รุ่นพี่มิคุนิ!!!

เจเจ!!!

รีบตอบด่วนเลย!!!

เร็วๆ เข้า!!!

นี่!!!

รีบตอบที!!!

ตอนนร้ตะแยกแล้ส!!!

ตอบสักที!

รีบมาที่ C3 ด่วน!

ไว้อธิบายทีหลัง!

ตอนนี้รีบมาเร็ว!

ก่อนที่ฉันจะประสาทแตกตาย!

รีบๆ เลยครับ!!!

และพาคนที่เลี้ยงเด็กเป็นมาด้วยนะครับ!

อย่าถามผม ผมไม่รู้

แค่ได้ยินเสียงโครมครามในห้องพยาบาล

เดินมาดูก็เจอนี่แล้ว

[[สมมุติว่านี่เวอร์ชั่นเด็ก เนื่องจากขี้เกียจสร้างตัวละครใหม่]]

(#มองอย่างไม่ไว้ใจนัก)

[[สมมุติว่านี่เวอร์ชั่นเด็ก เนื่องจากขี้เกียจสร้างตัวละครใหม่อีกหนึ่งงงง]]

อึก... (#ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้)

เอาน่าๆ ใจเย็นๆ ครับ

ว่าแต่ทำไมเรียกพวกผมมาล่ะครับ? ยูมิคาเงะซังโดนด้วยแบบนี้ให้อิโอริซังดูแลไม่ดีกว่าเหรอครับ?

รายนั้นไปเนียนตีหัว (?) ไอ้คุณโทมะลากกลับมาทำงานอยู่

ฮาๆ ไม่รู้สิครับ

ว่าแต่พวกเธอ...

อะไร?

ค...ครับ?

แหมๆ ไม่บต้องกลัวหรอกครับ พวกผมไม่ทำอะไรพวกคุณหรอกครับ

อย่างมากก็แค่ระวังลูกหลงอ่ะนะ

ลูกหลง?

ก็แบบ...

ไอ้คุณรุ่นพี่งี่เง่า! จะเพิ่มความวุ่นวายเพื่อ!? (#พยายามห้าม)

...นั่นไงครับ

ไม่เป็นไรหรอกครับ มันเกิดขึ้นทุกวัน

เป็นว่าตอนนี้ขอถามอะไรหน่อยนะครับ

อะไร?

ค...ครับ...

ก่อนที่พวกเธอจะโผล่มานี่...จำได้ไหมครับว่าทำอะไรกันอยู่น่ะครับ?

ทำการบ้าน

น...นั่งรอไทจังอยู่...

งั้นเหรอครับ? งั้น...

กลับมาแล้วจ้า... (#เดินเข้ามมพร้อมลากคอโทมะมาด้วย)

แต่ฉันอยากให้นายมาร่วมหัวหงอก (?) กับฉันไง

อ่ะ! ไทจัง! (#วิ่งไปหา)

? ทำไมไทจังทำหน้าแปลกๆ อ่ะ?

เอ๊ะ? (#ทำหน้างงๆ แต่ก็ปิดหู)

แหมๆ วุ่นวายน่าดูนะครับ (#ปิดหูจุนอิจิโร่เตรียมไว้)

นั้นสินะ...แต่นี่มันเรื่องอะไรกันหว่า? (#ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นยูมิคาเงะกลายเป็นเด็ก แต่ก็ยังเดินไปปิดหูยูมิคาเงะให้เพราะเดาได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นต่อ)

มาไงครับ?

ไม่ทราบครับ เจอตัวก็กลายเป็นงี้แล้ว

ผมก็โดนเด๊าท์ เด๊าท์ลากมาครับ

ไม่รู้สิ รู้แค่เดี๋ยวฉันดูแลยูมิคาเงะเอง

ตอนเด็กยูมิยิ่งเชื่อคนง่ายอยู่ จนโดนนายทำเสียคนเนี่ย

แล้วจุนอิจิโร่ซังจะเอาไงครับ? ให้กลับบ้านคงไม่ได้ด้วย...

นั้นสินะ ถ้าทาคุโตะกับจุนอิจิโร่ซังเจอกันในสภาพนี่คงไม่ไหว

คงงั้นแหละครับ

???

นี่ซังเอามือปิดหูกันทำไมอ่ะ?

พอดีผู้ใหญ่คุยกันนิดหน่อยน่ะ (#เอามือออกจากหูยูมิคาเงะ)

เอาเป็นว่าเรากลับบ้านกันเถอะเนอะ (#อุ้มยูมิคาเงะพากลับบ้านเสียดื้อๆ)

...เหลือแค่พวกเราสินะครับเนี่ย (#เอามือออกจากหูจุนอิจิโร่)

นั้นสินะ

ทั้งคู่ก็เลิกเล่นกันสักทีเถอะ!!! (#พยายามห้ามก่อนจะมีอะไรพัง)

ไม่ต้องสนใจหรอกครับ...เราไปเล่นทางนู้นกันดีกว่านะครับ

น่าๆ ไปกับผมหน่อยครับ (#ลากจุนอิจิโร่ออกจากความวุ่นวาย)

แหมๆ รู้สึกว่าจะกลายเป็นงี้นานกว่าที่คิดนะ (#มองดูยูมิคาเงะเล่นกับจุนอิจิโร่และสึรุงิไป)

แถมสาเหตุก็ยังไม่รู้เลยนะครับว่ามาจากอะไร

ทั้งๆ ที่ยาใน C3 ไม่ได้หายสักอันเลยแท้ๆ ในคราวนี้

แหมๆ เดี๋ยวนี้รู้สึกชอบหนีงานจังนะ

ทำให้แล้วและก็ยัดกลับมาให้แล้วไง

แกล้งนายเล่น

จะได้หัวหงอกด้วยกัน

อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิครับ (#ถอนหายใจ)

กลับมาแล้ว...

อ้าว? ยังไม่ตายอีกเหรอนาย? (#มองโทมะ)

แต่ฉันว่าปากอย่างนายไม่น่าอยู่ยืน

พอๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเพิ่มความวุ่นวายสิ

เอาน่าๆ

เพราะนั้นน่ะ (#ชี้ไปยังพวกที่กลายเป็นเด็กซึ่งอยู่ห่างออกไป)

ไม่รู้

อ้าว? ยังไม่คืนสภาพแฮะ...

นั้นสิ พูดเหมือนว่ารู้ว่าทำไมวามคนนี้เป็นงี้เลย

ก็รู้น่ะสิ

จริงเหรอ? แล้วสาเหตุมาจาก?

ฉันเอง

ห๊า?

ฉันเองนี่แหละ

อ๋อ เอาของต้องสาปที่ทำให้กลายเป็นเด็กไปให้สามคนนี้น่ะ พอดีรับจ้างจากชิโกะมา...

ฮาๆ รายนั้นเนี่ยหายห่วงเลย

แล้วเธอจะรับจ้างจากรายนั้นเพื่อ?

ก็ชิโกะให้ค่าจ้างเป็นการไม่แกล้งในรอบนั้นนี่นา

แล้วเรื่องอะไรฉันจะยอมโดนแกล้ง?

ใช่

ถ้าเป็นนายไม่ทำหรือไง?

ก็นะ

ถ้าเป็นฉันก็ทำจริงนั้นแหละ...อย่างน้อยก็มั่นใจว่าไม่อันตรายมากล่ะ

ว่าแต่ในเมื่อเธอเป็นคนทำ งั้นรู้ไหมว่าเมื่อไหร่สามคนนี้จะกลับสภาพเดิม?

รู้สิ

แค่เอาของต้องสาปที่ฉันให้ไปลงน้ำก็หายล่ะ

ที่จริงตอนแรกคิดว่าพวกนี้จะเอาของนั้นไปโยนน้ำเล่นตามประสาเด็กแล้วหายเองตั้งนานแล้วแท้ๆ ...

...ของต้องสาปที่ว่าหน้าตาเป็นไงเนี่ย?

เป็นหินก้อนสีม่วงใสๆ น่ะ

ฉันก็ไม่เห็น

ผมด้วย

แต่น่าจะอยู่ในห้องพยาบาลนะ

เห็นเสียงโครมครามดังมาจากห้องพยาบาลก่อนที่จะเจอสามคนนั้นน่ะ

ถ้าไม่เจอ เดี๋ยวตามชิโกะมาแก้ให้แทนเอา...

ฮะๆ นั้นสินะ ไม่งั้นโดนแกล้งกันทั่วหน้าแน่

ขอล่ะ ไอ้นั้นวิธีสุดท้ายเถอะ

อื้ม

อา

โอเค~~~

ไม่ทราบครับ

แหมๆ ลำบากจังเนอะ

ก็นะ

พอๆ วุ่นวายน่า

ก็เป็นไปได้ หินนั้นยิ่งเหมือนเครื่องประดับอยู่

แล้วเอาไง? จะอังเชิญชิโกะมาจริงๆ เหรอ?

นั้นสินะ~~~

อา มาพอดีเลยรุ่นพี่มิคุนิ เจเจ

มาช่วยกันหน่อย

ช่วยหาก่อนหินสีม่วงๆ หน่อยครับ

คืองี้พี่สาม...จำไอ้หินต้องสาปที่ฉันเก็บได้ได้ไหม?

ก็ไอ้นั้นแหละ ช่วยหาหน่อย

เสียใจ เพราะมันใช่

ก็ส่วนหนึ่ง

ชิโกะ...

ไม่ใช่งั้นพี่สาม

ชิโกะจ้างฉันให้แกล้งสาปคนนี่

แลกกับการไม่ป่วนฉันในคราวนั้นน่ะ

อา

หรือถ้าเป็นนายจะไม่ทำ?

ก็ไม่น่าแปลกเท่าไหร่

ช่ายยยย

แหมๆ โหดร้ายจังนะ

พอๆ อย่าทะเลาะกันเซ่

อาจจะครับ เพราะทั้งสามกลายเป็นเด็กในห้องนี้

ว่า?

ใช่

ใช่...และที่หาตั้งนายไม่เจอเพราะนายเอาไปเหรอเนี่ย...

ในที่สุด...

เอาน่าๆ อย่าทำท่าเหมือนจะทะเลาะกันสิ

ไหนๆ ก็เจอแล้วรีบทำให้สามคนนี้กลับสภาพเดิมเถอะ

ก็จริง (#ฉกหินในมือมิคุนิมา)

เดี๋ยวมา แป๊บ (#เดินออกจากห้องไป)

ให้ตายเถอะ...ไม่คิดว่าเรื่องบ้าๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นได้... (#เวอร์ชั่นกลับร่างเดิมแล้ว)

คุณแม่แกล้งกันอ่ะ (#เวอร์ชั่นกลับร่างเดิมแล้วอีกคนนนนน)

ก็ทำไงได้ ชิโกะจ้างมานิ

ฮะๆ ก็ได้ทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กกันทั่วหน้านี่นะ

รับบทหนักกันทุกคน

เออแฮะ

จะว่าไปก็จริงนะ

พอๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน

ส่วนที่ถามเนี่ยขอตอบเลยว่าเพราะไอ้หินนี่น่ะ จะให้คนติดคำสาปได้ต้องเอาไปตากแสงจันทร์หนึ่งคืนก่อน จากนั้นมันจะทำให้ทุกคนที่แตะกลายเป็นเด็กไปจนกว่าพลังงานที่สะสมอยู่จะหมดน่ะ

รายนั้นคงเทียบกับของปกติไม่ได้

...ฉันว้าเราจบประเด็นเรื่องนี้เถอะ

ไปๆ มาๆ กลัวชิโกะโผล่มาจริงๆ

จริงเกินเถียง

นั้นสินะ...ปานนี้ทาคุจังงอนจุนจังตุ๊บป่องๆ ไปแล้วแหง

ฮาๆ นั้นสินะ...

แต่ก่อนแยกย้ายขอถามก่อน

เฮียไม่ได้ถ่ายรูปไว้...ใช่ไหม?

ไม่มีทาง จัดเต็มสิ

เดี๋ยวกะเอาไปมิยาโกะดูด้วย

อย่าเชียวนะ!!! (#พยายามแย่งมือถือมา)

ลบไปซะ!!!

เรื่องสิ~~~~ (#หนีและโดนยูมิคาเงะไล่ตามหลังติดๆ)

สบายใจได้ครับ...ผมว่าอิโอริซังคงไม่ได้ถ่ายรูปคุณหรอก

แต่ฉันถ่ายไว้ (#ชูมือถืแขึ้นมา)

และ...ไปล่ะ (#แปลงเป็นหมาป่าแล้วเผ่น)

เดี๋ยวสิ! คุณแม่ทำกันงี้ได้งายยย!? (#ตามไปอีกคน)

นั้นสินะ

คงหาโอกาสหนีอยู่แล้วแต่ติดเรื่องสึรุงิซังมั้งครับ

แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ผมกลับไปทำงานก่อนนะครับ (#เดินแยกไป)