...

สึกิมิสึ

นั่นคือ? (#มองร่างเล็กๆ ที่คนที่อยู่หน้าตนอุ้มมาด้วย)

...

ห๊า?

นายเมากาวหรือไง?

ชิโรตะอายุเท่าพวกเรานะ

จะกลายมาเป็นเด็กขวบสองขวบให้นายอุ้มได้ไง

เดี๋ยวก่อนสิเฟ้ย! สึกิมิสึ!!!

อยู่ๆ ก็แอบแฮ็กหาเบอร์ฉัน โทรเรียกมานี่แล้วโยนงานให้ได้ไง!? กลับมาเลยนะ!!!

สึกิมิสึ!!!

แล้วฉันจะทำไงต่อเนี่ย!?

เฮ้อ...ต้องดูแลอย่างเดียวสินะเนี่ย?

เฮ้อ...จะต้องดูแลเด็กกี่วันเนี่ย? ฉันเคยดูแลแต่สึรุงินะเฮ้ย ไม่เคยเลี้ยงเด็กเล็กขนาดนี้... (#เอานิ้วจิ้มแก้มโทรุเล่น)

แล้วนี่ตกลงเป็นเด็กทั้งตัวทั้งจิตใจหรือเป็นแค่ร่างเนี่ย?

...

เป็นเด็กไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นแหง

ต่อให้นายบ้ายังไง หากสมองเท่าเดิมคงไม่ทำงี้แหง

อะไร? หิวหรือไง?

...นายอยู่นิ่งๆ ขอเปิดเน็ตหาวิธีเลี้ยงเด็กแป๊บ (#รีบหาวิธีเลี้ยงเด็กอย่างไวว่อง)

อย่าเพิ่งกวนสิชิโรตะ รอแป๊บ

(ในใจ : ให้ตายเถอะ จะปล่อยมันไว้เฉยๆ แบบสึรุงิก็ไม่ได้ เลี้ยงเด็กเล็กๆ ก็ไม่เป็นแล้วอีแบบนี้จะเอาไงฟะ!?...สึกิมิสึ หากเจอนายครั้งหน้าฉันเอาคืนนายแน่!!! ข้อหาโยนงานให้เนี่ย!!!)

บอกว่าแป๊บไง!

เฮ้ย!? ชิบ! ลืมไปว่ามันเป็นเด็กนี่หว่า!!!

เอาไงดีวะเนี่ย!? (#พยายามปลอบ)

อย่าร้องดิวะ! เอาไงดีเนี่ย!? จบเรื่องนี้เมื่อไหร่นายตายแน่สึกิมิสึ!!!

ในที่สุด...ก็หยุด...

ให้ตายเถอะ...แบบนี้หากไม่มีคนช่วยคงไม่ไหวแหง...

ลองไปให้เด็กบ้านั้นช่วยดีไหมเนี่ย? แต่หมอนั้นก็ไม่น่ามีประสบการณ์เหมือนกันนี่หว่า

ไอ้นายก็อารมณ์ดีเร็วไปหน่อยนะ

เฮ้อ...

เฮ้อ...เมื่อไหร่นายจะกลัวคืนสภาพเดิมวะเนี่ย? (#นอนบนโซฟาโดนมีร่างเด็กน้อยนอนทับอยู่)

บอกแล้วไงอย่ากินเสื้อฉันน่ะ

ไม่ต้องมาโวยเลย และฉันไม่ใช่แม่นายสักหน่อย

เฮ้อ เข้าใจไหมเนี่ย?

เฮ้อ...

หื้อ? (#มองตาม)

สึกิมิสึ? (#เปิดหน้าต่างให้)

ไม่ต้องมาพูดเลยสึกิมิสึ

แล้วนี่จะมารับคืนแล้ว?

ใกล้เคียง?

อะไร? ชุดเด็ก? (#รับมาอย่างงงๆ)

นายเอาชุดเด็กมาให้ฉันทำไม?

ก็...ใช่

ก็รู้ๆ กันอยู่

แล้วนี่ไม่คิดจะเอาชิโรตะไปเลี้ยงเองเลยหรือไง?

ห๊า?

กรรม

แล้วนี่ใครเป็นคนวางยาพวกนี้เนี่ย?

...

จบเรื่องนี้เมื่อไหร่ ฉันจะไปเชือดหมอนั้นกับไอ้ผู้ร่วมขบวนการที่ว่านั้นแน่

ข้อหาหาเรื่องให้เนี่ย

ทันสิ

พวกริษยายังไงฉันก็จัดการได้น่า

แล้วใคร?

...

อา

อย่างยัยบ้านั้นนี่...

ว่าแต่ยัยยั้นคิดอะไรไปร่วมวงกับด็อกเตอร์นั้นฟะ?

กรรม

สรุปตอนนี้ต้องดูแลชิโรตะไปเรื่อยๆ จนกว่าจะคืนสภาพเองว่างั้น?

ไม่ว่าทางไหนก็ของให้ไอ้หมอนี่คืนสภาพเร็วๆ แล้วกัน (#หันไปหาจุดที่โทรุนั่งก่อนหน้านี้)

อ้าวเฮ้ย!? หายไปไหนแล้ว!? (#เพิ่งรู้ว่าโทรุไปแล้ว)

ไอ้นายใจเย็นเป็นตาแก่ล้านปีไปแล้วเฟ้ย!!!

เออ ยังดีที่หาเจอ (#ถอนหายใจ)

นายอย่าเดินไปดื้อๆ โกยไม่บอกเซ่ชิโรตะ

เข้าใจไหมเนี่ย...

เฮ้อ... (#ฉกมาอุ้มเอง)

เงียบไปเลยสึกิมิสึ

เฮ้ย

สึกิมิสึ

มีข่าวมาบอก

ชิโรตะคืนสภาพล่ะ

จริง

ก็เล่นทำให้ฉันป่วนไปหลายวันนี่หว่า

เพราะงั้นขอเอาคืนหน่อยจะเป็นไรไป

แบบไหน

เปล่า ถึงอยากทำก็เถอะ

ก็ตามที่ว่านั้นแหละ

ติดที่ว่าขี้เกียจง้อนายย้อนหลังเนี่ย

เลยไม่ทำ

เขียนหน้า

เปล่า

เป็นปากกาแบบโดนความร้อนก็จะหายไปเองน่ะ

ล้างน้ำอุ่นก็ออกล่ะ

พอดีขี้เกียจฟังนายงอแงน่ะ

นายก็เย็นเกิน

เอาเป็นว่าแค่นี้นะ ชิโรตะงอนฉันล่ะ

เมื่อกี้แอบเนียนจับก้นนิดหน่อยเลยโดนงอนน่ะ

แค่นี้นะ

แกล้งอะไร?

เห็นเร็วจริง...

เป็นหนึ่งในการเอาคืนของฉัน

สึกิมิสึให้มา

ส่งมาให้ฉันด้วยนะ