ลิชตัน!!! (#วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง)

แอ๊ก! ทำอะไรเนี่ย!? (#โวยวาย)

ก็เกิดเรื่องแล้วน่ะสิลิชท์! รีบมาทางนี่เร็ว!!! (#ลากอีกฝ่ายไป)

(#พาเข้ามาในห้องนอน)

ไม่ใช่โว้ย! เด็กสองคนนี่มาจากไหนไม่รู้! (#ชี้ที่เด็กปริศนาทั้งสองที่โผล่มาได้ไงไม่รู้)

และถามแบบนี้ช่วยสังเกตหน่อยว่าก็มีเด็กหน้าเหมือนนายด้วยน่ะ!!!

ไม่ใช่แล้ว! จะมโนอะไรก็ดูความเป็นจริงหน่อยเถอะ!!!

ไม่รู้สิ

นี่...

ว่า?

ที่นี่ที่ไหน? นายเป็นใคร?

ฉันโลวเลส ส่วนนั้นลิชท์และที่นี่ห้องพวกฉัน

ว่าแต่พวกนายเถอะโผล่มาได้ไง?

ไม่รู้

ไปให้แครนซ์ช่วยไหม?

...

นี่พวกนาย...

มันเกิดอะไรขึ้นมิทราบห๊า?

ไม่รู้อ่ะ

ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแหละ

ถามสองคนนี้เองก็เหมือนจะไม่รู้เหมือนกัน

ไม่รู้ กลัวนายมั้ง

ฉันก็ไม่รู้

แต่ที่รู้แน่ๆ คือตอนนี้ต้องดูแลเด็กสองคนนี้ไปก่อนล่ะนะ

ตามนั้น

อ๋อ แล้วพวกเธอชื่ออะไร? (#หันไปคุยกับเด็กทั้งสอง)

ลิชท์

เอ๊ะ?

นั้นมันชื่อฉันนะลิชท์ตัน!

เม่นต่างหาก!

หยุดเลย ไม่งั้นโดนทั้งคู่แน่

...

และ... (#เหล่มองเด็กทั้งสอง)

พวกเธอน่ะก็อยู่กับพวกฉันไปก่อนนะ

ก็ได้

คนที่เลี้ยงเด็กเป็นเหรอ?

เท่าที่ฉันรู้จักก็มีแค่...

เอิ่ม...ถามจริงครับ...

ทำไมเรื่องเกี่ยวกับเด็กทีไร ถึงเรียกผมมาทุกทีเลยล่ะครับ?

ไม่คิดเรียกคนอื่นบ้างหรือไง...

ก็ฉันนึกออกแค่นายนี่หว่า

พี่เจเจก็ดูแลเด็กเป็นนะครับ

อย่างหมอนั้นเนี่ยนะ?

ครับ

แล้วนี่... (#มองเด็กน้อยทั้งสองในห้อง)

สองคนนี้ชื่ออะไรเหรอครับ?

แล้วโลวเลส?

อ๋อ

แล้วพวกเธอก่อนมาโผล่นี่ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ? (#ก้มไปคุยกับเด็กชายทั้งสอง)

ปีนต้นไม้เล่น

ส่วนอีกคนก็เหมือนไอ้คุณเทวดาจอมมโนเกินนะฮ้าฟ

แอ๊ก! เม่นต่างหาก! (#โดนถีบกระเด็น)

อย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็กสิครับ!!!

ประตูไม่ได้ล็อก! (#หลบลูกถีบ)

พอดีโดนเรียกมาดูแลเด็กสองคนนี้น่ะครับ ส่วนสองคนนี้โผล่มาได้ไงก็ไม่รู้ครับ

... (#กลับร่างมนุษย์)

แบบนี้มันแปลกๆ นะ

ก็นะครับ

(#มองคนที่มาใหม่)

อื้ม... (#มองโลวเลส)

ดูท่าจะยุ่งยากน่าดู

เอ๊ะ?

ดูท่าเด็กคนที่หน้าเหมือนโลวเลสนี่...จะเป็นโลวเลสในอดีตนะ

แถมเหมือนจะเป็นตอนก่อนมาอยู่กับพวกฉันด้วย

ห๊า?

ก็ไม่เชิง...เท่าที่ดูคงกลายเป็นเซอร์แวมพ์แล้วแต่เป็นตอนที่...

...แบบ...ว่าไงดีล่ะ เหมือนเพิ่งตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองเป็นเซอร์แวมพ์แล้วมั้ง?

พูดแบบนี้หาเรื่องกันหรือไงวะครับไอ้คุณเทวดาจอมมโน?

ใจร้ายอ่ะ! (#งอแง)

น่าๆ

ส่วนเรื่องนิสัย...เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนนั้นแหละ

ขนาดลิลลี่เมื่อก่อนแทบเป็นใบ้ยังกลายเป็นงี้ได้เลย

เดี๋ยวๆ ไหงมาแซะผมแทนล่ะครับ!?

ก็มันจริงนี่นา

จะว่าไปก็จริงแฮะ

อย่าว่างั้นสิครับ! ทีเมื่อก่อนนี่ซังก็น่ากลัวจะตาย!

ตอนนี้ฉันอาการคนแก่ออก เพราะงั้นไม่นับ

มันเกี่ยวกันไหมครับ!?

อุ๋ย! ขอโทษครับ

อา โทษที

โทษๆ

ว่าแต่...ทำไมนายมองฉันแบบนั้นล่ะ? (#มองเด็กที่หน้าเหมือนลิชท์)

พี่ชายเป็นแมวแล้วกลายเป็นคนได้ด้วย สุดยอด

อา ก็นะ

พูดงี้หาเรื่องหรือไงลิชตัน? ฉันไม่ได้เป็นงั้นนะ!

เทนชิจังอ่ะ! (#ทำท่างอนๆ)

เอา

นั้นสินะครับ

อยู่ช่วยต่อไม่ได้ดิ? (#อุ้มเด็กสองคนไว้อยู่)

ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องพามิโซโนะไปติว

ส่วนฉันนับมือไม่ไหวล่ะ (#เป็นแมวนอนแปะบนหัวมาฮิรุ)

ผมก็ขอตัวนะครับ โชคดีนะครับทั้งสองคน (#ออกจากห้องไปอีกคน)

...

...เอาไงต่อดี?

คงงั้น

ว่าแต่จะกินอะไรกันล่ะ?

เอาด้วย

นั้นใช้เป็นมื้อเย็นไม่ได้นะ!! (#วางเด็กทั้งสองลงเพื่อเถียงกับลิชท์ได้สะดวกๆ [?])

ขอของที่เป็นของกินหน่อยสิ!!!

ถ้าเลือกไม่ถูกใจลิชตันก็โดนถีบสิ!!!

โหดร้าย!!!

(#มองผู้ใหญ่ทะเลาะกันอย่างไร้สาระแบบเบื่อๆ)

นี่นาย... (#หันไปหาคนที่หลบหลังโซฟา)

ไหงทำท่ากลัวแบบนั้นล่ะ?

ไม่ต้องกลัวหรอกน่า...เท่าที่ดูสองคนนี้ไม่มีอะไรสักหน่อย...

น่าๆ (#เดินไปลูบหัวโลวเลส)

ก็จริง (#ยืนถ่ายรูปเช่นกัน)

ว่าแต่สรุปวันนี้จะกินอะไรกันเนี่ย?

เอาตามนั้น (#เดินไปหาเด็กทั้งสองแล้วอุ้มขึ้นมา)

ไปๆ ไปกันได้แล้ว

อื้ม

ไม่ใช่ล่ะ!

พอๆ ไปกันได้แล้ว!!!

เอิ่ม...ทำไมสรุปสุดท้ายก็มาร้านนี้หว่า?

บังเอิญหรืออะไรครับเนี่ย? ถึงบังเอิญมาเจอกันเนี่ย...

ก็เด็กๆ เป็นคนเลือกนิ

(#นั่งกินไป)

สุ่มได้ดีจังนะครับ

ก็นะ

และกินดีๆ หน่อยสิ (#เอาผ้าเช็ดปากเช็ดปากลิชท์ในเวอร์ชั่นเด็ก)

งื้อ... (#หันหน้าหนี)

อย่าดิ้นสิ

ไม่ใช่ล่ะลิชตัน! ถ้าเหมิอนจริงๆ ต้องลิลลี่ต่างหาก!!!

ไหงอยู่ๆ วกมาแซะผมล่ะครับ!?

ก็เหมือนนี่หว่า!

ไม่ใช่แล้วครับ!!!

นี่ๆ ไฮด์อ่านนิทานให้ฟังหน่อย

ได้ๆ มานั่งนี่สิ

อื้ม (#วิ่งไปนั่งข้างไฮด์พร้อมจูงมือโลวเลสไป)

ฉันได้ยินนะลิชตัน!

และไม่เหมือนสักหน่อย!

ใจร้าย!

อย่าเถียงกันสิ เล่าให้ฟังหน่อย

โอเคๆ ก็ได้ๆ

ว่าแต่คราวนี้เอาเรื่องอะไรล่ะ?

เล่มนี่ (#ยื่นหนังสือให้)

เออ...เล่มนี้เนื้อหาโหดไปนะ เอาเรื่องอื่นไหม? (#มองหนังสือเรื่องกระตายกับแรทคูณแห่งภูเขาคาชิคาชิด้วยอาการเหงื่อตก)

ไม่เอา จะเอาอันนี้

ก็ได้ๆ

หลังจากนั้นแร็ทคูนก็จมน้ำตายกระต่ายแก้แค้นสำเร็จ...จบ

สมน้ำหน้าแร็กคูน

เอิ่ม...คำวิจารย์ของพวกนายนี่เกินเด็กไปนิดนะ

(ในใจ : ช่วยพูดอะไรหรือท่าทางดูใสซื่อกว่านี้หน่อยเถอะ!!!)

นั้นไม่ใช่ประเด็นล่ะ

ว่าแต่เล่มนี้มันโผล่มาจากไหนเนี่ย?

(ในใจ : จำได้ว่าในห้องไม่มีเรื่องนี้นี่หว่า?)

หัดอ่านเนื้อหาด้านในก่อนเอามาให้เด็กสิวะครับ

เม่นต่างหาก...

มีอะไรเหรอลิชท์ตัน?

วันนี้แสดงหลายรอบเหรอ?

นี่

แสดงอะไรเหรอ?

เห็นแบบนี้ลิชตันเป็นนักเปียโนชื่อดังเชียวนะ

เปล่าาาาาา

จริงเหรอ!? อยากเห็น! (#ตาเป็นประกาย)

เปลี่ยนคำเร็วไปแล้วนะลิชตัน

มันใช่เหรอ!? และอย่าพูดแปลกๆ ใส่เด็กเซ่!

มีอะไรเหรอ?

นายไม่รู้จักเหรอ?

เออ สมัยนั้นยังไม่มีเปียโนนี่หว่า

ไม่รู้ จำไม่ได้ล่ะ

ไม่รู้จริงๆ? (#เมินคนอายุมากว่าสองคนไป)

งั้นเดี๋ยวบอกให้... (#อธิบายให้ฟัง)

พอเข้าใจไหม?

พอเป็นเรื่องเปียโน ลิชตันนี่จริงจังตลอดมาตั้งแต่เด็กเลยแฮะ

อาๆ

ไปกันเลย!

สุดยอดเลย ยังกับเทวดาจริงๆ เลย

อย่าฝังนิสัยชอบมโนให้เด็กสิเทนชิจัง

แอ๊ก! โหเร้ายอ่ะ!

ใช่ไหมล่ะ เปียโนสุดยอด

เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งสามัคคีกันยัดความบ้าเปียโนให้เด็กเซ่

อาๆ ก็ได้ๆ (พาเด็กๆ กลับ)

...ทำไมต้องมาเจอนายด้วยเนี่ย?

จะบ้าเหรอ!?

ไหงพูดงั้นล่ะ!?

(#มองสึบากิ)

อย่าแกล้งเด็กสิวะสึบากิ!

น่าเชื่อตายล่ะ

...นี่...ยังกลัวเหรอ?

ฉันว่าไม่น่าเป้นไรนะ เท่าที่ดูน่าจะเป็นน้องไฮด์ด้วย

น่าๆ (#ลูบหัว)

อา เรื่องนี้เห็นด้งย (#ถ่ายรูป)

ทำอะไรกันอ่ะ? (#หันมองเหล่าคนอายุมากกว่าอย่างงงๆ)

ไม่มีอะไร

กลับห้องสิวะถามได้

ว่าแต่นายเถอะ...มามัวเดินเล่นแบบนี้ระวังซับคลาสนายโดนฉกอีกล่ะ

ก็มันจริงนี่หว่า

...นั้นอะไรน่ะ?

ไม่ต้องสนใจหรอก แค่อาการพ่อตาหวงลูกสาวน่ะ

ก็ได้~~~~

นี่...วันนี้นอนด้วยกันนะ

เออ...ฉันว่าฉันแยกไปอีกเตียงดีกว่านะ

ไม่เอา ปกตินายแยกไปนอนที่อื่นคนเดียวตลอดเลย

ถ้านอนยัดกันสี่คนเดียวเทนชิจังจะอึดอัดนะ

เจ็บนะ! เทนชิจังป่าเถื่อน!

พูดอะไรอายปากบ้างเถอะ!!!

ลิชตัน!

ก็ได้ๆ

อื้อ... (#งัวเงียตื่นขึ้นมา)

เอ๊ะ? แล้วเด็กๆ ล่ะ? (#ตื่นเต็มตาทันควันเมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองหายไป)

ลิชท์ๆ ตื่นๆ

เด็กๆ หายไปแล้ว

ลองหากันเถอะ

จะว่าไปข้างนอกห้องนอนก็ไม่น่าใช่ ประตูห้องยังล็อกอยู่

คงงั้น

ใช่...ก็บ้าล่ะ!

อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ แต่เช้าเชียวนะลิชตัน!!!

ก็มันกี่ทีแล้ววะครับ

ยังไงก็ช่าง...รีบแต่งตัวไปทำงานเลยนะเทนชิจัง!

ได้ยินนะ!!!