ฉันไม่รู้นะ...ขนาดฉันยังย้อนไปในอดีตเลย (#อยู่ในสภาพเมื่อหลายร้อยปีก่อน)

ใครว่า สภาพร่างกายด้วย

ตอนนี้ง่วงสุดๆ เลย ขอบอกตามตรง

เอาเป็นว่ามากแล้วกัน

แล้วนี่พวกเรากลายเป็นงี้ได้ไงหว่า?

หรือว่าโดนวางยาอีกแล้ว?

นั้นสิ เป็นไปได้สูงเลย

เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันไลน์ ถามเจเจกับเฟรอาแล้วกัน

นายก็ไปหาชุดเถอะ อยู่ในเสื้อตัวเดียวแบบนี้คงไม่เหมาะล่ะ

...นายนี่ใส่ชุดรูปแบบเดิมตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะ

ได้เรื่องล่ะ

นายเหม่งน่ะ และอีกสามวันยาจะหมดฤทธิ์...เพราะงั้นลาเรียนบวกกับอยู่ติดบ้านไปเลยช่วงนี้

ไม่รู้สิ นอนเฉยๆ มั้ง

อา

มาฮิรุ

ฉันว่าฉันช่วยนายดีกว่า

ดูไปดูมาเริ่มเหมือนฉันใช้แรงงานเด็กชอบกล

ไม่หรอกน่... (#หลับ)

ไม่...รู้... (#สะลืมสะลือ)

รู้แค่...บางทีที่โลวเลสกลัวฉันเมื่อก่อนเพราะพยายามฝืนตื่นให้ได้นานๆ แบบนี้แหง

ไม่ได้

เมื่อก่อน...ฉันใช้ร่างสิงโตตลอด

เพิ่งเปลี่ยนเป็นแมวตอนหลังเอง

อา

ไม่รู้ รู้แค่ออกไปข้างนอกไม่ได้

อยากได้อะไรคงต้องโทรตามคนอื่นแล้วฝากให้ซื้อมาให้ล่ะ

เดี๋ยวเปิดให้แล้วอ้างว่าเป็นเพื่อนนายแล้วกัน (#เดินไปเปิดประตู)

อ่ะ? พวกนายเอง...

ไงนี่ซัง...ทำไมท่าทางแปลกๆ เนี่ย? ยังกับเมื่อก่อนเลย....

มีเรื่องนิดหน่อย...เข้ามาสิ...

อา

เดี่ยวนะนี่ซัง...นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

ดูเหมือนสถาพร่างกายพวกฉันจะย้อนกลับไปเป็นแบบในอดีตน่ะ

ห๊า?

เหมือนจะย้อนเวลาของร่างกายน่ะ

มาฮิรุกลายเป็นเด็ก

ส่วนฉันเป็นสภาพของเมื่อหลายร้อยปีก่อน

และ..ง่วงชิบ

เดี๋ยวๆ! อย่าเพิ่งหลับทุกเวลาแบบเมื่อก่อนนะ!!!

กำลังพยายามอยู่

ใช่เลย...เมื่อก่อนนี่ซังก็ดูดุๆ แบบนี้แหละ

อ่ะ แต่เมื่อก่อนนี่ซังโหดกว่านี้ เย็นชากว่านี้ด้วย

งั้นเหร...อ... (#หลับ)

นี่ซัง! อย่าเพิ่งหลับเซ่!!!

พยายามอยู่ (#รีบตื่น)

โดนนายเหม่งวางยาน่ะ

อีกแล้ว?

อา

กี่วันหาย?

สามวันก็หายล่ะ

ก็อยู่ห้อง...นี่แห... (#หลับ)

บางทีฉันก็สงสัยร่างกายนี่ซังเมื่อก่อนแฮะว่าทำไมหลับง่ายขนาดนี้

ไม่ต้องแซะฉันก็ได้นะนิโค

นั้นสิ...สภาพนายกับนี่ซังดูท่าอยู่กันเองจะไม่รอดชอบกล

ใช่...

อ้าว? ตื่นแล้วเหรอนี่ซัง?

อา

ตอนนี้เป็นไง?

ง่วง

ไม่ได้

หรือ...เป็นสมัยก่อนเปลี่ยนเป็นร่างแมวได้?

อื้ม

ชิบ ย้อนไปไกลไปไหมเนี่ย

ไม่รู้

และ...ราตรีสวัสดิ์

อย่าเพิ่งเซ่!

ล้อเล่นน่า

งั้นลองไหม?

ดูท่าจะใช้ได้นะ

แต่แค่ขนาดใหญ่ไปหน่อย...

อะไรเหรอ?

ฉันง่วง...

หัวฉันมันกระแทกทุกสิ่งเลย ฉัยเลยอยู่ในร่างนี้แทนจะได้ไม่ล้มชนอะไรอีก

?

ทำอะไรเนี่ย?

อ๋อ

แล้วเป็นไง?

เหรอ...

ว่าแต่มาฮิรุ

หิวแล้ว

(#มองมาฮิรุที่พยายามทำมื้อเที่ยง)

ทำไมรู้สึกเหมือนใช้แรงงานเด็กหว่า? (#กลับร่างมนุษย์)

มาฮิรุ...ฉันว่าเราไปกินนอกบ้านเถอะ

เอาเถอะน่า ไปด้านาอกกัน

ก็ออกไปแบบไม่มห้ใครเห็นสิ (#เดินไปอุ้มมาฮิรุมาพร้อมเก็บข้าวของให้เรียบร้อย)

ไปกัน (#โดดออกทางระเบียง)

ถ้านายไม่โวยวายก็ไม่มีใครเห็นหรอกน้า

แต่ก็ไม่มีใครเห็นนิ

ช่วงนี้ฮิวสะสมของแถมจากชุดอาหารคุณหนูร้านนี้น่ะ เห็นว่าขาดไปชิ้นหนึ่งและจะหมดโปรโมชั่นพรุ่งนี้แล้วแต่เงินเก็บไม่พอมา

อื้ม

ขี้เกียจ

(ในใจ : ความจริงคือกลัวนายเจ็บตัวเพราะพยายามทำอาหารทั้งที่ตัวแค่นี้ต่างหาก แต่ไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวเจอไม้กวาดเอา)

ก็...ใช่... (#เอาหน้าจิ้มจาน)

โอเคดี... (#เงยหน้าขึ้นมา)

เฮ้อ เริ่มรำคาญสภาพตัวเองเมื่อก่อนแล้วแฮะ...

ก็...ไม่ ปกติลิลลี่จะคว้าคอเสื้อฉันไว้ก่อนหน้าจิ้มจานทุกครั้งน่ะ

อื้ม

แบบ...เมื่อก่อนคนที่กล้าอยู่ใกล้ฉันนานๆ มีแต่ลิลลี่น่ะ

ไม่รู้สิ

รู้แค่สภาพนี่พอมาเป็นอีกรอบแล้วลำบากชะมั... (#หน้าจิ้มจานข้าวอีกรอบ)

ไหว...อย่างน้อยก็คิดว่าไหวล่ะนะ (#เงยหน้าขึ้นมา)

ไม่รู้สิ... (#หน้าทิ่มอีกรอบ)

นั้นก็เกินไป

ก็ได้

งั้นกินเสร็จไปก... (#หน้าทิ่มจานอีกรอบ)

...

ชิโรตะกับเนโกะเหรอ? (#มองผู้มาปีนหน้าต่างบ้านตนอย่างงงๆ)

ดี... (#ทำท่าจะหลับ)

อา

ทำไมเนโกะดูแปลกๆ? และไหง นายกลายเป็นเด็กเนี่ยชิโรตะ?

ของนายเป็นยาที่ทำให้เป็นเด็กสินะ? แล้วเนโกะโดนยาอะไรถึงดูง่วงๆ เนี่ย?

ห๊า?

อา... (#หน้าทิ่ม)

...เมื่อก่อนเนโกะนี่ยังไงเนี่ยลิลลี่?

...เอาจริงดิ? (#คุมขมัย)

อย่าว่างั้นสิ...

พยายามฝืนตื่นน่ะ

สภาพน่ารำคาญสุดๆ เลยด้วยตอนนี้

อา

เนโกะเมื่อก่อนอาการหนักแฮะ

ก็นะ...

ไม่รู้สิ

พอเป็นแมวเวลานอนเลยลดลงว่างั้น?

อา คงงั้น

แต่เรื่องนั้น...ช่างเถอะ...

ตอนนี้...ขออยู่นี่... (#หลับ)

ได้ๆ

ก็นะ.. (#สะลืมสะลือ)

...ฉันว่าเนโกะให้ลิลลี่ดูแลไปก่อนจะดีกว่าจริงๆ นั้นแหละ

นี่ชิโรตะ

นี่ก็สามวันแล้วนะ

เมื่อไหร่จะคืนสภาพเนี่ย?

อา...

รอ..

ลิลลี่ แปลหน่อย

เอาเถอะ

ว่าแต่...ไหงนายกอดชิโรตะแบบนั้นล่ะเนโกะ? (#มองคุโระที่นั่งกอดมาฮิรุที่นั่งบนตัก)

หมอน..

ซะงั้น

ก็จริง

อ่ะ?

อา ควันอยู่ๆ โผล่มาแบบนี้ใช่แหง

เจอบ่อยจนใจเย็นหมดเลยสินะ (#คืนสภาพเดิม)

ไม่อ่ะ (#จับมาฮิรุแบกขี้นบ่า)

และขอตัวนะ...ตอนนี้ตาสว่างสุดๆ เลย (เนื่องจากนอนนานเกิน) เพราะงั้นขอทำอะไรหลายๆ อย่างหน่อยนะ (#แบกมาฮิรุออกจากบ้านไป)

...ลิลลี่

ฉันว่าเราอาจไม่ได้เห็นชิโรตะไปอีกสามสี่วันแหง

นั้นสินะ...