ก็หลับในเวลางานเองนิ

แถมเล่นตื่นยากซะ...หลับยาวสบายใจเลยไหม?

มีอะไรเหรอ?

แกล้ง?

ปล่อยชิโรตะโวยวายไป อย่าไปสนเลย

พอก่อนๆ

ตกลงไปแกล้งอะไรชิโรตะมาล่ะ?

แค่เขียนหน้า

เอาปากกากันน้ำไปเขียนเหรอ?

เปล่า

แค่เป็นปากกาที่เจอความร้อนแล้วจะหายไปเองน่ะ

ไปอาบน้ำร้อนหรือซ่าวน่าก็ออกล่ะ

งั้นเอาหน้าจุ่มกาแฟไปซะ

ก็ตามที่ว่าแหละ

น่าๆ อย่าทะเลาะกันสิ

เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันไปช่วยลบรอยปากกาให้แล้วกันนะชิโรตะ

ว่าแต่ตอนนี้นายอยู่ไหน?

โอเค เดี๋ยวไป

หลับเอง ช่วยไม่ได้

ปีนหน้าต่าง

เรื่องอะไรฉันจะบอก?

คราวนี้อะไรอีกเหรอ?

ก็เดินสิ ถามได้

เฮ้อ ก็ลบออกซะก็สิ้นเรื่องนิชิโรตะ?

ก็ลองแบบเมื่อวานสิ

...

โทมะ

ไม่ต้องเลย ฉันรู้ว่านายจะพิมพ์อะไรต่อ

ปากกาคราวนี้แบบเลือนหายเองน่า

แค่สักชั่วโมงสองชั่วโมงก็หายล่ะ

แล้วไป

งั้นรอไปแล้วกันนะชิโรตะ

นึกเองสิเจ้าบ้า

...อะไรกันอีก?

ห๊า?

ไม่ได้ทา ฉันเอาปากการะบายนายต่างหาก

และถามจริงนายหลับหรือตายกันแน่? ขนาดฉันนั่งระบายนายตั้งนานยังไม่ตื่นเนี่ย

เออ...คิดตามมันก็...

...

ชิโรตะ

มุขนี้นี่นายเป็นคนสอนสึรุงิเหรอ?

มามุขเดียวกันเลย

พอๆ

ไปล้างเลยชิโรตะ เดี๋ยวมีงานนะ

ส่วนโทมะคราวหลังเล่นน้อยๆ หน่อยก็ดีนะ

ไม่รับปากนะ

อย่าเพิ่งโวยสิชิโระตะ...รีบไปล้างตัวเลย

นายใช้ปากกาแบบเดิมใช่ไหม?

อื้ม

ใช่

คิดเองสิ

ก็ตามที่พูดนั้นแหละ

นี่พวกนาย

หุบปากไปซะ

...เป็นไรเปล่าเนี่ย?

ง่วง

แค่นี้

อา

อรุณสวัสดิ์

ตื่นแล้ว?

อา

ให้ตายเถอะ นายนี่โมโหง่วงน่ากลัวชะมัด

ก็นะ

ว่าแต่เมื่อคืนพวกนายเล่นอะไรกัน?

หื้อ? อันนั้นฉันเปล่า

ฉันแค่แอบเขียนโต๊ะนาย

อ้าว? ยังไม่เห็น? คิดว่าเมื่อคืนโวยเรื่องนี้ซะอีก

สึรุงิมั้ง เมื่อคืนพาไปด้วย

ก็กลางวันฉันมีเวลาพาเดินเล่นที่ไหนล่ะ

นายก็พาสึรุงิมาเล่นกับน้องฉันสิ น่าจะเข้ากันได้นะ

ไม่ อย่าลืมสิบ้านนายไม่ต้อนรับคนบ้านคามิยะน่ะ

ก็ให้สึรุงิคุงบอกนามสกุลนายไปแทนสิ

พูดยังกับพวกตาแก่บ้านนายไม่รู้เนอะ

ก็นะ

ว่าแต่ช่วงนี้ทำไมนายแกล้งชิโรตะบ่อยจังล่ะ?

ก็หมอนั้นป่วนฉันก่อนนิ

ป่วนสิ มากด้วย

ป่วนยังไง?

...

ฉันไปล่ะ

อ่ะ เดี๋ยวสิ

...

ชิโรตะ

ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมา?

แน่ใจ?

ไม่รู้นายสิ

ตกลงว่าไง?

ก็แกล้งยังไงล่ะ?

ว่าไง?

...

เฮ้อ เรื่องแค่นี้ก็อายกันเนอะ

ไปบ้างดีกว่า