...เฮ้อ...ค่าเสียหายของสึรุงิซังทำไมนับวันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เนี่ย? (#นั่งทำงาน)

!? (#สะดุ้งโหยง)

เกิดอะไรขึ้น? แล้วที่อุ้มมานั้น...ฮายาบุสะ? (#มองร่างเล็กๆ ของเด็กผมสีซีดซึ่งมีหูหางแมวปรากฏออกมาจากร่าง)

ไม่อยู่

แล้วตกลง...ทำไมฮายาบุสะทำไมกลายเป้นแบบนี้?

ห๊า?

เดี๋ยวนะ อะไรเป็นไง...อธิบายชัดๆ หน่อยได้ไหม?

...เดี๋ยวฉันติดต่อหน่วยทดลองดูว่ามียาอะไรหายไปหรือเแล่าแล้วกัน

แล้งนี่...ทำไมฮายาบุสะไม่พูดอะไรเลยล่ะ?

เอ๊ะ? เนี๊ยว?

เวรกรรม

แบบนี้จะเอาไงเนี่ย?

นี่กะเอามาฝากด้วยเหรอเนี่ย?

พร้อมกัน?

โอเค พอเข้าใจล่ะ

งั้นเดี๋ยวดูแลให้ นายไปจัดการเรื่องของตัวเองเถอะ

...

เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี่สิ...

... (#ลองเอาเชือกแหย่)

...กลายเป็นแมวเต็มร้อยเลยจริงๆ ด้วย

เฮ้อ...วุ่นแล้วงานนี้...

...นี่ฮายาบุสะ...อย่าฝนเล็บกับเก้าอี้สิ

ไม้ต้องมาบ่นเลย แบบนี้ฉันต้องหาทางซ่อมภายหลังนะ

อย่าทำท่าแบ๋วสิ ดูไม่ขี้นหรอก

อะไร? โกรธที่ว่าหรือไง?

โดนสึรุงิซังวางยา

และที่เรียกมานี่คือจะให้ช่วยไปถามหน่วยทดลองให้หน่อยว่ามียาอะไรหายไปบ้าง

บวกกับไปเค้นสึรุงิซังให้ด้วยยิ่งดี

แค่ดูแลหมอนี่ก็แทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นล่ะ

...ทำไมทีฉันถึงกัดล่ะ? ทีเธอหมอนี่ถูไถ่ซะงั้น

เรื่องนี้ฉันว่ายากไปล่ะ

...เฮ้อ หวังว่าจะรอดจนกว่าฮายาบุสะจะคืนสภาพนะ

เฮ้ๆ มีอะไรล่ะ?

เฮ้ๆ ตกลงนายเป็นอะไรเนี่ย? หิวหรือไง?

...

โอเค ไปหามื้อเที่ยงกินกันก็ได้ (#อุ้มคนกลายเป็นแมวซึ่งกัดมือตนไม่ปล่อยขึ้นมา)

...ถือว่านายเข้าใจแล้วกัน (#พาไปโรงอาหารของ C3)

ฮายาบุสะ

พอดีหมอนี้โดนยาที่สึรุงิซังกะเอาไปวางเบลเกียเข้าน่ะครับ

ก็ตามนั้นแหละครับ (#วางแซมล็อกลงบนเก้าอี้)

นั่งเฉยๆ อย่าไปไหนล่ะ

เข้าใจไหมเนี่ย?

เฮ้อ...

เอางั้นเหรอครับ?

...ครับ (#นั่งดูแลแซมล็อกไป)

อาการของแมวธรรมดานั้นแหละครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ...

ขอบคุณครับ

เอ้านี้ ของนายฮายาบุสะ

เฮ้ย!?

ทำอะไรของนายเนี่ย?! (#รีบดึงคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาพร้อมเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าอีดฝ่าย)

...จริงด้วย...หมอนี่นิสัยกลายเป็นแมวเต็มร้อยเลยนี่หว่า

ครับ

ผมไม่ให้หมอนี่เอาหน้าจุ่มจานตายแน่ครับ (#จับแซมล็อกมานั่งบนตักแล้วป้อนข้าวให้)

ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะครับ

ไม่เป็นไรหรอกครับ

แต่ถ้าจะช่วย ช่วยจับตาดูสึรุงิซังให้อย่าก่อเรื่องมากกว่านี้แทนเถอะครับ

ถึงงั้นก็เถอะครับ...

เฮ้อ ช่างมันเถอะ...เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจัดการฮายาบุสะเอง ส่วนคุณไปทำงานของคุณเถอะครับ

งั้นขอตัวล่ะครับ (#พาแซมล็อกไปยังห้องพักตน)

ก็เพราะฮายาบุสะนี่แหละ

เล่นหิวทีก็กัดมือฉันแทบหลุดแทนการบอกเวลา ง่วงก็ปีนมานอนบนตักฉันเพื่อนอนจนฉันต้องอุ้มไปนอนพร้อมนอนด้วย อยากเล่นก็กัดชายเสื้อฉันแทบขาดจนกว่าฉันจะเล่นด้วยเนี่ย

เล่นซะเวลาทำงานฉันหดไปเยอะเลย

นั้นใช่ประเด็นที่ไหนล่ะ? (#กรอกตาไปมา)

ว่าแต่เรื่องยาแก้ได้เรื่องยัง?

ไหงงั้นเล่า!?

เดี๋ยวก่อน!

เฟรอา!!!

นี่แกล้งกันใช่ไหมเนี่ย!?

อา ไม่มีอะไร... (#ลูบหัว)

เฮ้อ... (#ปลงกับชะตากรรมของตัวเอง)

อยู่

ว่าแต่นายจะไลน์มาเพื่อ? เพิ่งแยกกันเองนะ

ก็บอกแล้วไงโดนยาทดลองที่สึรุงิซังกะเอาไปวางเบลเกียน่ะ

ไม่บอกหรอก

ไม่

และอย่ารู้เลยนี่แหละดีสุด

เปล่า

ไม่มีทาง

ไปแล้วไปเลยก็ได้นะ

อะไร?

...

รู้ได้ไง?

ส่ง?

อะไร?

...

ฉันขอไปแก้แค้นสึรุงิซังแป๊บนะ

เออๆ

ไปล่ะ