...

นี่มันอะไรกันเนี่ย? (#มองร่างเล็กๆ ที่ซุกอยู่มุมห้องอย่างงุนงง)

คุโระ...เหรอ?

อ้าว ซวยแล้วไง...นี่สมองย้อนตามร่างเหรอเนี่ย?

(ในใจ : เอาไงดีเนี่ย? อยู่ๆ คุโระกลายเป็นเด็กได้ไงก็ไม่รู้ แถมยังจำกันไม่ได้อีกเนี่ย)

อ่ะ เดี๋ยวๆ ไม่ต้องกลัวกันขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกนะ

ฉันชิโรตะ มาฮิรุเป็นเจ้าของห้องนี้น่ะ...ก่อนอื่นช่วยออกจากมุมห้องก่อนได้ไหมคุโระ?

อา นายนั้นแหละ

ออกมาเถอะนะ

...ฉันเพิ่งสิบห้าสิบหกเองนะ...อีกอย่างฉันผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย

ห๊า?

...

ถ้าไม่ติดว่าเป็นเด็กล่ะก็นายเจอไม้กวาดแน่

และฉันไม่ใช่คนน่าสงสัยหรือคนไม่ดีนะ ออกมาเถอะ

ตรงนั้นยังไม่ได้ทำความสะอาดด้วย...เดี๋ยวเปื้อนฝุ่นหรอก

เฮ้อ...

(ในใจ : เอาไงดีเนี่ยทีงี้? เอาขนมล่อดีไหม? หรือบะหมี่ถ้วยหรือราเม็งดี?)

อาๆ จะอยู่ก็อยู่ไป...ฉันทำมื้อเช้าล่ะ...

(#เดินมาหน้าคุโระพร้อมราเม็งถ้วยหนึ่ง)

(#พัดกลิ่นราเม็งไป)

อยากกินไหมล่ะ?

งั้นก็ออกมาสิ

(#พัดกลิ่นต่อ)

ฮะๆ ได้ๆ อันนี้ของนายอยู่แล้ว

แต่ต้องไปกินที่โต๊ะดีๆ นะ

คุโระไงล่ะ

ไม่รู้

แล้วอย่าเสียดังด้วย ตอนนี้ทั้งความจำและจิตใจคุโระเป็นเด็กนะ

ทำเด็กกลัวล่ะโดนแน่ (#ถือไม้กวาด)

อาๆ (#เก็บไม้กวาด)

ไม่ใช่ล่ะ

และถ้าวันนี้กะมาเล่นล่ะก็คงไม่ได้นะซาคุยะ

โทษที

อ้าว? แล้วไหงมานี่ล่ะ?

ห๊า?

พอนึกภาพออกล่ะ

เลยกะมาแอบนี่ว่างั้น

ไม่หรอก คุโระในสภาพนี่กลัวทุกคนแหละ

ขนาดฉันเองก็ยังหลอกล่อตั้งนาน

แม่กับผีสิ! กลับมานี่เลยนะซาคุยะ!!! (#โวยไล่หลังไป)

อะไรเหรอคุโระ?

กระหล่ำปลี?

อ๋อ ซาคุยะล่ะนะ

ซาคุยะแค่แกล้งฉันเล่นนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก

อื้ม

...

...

หื้อ? อา ส่วนใหญ่ก็อยู่คนเดียวนะ

เอ๊ะ?

...

จะว่าไม่เหงาเลยก็คงโกหกล่ะนะ

แต่ตอนนี่ไม่เหมาแล้วล่ะ

เพราะตอนนี้นายอยู่ด้วยไงคุโระ (#ลูบหัวคุโระ)

ตามนั้นแหละนะ

อ๋อ และวันนี้นายอยากทำอะไรเป็นพิเศษไหมคุโระ?

งั้นอ่านหนังสือเล่นไปนะ เดี๋ยวฉันทำความสะอาดบ้าน... (#หยิบหนังสือภาพเล่มหนึ่งให้)

(#เดินไปทำความสะอาดบ้าน)

(#เดินไปทำความสะอาดอีกมุม)

...

คุโระ

ไม่อยากนั่งเล่นคนเดียวก็บอกกันดีๆ ก็ได้นะ =-=

เฮ้อ

งั้นมานั่งดูทีวีกันแทนแล้วกัน

...ยุคที่นายมาคงยังไม่มีนี่นะ

เอาง่ายๆ คือกล่องที่มีภาพเคลื่อนไหวด้านในแล้วกัน

ใกล้เคียง (#อุ้มคุโระมานั่งบนโซฟา)

มาๆ มาดูกัน

(#กดรีโมตมาเปิดทีวี)

อ่ะ?! โทษที (#รีบเปลี่ยนช่อง)

โอ๋ๆ คุโระฉันขอโทษน่า...ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ (#ลูบหัวคุโระที่เกาะตนอยู่)

ไม่ต้องกลัวๆ ไม่มีอะไรแบบเมื่อกี้แล้วล่ะ

เฮ้อ...

(ในใจ : คราวนี้จะเอาไงต่อดีเนี่ย?)

คุโระ...ไปจ่ายตลาดด้วยกันไหม?

นั้นแค่หนังน่า ไม่ใช่ของจริงสักหน่อย

แต่ช่างเถอะ...ไปกันคุโระ ก่อนหมดช่วงลดราคา (#อุ้มคุโระออกจากห้องแล้วไปยังซุปเปอร์ใกล้ๆ)

คุโระ เย็นนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?

นายนี่กินง่ายแปลกๆ นะ...ถ้าเทียบกับตอนโตเนี่ย...

ไม่มีอะไรๆ แค่บ่นน่ะ

งั้นกินออมเล็ตไหม?

เป็นไข่ที่มีข้าวผัดมะเขื่อเทศอยู่ด้านในน่ะ

ลองไหม?

งั้นตกลงตามนี้นะ (#วางคุโระไว้ในรถเข็นซุปเปอร์ฯ)

รอเฉยๆ แป๊บนะ ฉันไปชิงไข่ลดราคาก่อน

(#เดินไปซื้อของ)

เกือบไปแล้วนะแซม... (#มองอีกฝ่านอุ้มคุโระเข้าไปในรถเข็นดังเดิม)

หว่าๆ อย่าเพิ่งเตรียมบ่นลุงดิแซม

ช่วงลดราคาใกล้หมดแล้วนะ

ฮะๆ เกือบไปแล้วแฮะ

ว่าแต่รอผู้ปกครองอยู่เหรอเจ้าหนู?

งั้นเหรอๆ งั้นลุงว่านั่งแทนนั่งในรถเข็นเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวมีคนชนอีกอาจรับไม่ทันแบบแซมนะ

ฮะๆ เป็นเด็กดีจังนะ

ว่าแต่...เราเคยเจอกันมาก่อนเปล่า? ทำไมหน้าคุ้นๆ...

เหรอ งั้นลุงคงจำผิดเองมั้ง (#หาเรื่องคุยกันไประหว่างรอเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านทำสงคราม [?] กันเสร็จ)

วันนี้นานจังแฮะ...นี่ไปตะลุมบอลถึงไหนเนี่ย?

ไม่หรอก ปกติแค่สิบนาที...

ฮาๆ รอซะนานเลยนะแซม...แล้วข้างๆ นั้นมาฮิรุคุงนิ?

สวัสดี...วันนี้เป็นเวรนายมาช่วยซื้อของเหรอ?

ใช่เลยยยย

หว่าๆ อย่าว่าลุงสิ

อย่าทะเลาะกันกลางซุปเปอร์สิ (#วางสินค้าที่ซื้อมาลงในรถเข็นแล้วอุ้มคุโระแทน)

หื้อ? ก็คุโระไง...

เอ๋? นี่เกียจคร้านเหรอ? ลุงก็ว่าอยู่คุ้นๆ ...

ไม่รู้ ตื่นมาก็เป็นงี้แล้ว

ส่วนคุโระไม่รู้แหง เพราะความจำย้อนตามร่างไปด้วย

ฮาๆ แปลกดีนะ

แค่คุยกันนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก

เอาเป็นว่าฉันขอกลับก่อนนะ...ให้เด็กกินดึกนอนดึกคงไม่ดี

อา โอเค (#แยกตัวไปจ่ายตังค์พร้อมคุโระ)

หื้อ? มีอะไรเหรอคุโระ? (#กำลังต่อคิวจ่ายเงิน)

ประมาณนั้นล่ะนะ

เอ๊ะ?

หมายความว่าไง?

...

เมื่อก่อนนานไม่ได้อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งสินะ?

เหรอ...

แล้ว...คิดว่าไง?

ที่มาอยู่กับฉันในตอนนี่

คิดว่าไง?

เดี๋ยวๆ เหมือนคำสุดท้ายไม่ใช่ล่ะ

กวนเหมือนกันนะนาย

ยังมายอมรับอีกนะ

อื้อ...เช้าแล้วเหรอ? (#งัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแสงแยงตา)

ต้องทำมื้อเช้าสินะ...เอ๊ะ? (#สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือตนไปจับโดนบางอย่าง)

คุโระ...กลับร่างเดิมแล้ว...? (#มองเซอร์แวมพ์ตนที่กลับสภาพเดิมแล้ว)

คุโระ...ตื่นๆ ตื่นมาคุยกันเร็ว คุโระ... (#เขย่สตัวคุโระ)

💢

บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเรียกแบบนี้ห๊าคุโระ!? (#เขกหัวคุโระไปหนึ่งที)

เบาะบางตายล่ะ

และนี่คืนสภาพเต็มร้อยแล้วใช่ไหม?

เมื่อวานนายกลายเป็นเด็กไง

จำไม่ได้เหรอ?

จริง

มีรูปด้วย...ดูไหม?

ไม่มีทาง ของหายาก

พวกนั้นคงอยากดูด้วย

อย่างที่นายคิดนั้นแหละ พวกเซอร์แวมพ์คนอื่นๆ ไง

ไม่มีทาง~~~