...

คุโระไงครับ

ขอฝากสักวันหน่อยนะครับ...พอดีวันนี้ผมไม่ว่าง...

ไอ้ฝากน่ะได้ แต่...ไหงนี่ซังกลายเป็นทารกล่ะเฮ้ย!? (#มองทารกตัวน้อยที่มาฮิรุอุ้มอยู่)

เดี๋ยว! อย่าเสียงดังสิ! ไม่งั้น...

แงงงงง!!! (#สมมุติว่าอยู่ในเวอร์ชั่นเด็ก)

ก็คุโระดันกลายเป็นเด็กทั้งตัวและความทรงจำไงครับ!

ซวย! นิโคทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ!

อึก... (#เริ่มหยุดร้อง)

ฟู่...รอดไปที...

ลองถามทุกคนแล้วไม่มีใครว่างน่ะครับ

เหมือนเราซวยแปลกๆ

ว่างั้นคงงั้นแหละ

ยังไงก็ฝากด้วยนะ (#รีบยื่นข้าวของในการดูแลเด็กให้แล้วเผ่น)

ก็แหงสิ

และ...อุ้มนิ่งๆ นะนิโค ฉันจะถ่ายรูปนี่ซัง

เอาไปล้อนี่ซังตอนกลับร่างเดิม

และนิ่งๆ หน่อยสิ

แอ๊~~~ (#เอามือดึงผมนิโค)

(#ถ่ายรูปรัวๆ)

ไม่ใช่ล่ะ

และถ้าฉันเป็นพ่อนายก็เป็นแม่ดิ?

ยังอุตสาห์ตบมุกอีก

บู้!

...นายดูชำนาญการเลี้ยงเด็กแปลกๆ นะนิโค? จำได้ว่านายมีแต่พี่ไม่มีน้องนิ?

จะว่าไปก็จริง

ก็ไม่เชิง แต่ไม่เคยดูแลถึงขั้นทารกนิ

ส่วนนายก็ชำนาญเกิน...

อาๆ (#เอาของที่ได้จากมาฮิรุไปวางบนโต๊ะ)

ว่าแต่มีอะไรบ้างเนี่ย? ผ้าอ้อม? ต้องใช้เหรอฟะ?

อาหารเด็ก...ดูท่าหมอนั้นจะทำเอง

ขวดนม นมผง

ของเล่นเล็กๆ น้อย

คู่มือเลี้ยงเด็ก? ลายมือลิลลี่แฮะ...

ถึงว่าทำไมหมอนั้นของครบดีจริง ไปขอลิลลี่มาสินะเนี่ย?

ได้ๆ

โอเค

นายไปอุ่นเองเถอะ ฉันไม่รู้ว่าต้องอุ่นร้อนขนาดไหน

ง่ำๆ (#งับไปทั่ว)

รอแป๊บดินี่ซัง

งื้อออออ

อย่าทำหน้ามุ่ยสินี่ซัง...มันหมั่นเขี้ยว อยากแกล้งอ่ะ

บู้!

ไหงงั้นเล่า?

...

ไม่ล่ะ

ดูท่าฉันจะทำช้อนกระแทกปากนี่ซังเอา

ก็ได้ๆ (#จับคุโระมานั่งตัก)

แอ๊

ง่ำ (#กิน)

...รสจะเป็นไงนะ?

ถ้านี่ซังกินเหลือก็ลองได้สินะ?

อ้า... (#รอกินต่อ)

เด็กกินง่ายแบบนี่ซังทุกคนไหมหว่า?

งั้นอย่างนี่ซังคือดีสินะ?

เอิ๊ก...

ไอ้ที่เหลือนี่ฉันลองได้ใช่ไหม?

(#ลองกินอาหารเด็กจริงๆ)

เอิ่ม รสแปลกใหม่ดี

นายเคยเห็นว่าฉันไม่กินอะไรด้วยหรือไง?

แอ๊...

อาๆ (#ชี้บางอย่าง)

(#มองตามด้วยอีกคน)

ไม่เห็นมีอะไรเลยนะนี่ซัง

แอ๊...

...เห็นผีหรือไง?

อ๋อ เพราะงั้นนายเลยไม่ตาแหกสินะ?

ไม่รู้ไม่ชี้

บู้... (#เอามือดึงผมนิโค)

ด๊า...

คงตอบได้หรอก

อย่างนี่ซังนอนชัวท์

ก็ปกติของนี่ซังล่ะนะ

แล้วนี่...เอาไงต่อ?

หมายถึงเราจะทำอะไรระหว่างนี่ซังหลับดีน่ะ

ออกไปข้างนอกแล้วทิ้งนี่ซังไว้คนเดียวคงไม่ได้

จะทำอะไรเสียงดังก็คงไม่ได้อีก

กินนาย?

ไม่มุก

อา

เปล่าสักหน่อย

และทำกันนิโค

ไม่หรอกน่า

ได้ๆ

นี่ซังเป็นพวกขี้เกียจบวกกลายเป็นเด็กเลยหลับยาวหน่อยมั้ง

แล้วนี่...เมื่อไหร่หมอนั้นจะมารับนี่ซังเนี่ย? เย็นแล้วนะ

ก็จริง

แต่ก็นานอ่ะ นอนรอเลยได้ไหมเนี่ย?

ปล่อยไว้ก็ได้นิ

น่าๆ

... (#ตื่นมา) (กลับสภาพเดิมแล้ว)

ที่นี่ที่ไหนหว่า?

แล้วนี่...อะไรกันเนี่ย? (#มองข้างๆ ตนที่มีทารกสองคนนอนอยู่)

หน้าตากับกลิ่นเลือดนี่...อิลดิโอ? พ่อหนุ่มจิตตกเหรอ?

แอ๊ (#อยู่ในสภาพเด็ก)

เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งร้องสิ...รับมือไม่ไหว (#รีบอุ้มมาปลอบ)

เชิญ (#ใช้ชายเสื้อยืดไปเปิดประตู)

หื้อ? กลับสภาพเดิมอะไร?

...

จริงดิ?

นี่ไง (#อุ้มทารกตัวน้อยให้ดู)

อา...สองเลยด้วย (#อุ้มอิลดิโอขึ้นมาอีกคน)

ไม่เอาไงล่ะ...ต้องดูแลอย่างเดียวนี่แหละ

ทำใจ...รอบตัวพวกเรานับวันยิ่งมีเรื่องแปลกๆ อยู่แล้วนี่นะ

เอาน่าๆ

ง่ำ... (#งับแขนคุโระ)

มาฮิรุ...ช่วยหน่อย อิลดิโองับเสื้อขาดล่ะ

อา อิลดิโอก็แบบนี้แหละ ขนาดเคยแทะเสาบ้านพัง...

ก็นะ

อ่ะ หยุดเสียงกังดีกว่า...หมอนี้จะร้องล่ะ (#พยายามปลอบนิโคที่เริ่มเบ้หน้า)