต่ายสีชมพู)

ไม่หรอกพี่ชาย ยืนยันได้เลย

(ในใจ : แต่น่ารักมากจนไม่อยากให้ใครเห็นเลยอ่ะ)

น่าๆ

ว่าแต่พวกซับคลาสพี่ล่ะ?

อ๋อ

งั้นดูท่าพี่ราคะคงต้องใส่ชุดนี้ตลอดคืนอ่ะนะ

ผมไม่ชวนพี่ไปด้านนอกหรอกน่า

(ในใจ : ผมไม่ยอมให้ใครเห็นพี่ในสภาพนี้ง่ายๆ หรอก!!!)

ผมว่าเรามาเล่นไพ่กันดีกว่าเนอะ (#หยิบสำรับไพ่ออกมาจากแขนยูคาตะ)

งั้นมาเล่นกันเถอะ

ว่าแต่เล่นตรงไหนดีหว่า? ตรงนี้เลยดีไหมพี่ราคะ?

...

พี่ราคะ

นอกจากผม พวกพี่ชายและอีฟพี่อย่าชวนชาวบ้านเข้าห้องง่ายๆ แบบนี้เชียวนะ

...พี่ชายลำดับเจ็ดซื่อบื้ออ่ะ

(#ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่)

ไปๆ เราไปเล่นกันเถอะ

ไม่รู้ไม่ชี้

ไปเล่นกันเถอะนะๆๆๆ

...

พี่ชายลำดับเจ็ด

ห้องพี่ทำไมตุ๊กตาเต็มเลยอ่ะ? (#มองตุ๊กตาที่เต็มห้อง)

อ๋อ

ตอนแรกคิดว่าพี่ชายลำดับเจ็ดจะบ้าตุ๊กตาต่อจากมาการองซะอีก

ไม่รู้ไม่ชี้

และพี่ชายช่วยกอดนี่ไว้หน่อย (#หยิบตุ๊กตากระต่ายยัดให้อีกฝ่าย)

... (#หยิบมือถือมาถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว)

ก็มันน่ารักดีนี่พี่ราคะ

จนผมคิดว่าร่างแปลงพี่น่าจะเป็นกระต่ายแทนผีเสื้อชอบกล

ไม่เห็นน่าอายเลย น่ารักออก

น่ารักสิ

มากด้วย

ไม่เชื่อผมส่งรูปให้พวกพี่คนอื่นๆ ดู รับรองได้รับคำตอบว่าน่ารักมาอย่างพร้อมเพรียงแน่

ครับๆ

(ในใจ : ผมก็ไม่อยากให้ใครเห็นความน่ารักของพี่มากนักเหมือนกันแหละ!!!)

มาๆ เล่นไพ่กันเถอะ

อ่ะ แต่เล่นไพ่อย่างเดียวมันน่าเบื่อ งั้นให้มีบทลงโทษสำหรับคนแพ้ดีกว่า!

งั้นหากใครแพ้ให้ทำตามผู้ชนะนะ

งั้นมาเล่นกันเลย!

ผมชนะแล้วพี่ราคะ

ไม่ได้ๆ

แพ้แล้วก็ยอมรับสิ

น่าๆ

และอย่าลืมรับบทลงโทษนะพี่ชายลำดับเจ็ด

เดี๋ยวผมคิดแป๊บ

เปล่าสักหน่อยยยย

พี่ราคะอ่ะ

เดี๋ยวแกล้งจริงๆ เลยนิ

อย่าทำท่าปลงแบบนั้นสิ

และผมนึกบทลงโทษออกล่ะ

งั้นผมจะให้พี่หอมแก้มผมแล้วกัน

ไม่รู้ไม่ชี้

(ในใจ : ที่จริงก็แกล้งไปงั้นแหละ ไม่ได้กะว่าพี่จะทำจริงหรอก)

เอ๊ะ? อะไ...อ่ะ? (#โดนลิลลี่หอมแก้ม)

...

...

(#หงายเงิบ)

อื้อ... (#เริ่มฟื้น)

เอ๊ะ? ที่นี่...

พี่ราคะ? (#ดันตัวลุกขึ้นมาจากเตียง)

นี่ผม...

... (#สมองเริ่มประมวลผลเรื่องก่อนที่จะสลบ)

(#หน้าแดงวาบ)

...ผมไม่คิดว่าพี่ราคะจะกล้าทำจริง (#เอามือกุ่มหน้า)

บางทีพี่ก็ซื่อบื้อไปนะ

ซื่อบื้อสิ

มากด้วย

หื้อ? (#หันไปมองตามเสียง)

ไอ้เรื่องนี้ไม่ต้องพูดก็ได้นะพี่ชายลำดับเจ็ด

และพี่ชายก็บื้อเกิน...

ถูก

รู้ได้ไงอ่ะ?

อ๋อ

...

อย่ารู้เลยดีกว่า

อย่าไปบอกสิพี่ราคะ!

ไม่ได้! ห้ามเด็ดขาดเลยนะพี่ราคะ!!!

เอาเป็นว่าห้ามเด็ดขาด!

อย่าแอ๊บเนียนลวมลามพี่ผมนะ!!! (#กระโจนจากเตียงมาเกาะลิลลี่)

สังหรณ์ไม่ดีเลยมา (#งัดหน้าต่างเข้ามาเฉย)

พวกนายเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย?

กันพี่ราคะไม่ให้โดนไอ้คุณมิคุนิลวมลาม

กวนตรีน

ผมไม่ได้ร้ายเงียบนะ! แค่ไม่คิดว่าพี่ชายลำดับเจ็ดจะซื่อบื้อทำจริงต่างหาก!

ก็ตามนั้นแหละ

ซื่อบื้อสิ

เรื่องอื่นนายอาจเถียงได้ แต่เรื่องนี้นายเถียงไม่ขึ้นหรอกนะลิลลี่

ก็นะ

แล้วนี่...นายแต่งตัวอะไรของนาย? (#เปลี่ยนเรื่องเฉย)

อ๋อ (#ถ่ายรูป)

น่ารักดีนะ...เผยแพร่ดีกว่า

คงงั้น

แต่ก็ดี...อย่างน้อยคุณจะได้ไม่เข้าใกล้พี่ราคะ

กวนตรีน

ยังมายอมรับอีก!