...

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย? (#มองภาพตรงหน้าด้วยอาการสั่นราวเจ้าเข้า)

อย่ารับของจากรายนั้นสิ!

เออก็จริง

แต่ฉันไม่คิดว่าชิโกะจะบ้าขนาดทำให้นายมีสองคนนะอิลดิโอ

ยิ่งหนักเลย

...

นี่

หว่า! (#ไปหลบหลังม่าน)

...ฉันแค่ทักนะเฮ้ย หลบทำไมเนี่ย?

ฉันจะถามว่าที่นี่ที่ไหนและทำไมนายหน้าเหมือนฉัน

แถมเรื่องหมอนั้นทำหน้าเหมือนฉันจะกินตับด้วยก็ดี

ถามจริงอิลดิโอ

นายยังเห็นฉันเป็นอีฟนายอยู่เปล่าเนี่ย?

...เอาจริงสิ (#คุมขมับ)

ข้ามมาในอนาคตนี่มันบ้าไปแล้ว

และไหงฉันเอาหมอนี่เป็นอีฟฟะ?

...นายในอดีตน่ากลัวชะมัด (#ห่อตัวในผ้าม่านมากกว่าเดิม)

...ห่อแบบนั้นจะตายไหมนั้น? (#มองนิโคที่แทบรวมร่างกับผ้าม่าน)

ว่าแต่นี่ซังที่ว่านี่?

...

ห๊า?

ไหงเปลี่ยนวิธีเรียกไปเรียกแบบนั้นฟะ?

ทุกคนเลยดิ?

...

บ้ากันขึ้นเยอะสินะ

ปากนายนับวันยิ่งกัดเจ็บจริงๆ ... (#โผล่หน้าออกมาเล็กน้อย)

ชะอุ๋ย! พูดซะเสียวเลย...

?

จะไปไหนกัน?

นายก็แกล้งฉันเนอะ

ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า...

สภาพนี่ไม่น่าอยู่ยืนเท่าไหร่

สามัคคีกันกัดฉันมาก (#ถอนหายใจ)

อา

เดี๋ยวๆ ฉันต้องไปด้วย?

ก็จริง

ไอ้ความชอบกินของนายนี่เสมอต้นเสมอปลายเหลือเกินนะ...

อา

อื้ม

...

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ไหงนายมีสองคนล่ะ? แยกเซล์ลเหรอ?

ชิโกะแกล้งน่ะ เอาของแปลกๆ มาให้อิลดิโอจนอิลดิโอเพิ่มมาคนหนึ่ง

หมดคำถามเลยทีงี้

...นี่คือสลีปปี้ แอชในตอนนี้เหรอเนี่ย?

เห็นเป็นใครล่ะ?

...

ทำไมกลายเป็นงี้เนี่ย?

ปกติน่ากลัวกว่านี้นะ

ไม่รู้สิ

อุ๊บ! อาการคนแก่... (#กลั้นขำ)

ก็เล่นเรียกซะ

อย่างน้อยก็ดีกว่าอาการซื่อบื้อของลิลลี่ล่ะ

ลิลลี่?

...อย่างหมอนั้นซื่อบื้อได้ด้วย?

ซื่อบื้อมากจนเกือบได้น้องเขยเป็นว่าเล่นเลย

จะว่าไงดี...ฉันว่ารายนั้นเหมือนพวกคุณแม่แสนใจดีอะไรพวกนี้ชอบกล

...

ชักอยากเห็นแฮะ

ไป

ไม่เอา!

ระวังอาญาไม้กวาดล่ะ ยิ่งความเป็นพ่อบ้านสูงอยู่

ไม่ล่ะ...และพวกฉันขอไปหาลิลลี่ก่อนนะ (#รีบเผ่นพร้อมเอาเวิร์ลเอนด์ทั้งสองไปด้วย)

เดี๋ยวสิ! ไหงทิ้งฉันรับกรรม (?) คนเดียวล่ะ!?

ไม่น้าาาาาาา!!!

ชิโกะ

แค่เอ่ยชื่อเดียวรู้กันทั่วหน้าจริง...

ว่าแต่...นี่ออล ออฟ เลิฟจริงดิ?

...ทำไมออร่าสาวออก?

พอดีซื่อบื้อไปหน่อยเลยกลายเป็นงี้น่ะ

ยอมรับความจริงหน่อยน่า

โทษที ฉันก็คิดว่านายดูสาวเหมือนกัน

โอ้ๆ อย่างอนน่า

...

นี่สลีปปี้ แอช

ว่า?

หมอนี่ล่อง่ายไปหน่อยไหม? ฉันว่าชักน่าห่วงชอบกล

ก็นะ

ลิลลี่ เห็นมิคุนิไหม? (#ปีนหน้าต่างเข้ามา)

เอ๊ะ? ไหงเวิร์ลเอนด์มีสองคนล่ะ?

เก่าเจ้ารายเดิม

อา

...

นี่เด๊าท์ เด๊าท์เหรอ?

จะมีใครอีกล่ะ

ทำไมหัวเปลี่ยนเป็นถุงกระดาษ...

หมวกหายน่ะ

...

ดูตอบยาวกว่าเมื่อก่อนนะ

พอดีอีฟฉันมันกวนตรีน เลยต้องลับฝีปากหน่อยน่ะ

ก็หมอนั้นมันกวนตรีนจริงๆ นิ

ที่กวนมากกว่าคือหาทางเนียนลวมลามนายมันทุกครั้งด้วย

ใครว่า ใช่สุดๆ ต่างหาก แต่นายซื่อบื้อ

เรื่องนี้นายเถียงไม่ชนะหรอก ทำใจเถอะ

...เริ่มอยากเห็นไอ้มิคุนิที่ว่านั้นแฮะ

แนะนำ อย่าเลย

แต่ไม่เท่าชิโกะ

ก็จริง

อะไรล่ะนั้...เอ๊ะ? (#อยู่ๆ เหมือนพื้นหายไป)

แว๊กกกกกก!!! นี่มันอะไรกันฟะ!? (#ร่วงลงหลุมที่อยู่ๆ โผล่มาได้ไงก็ไม่รู้)

อ่ะ? ดูท่าถูกส่งกลับล่ะ (#มองหลุมที่ปรากฏขึ้นมาแล้วค่อยๆ หดตัวหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่มาก่อน)

นั้นสินะ

ว่าแต่...ไหนๆ ก็ว่างกันแล้ว ช่วยฉันหามิคุนิหน่อย

ก่อนหมอนั้นจะไปสร้างความวายป่วนแถวไหนเข้า

ได้ๆ

? หาอะไรเหรอครับโลวเลส? (#เดินผ่านมาพอดี)

เวิร์ลเอนด์เหรอครับ? ไม่นะครับ

เด๊าท์ เด๊าท์เห็นเวิร์ลเอนด์ไหมครับ? (#หันไปถามคนที่ผ่านมาอีกต่อ)

ไม่ทราบครับ (#มองหาต้นเสียงเหมือนกัน)

หลุมอะไรเหรอครับ?

แว๊กกกกกกก!!!!

โอ๊ย...บ้าอะไรฟะ? (#ลูบหัวตัวเองอย่างเจ็บๆ)

หื้อ? (#มองตามเสียงถามเมื่อครู่)

โลวเลส?

...นี่ส่งกลับมาแบบพิสดารไปไหม? (#คุมขมับ)

นั้นสิครับ ร่วงมาไง

อธิบายยาก ขอไม่บอกแล้วกัน

ก็ตามที่ว่าแหละ

อ๋อ และก็... (#มองออล ออฟ เลิฟ)

ออล ออฟ เลิฟ...นายอย่าซื่อบื้อขึ้นมาเชียวล่ะ ไม่งั้นอนาคตน่าห่วงแน่

เอ๊ะ?

หมายความว่าไงครับ?

ก็อย่างที่ว่านั้นแหละ

และฉันไปพักให้สมองเข้าที่เข้าทางก่อนล่ะ (#รีบเผ่นก่อนโดนถามมากกว่านี้)

...

ตกลงมันเรื่องอะไรล่ะครับเนี่ย?

ให้ช่างเนี่ยนะครับ? เอางั้นเหรอครับ?

และ?

งั้นขอลาล่ะครับ! (#รีบเผ่น)

บอกทำไมเนี่ยพี่สาม! อุตสาห์เนียนแล้วนะ! (#รีบวิ่งตามออล ออฟ เลิฟไป)