ออล ออฟ เลิฟ...ฉันเข้าไปนะ (#เสียงดังมาจากหน้าห้อง)

(#เปิดประตูเข้ามา)

หื้อ? ทำไมนายดูหน้าเจื่อนๆ แปลกๆ ล่ะออล ออฟ เลิฟ?

มาตามไปกินข้าวไง ตอนนี้สายแล้วนะ

(#มองลิลลี่)

นี่นายป่วยหรือเปล่าเนี่ย? ท่าทางแปลกๆ ...

อา โอเคๆ

ไปกันเถอะ

เดี๋ยวๆ นายจะไปทางไหนล่ะนั้น? ห้องอาหารอยู่ทางนี้ (#รีบรั้งไว้เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินไปผิดทาง)

แน่ใจเหรอเนี่ยว่านายไม่ได้ป่วย?

อาๆ พยายามเชื่อก็ได้ (#ทำการจูงมือลิลลี่ไปที่ห้องอาหารก่อนเด๋อเดินหลงไปไหนอีก)

อ่ะ? มาแล้วแฮะ... (#หันไปมองผู้มาใหม่ทั้งสองทันที)

ทำไม...สาย?

...

ออล ออฟ เลิฟ

ป่วย...หรือเปล่า?

อย่าเชียวล่ะ เดี๋ยวโดนหนีกว่าเดิมหรอก

ฉันเริ่มคิดว่านายควรไปนอนพักจริงๆ แล้วล่ะออล ออฟ เลิฟ

ดูแปลกไปขนาดนี้เนี่ย

แน่?

...จะพยายาม...เชื่อแล้วกัน

มากิน...

ได้ที่ไหนเล่า เธอเข้าใกล้ออล ออฟ เลิฟก็หนีแล้ว

...ทำไมฉันต้องเป็นเวรหาซื้อเสบียร์วันนี้ด้วยเนี่ย?

เอาน่าอย่าบ่นเลย

ที่ฉันไม่อยากมาส่วนหนึ่งคือห่วงนายเนี่ยแหละ

ดูซื่อๆ แปลกๆ จนน่ากลัวว่าจะโดนฉกตัวไปชอบกล

แต่ฉันก็คิดเหมือนกันเลย

ยังไงไปซื้อของนี่ก็ตัวติดๆ กันไว้หน่อยล่ะ

...ทำไมมีแววได้น้องเขย?

อย่าพูดเป็นลางสิวาคุง ฉันไม่อยากได้นะ

โทษที...และฉันก็ไม่อยากได้เหมือนกัน

ยังทำหน้าเอ๋ออีก...วันนี้ป่วยจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย? หรือเมาเกสรดอกไม้?

เออๆ จะพยายามเชื่อแล้วกัน

ไปๆ ไปซื้อของจะได้รีบๆ กลับ

อา

...

ทำไมฉันเริ่มคิดว่าควรให้ออล ออฟ เลิฟรออยู่ที่นอกหมู่บ้านแทนเนี่ย?

ฉันว่าเท่านั้นไม่พอ...ควรทิ้งให้อยู่บ้านเลยมากกว่า...

ทำไมเข้ามาแป๊บเดียวโดนหนุ่มล้อมเพียบเลยเนี่ย!? (#แว๊ดลั่นเมื่อลิลลี่โดนหนุ่มรุมจีบ)

ไปไกลๆ น้องฉันเลยไอ้แต่ละตัวเนี่ย!

ออล ออฟ เลิฟมานี่ๆ (#ลากลิลลี่ออกมาจากฝูงชนที่โดนเวิร์ลเอนด์กันไว้)

ไม่ต้องมาครับเลย! รีบมานี่เร็ว...เฮ้ย!? (#ร้องลั่นเมื่อลิลลี่โดนฉกไปต่อหน้าต่อตา)

ออล ออฟ เลิฟ! โดนฉกไปแบบนี้เกินไปไหมมมมม!? (#วิ่งตามไป)

กลับมาก่อนนนนนน!! (#รีบวิ่งตามอีกคน)

อยากอยู่ แต่ทำไมได้

ไม่งั้นได้น้องเขยแน่

นายไม่ต้องทำหน้าเอ๋อเลยออล ออฟ เลิฟ

ไปๆ วันนี้นายไปพักอยู่แต่ในห้องไปเลย

ท่าจะไม่สบายหนักแล้ว

ไม่เชื่อ

ฉันว่าอย่างน้อยปกตินายก็ไม่โดนหนุ่มที่ไหนอุ้มไปหน้าตาเฉยแบบนั้นนะ

ใช่... (#ห้อยหัวลงมาจากราวบันได)

เกิด...อะไร?

แว๊ดดดดด! ไหงโผล่มางี้เนี่ยนี่ซัง!? (#สะดุ้งโหยง)

(#เมิน)

ตอบ

ก็ทันทีที่เข้าไปในหมู่บ้านออล ออฟ เลิฟก็โดนหนุ่มรุมขายขนมจีบเลยน่ะ

เท่านั้นไม่พอ พอให้โลวเลสพาไปห่างๆ พวกนั้น ออล ออฟ เลิฟก็โดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ฉกไปต่อหน้าเลย

กว่าจะชิงตัวคืนได้แทบแย่

อื้ม

แล้ว...หาย? (#มองไปรอบๆ)

หื้อ? ...เฮ้ย! หายไปไหนอีกแล้ว!? (#มองตามและพบว่าลิลลี่หายไปแล้ว)

พวกนั้นคงไม่ได้ตามมาถึงบ้านนะเฮ้ย

ออล ออฟ เลิฟหายเจ๊

เจ๊เห็นไหม?

...เด๊าท์ เด๊าท์เนี่ยนะ?

ยังดีที่หายไปนี่คืออยู่กับเด๊าท์ เด๊าท์...

...ทางไหน?

(#เดินไปดู)

...ทำอะไร? (#ขมวดคิ้วมองภายในห้องนั่งเล่นที่ลิลลี่กำลังนั่งกินขนมราวกระรอกกับเด๊าท์ เด๊าท์)

จะพามาก็บอกหน่อยเซ่

นี้นสิ ตกใจหมด

ไม่รู้สิ รู้แค่ตอนนี้กลายเป็นว่าตอนนี้ออล ออฟ เลิฟผวาเจ๊จะเปลี่ยนจากหนีไปหลบหลังเสาเป็นเกาะเด๊าท์ เด๊าท์แทนนะ

แถมดูสาวขึ้นทุกที...

เห็นด้วย... (#เดินไปหาลิลลี่ที่เกาะเด๊าท์ เด๊าท์หนึบอยู่)

ออล ออฟ เลิฟ

ขนม...ไหม? (#ล่อเอาขนมล่อเล่น)

ทำใจเถอะเจ๊

ได้แต่ทำใจ

ก็จริง

ถึงจะดูน่ารักดี แต่ปล่อยไว้คงไม่ไหวล่ะ

ทำใจ...

นายก็ทำหน้าเอ๋อเ...อ่ะ? (#มีบางอย่างร่วงลงมาจากเพดาน)

อ้าว? ชิบหาย ทอดไม่หมด...

อะไรเหรอวาคุง? (#ยื่นหน้าไปดู)

แมงมุมทารันทูล่า? มาจากไหน?

ตอนแรกเอามาทอดกินน่ะ ดูท่าหลุดรอดจากหม้อมา...

พอดีตอนนั้นรีบจัดการไปหน่อย...

(#มองลิลลี่สลับกับแมงมุมที่มือเวิร์ลเอนด์)

แมงมุม...ทำไม?

อ่ะ! (#แมงมุมที่ตนอยู่ๆ กระโจนใส่ลิลลี่)

...เด้งเป็นแมวเลย

แถมเกาะอาเจ๊เฉย

...

เวิร์ลเอนด์

รู้สินะ?

เรื่อง

ออล ออฟ เลิฟ

เรื่องที่เด้งเกาะอาเจ๊น่ะนะ? ก็รู้หรอก...

ออล ออฟ เลิฟกลัวแมงมุม

จำได้...ไม่...

จำได้ว่าเมื่อก่อนไม่ได้กลัวนะ

เรื่องมันยาวน่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้หมอนี่กลัวแมงมุมแล้วกัน

และฉันว่ารีบเอาแมงมุมไปโยนทิ้งกันดีกว่า

...ดูท่ากว่าจะสงบคงอีกนานแฮะ (#มองภาพดิส มาเธอร์ที่ดูอารมณ์ดีกับการโดนลิลลี่เกาะ)

อา คงงั้นแหละ

เผื่อ...สมอง...

เพราะดูท่านายจะป่วยไง

ช่ายยยย

ใช่

ห้ามออกจากห้องด้วยจนกว่าจะพรุ่งนี้

อยู่ๆ เฉยๆ ไปเลย!

ลิลลี่?

...คืนสภาพแล้ว

ท่าทางซื่อบื้อแบบนี้ใช่แน่

เฮ้อ ในที่สุด...

แบบนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะไปแกล้งใครจนได้เรื่องแล้วสินะ?

ก็โดนผวาเหมือนเดิมไม่ใช่หรือไง? แค่น้อยลงแค่นั้นเอง

เฮ้...จะพังห้องหรืออะไรกันหรือไง? (#เปิดประตูแล้วยื่นหน้าเข้ามา)

อ่ะ? ทำหน้าเด๋อๆ แบบนี้แสดงว่ากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วสินะลิลลี่?

เอาง่ายๆ นะ

เมื่อวานอยู่ๆ นิสัยนายย้อนไปเป็นแบบเมื่อก่อนน่ะ

จริงๆ นะ ย้อนไปเป็นแบบเมื่อหลายปีก่อน...ตอนที่นายยังเจ้าเล่ห์อยู่น่ะ

นิสัยเจ้าตอนนั้นทำเอาวุ่นวายไปหมดเลย

เล่นแกล้งสึบากิซะผวาเหมือนนายผวาเจ๊เลยด้วย

แต่ดีแล้วที่กลับมาเป็นเหมือนเดิม...ถึงเมื่อก่อนนายนิสัยเป็นงั้นจริงๆ แต่ตอนนี้พวกฉันชินกับนายนิสัยนี้มากกว่า

เห็นด้วยเลย

บื้อๆ นี่แหละดีแล้ว

บื้อสิ

มากด้วย

แต่ก็น่ารักดี เพราะงั้นบื้อแบบนี้ไปนั้นแหละน่อ

ซื่อบื้อๆ แบบนี้ต่อไปเถอะ

ให้ความซื่อบื้อชนะทุกสิ่ง (?) ต่อไปเถอะ

บื้อๆ เด๋อๆ ต่อไปเถอะนาย

เฮ้ย...ออล ออฟ เลิฟ? คืนสภาพยัง... (#เปิดเข้ามาหน้าตาเฉย...โดยด้านหลังมีเซอร์แวมพ์คนอื่นๆ ยืนอออยู่ด้วย)

...ตอบแบบนี้กลับคืนสภาพแล้วชัวท์

เฮ้อ ดีจริง...จะได้ไม่โดนใครฉกอีก...

...

ออล ออฟ เลิฟ

อย่าซื้อบื่อ...ขึ้นมาอีกรอบ...เชียวล่ะ...

ไม่อยากได้เขย

ใช่ๆ อย่าซื่อบื้อแบบเมื่อวานเชียวนะ!

และไอ้การโดนฉกไปง่ายๆ นี่อย่าเชียว!

ไม่บอก

เอาเป็นว่า...วันนี้พักอีกวัน...ไปก่อนนะ...

ไปกันเถอะ (#เนียนออกจากห้อง)

ครับผม

โอเคๆ