...

นี่ออล ออฟ เลิฟหายไปไหนเนี่ย?

ขนาดนี่ซังยังมาก่อนแล้วเลย...

...

ดี...

ขอโทษนะครับที่มาช้า...

ทำไม...สาย...

พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ

คุณก็มาช่วนผมอธิบายเลยครับ เดี๋ยวผมโดนคาดโทษเอา (#ดึงแขนใครบางคนเข้ามาในห้อง)

ไหงกลายเป็นงี้!?

อะไรกันเนี่ย?

... (#จ้องตาเขม็ง)

นี่...อะไร?

ไม่ทราบครับ

... (#จ้องเขม็ง)

นาย...

คือ...ออล ออฟ เลิฟจริงๆ ใช่ไหม?

ช่วงเวลานี้?

จะบอกว่ามาจากอนาคตหรือไง?

อ้าว? เดามั่วถูกเฉย

ยุ่งยาก... (#ทำท่าง่วงๆ)

...นี่

... (#ลองทำหน้าดุใส่)

อะจึ๋ย! (#โดดไปหลบหลังเสาเช่นกัน)

...ดูท่ากลัวฉันถาวรเลย (#ทำหน้าหดหู่)

ว่าแต่นายมาจากอนาคตแล้วมีอีฟไหมอ่ะ? (#พยายามเปลี่ยนเรื่อง)

...ผมคิดไปเองหรือตัวผมในอนาคตดูซื่อๆ แปลกๆ เนี่ย?

ไม่หรอก...ฉันก็คิด...

ดูซื่อๆ จนน่าแปลกเลย...

นั้นสินะ

...ทำไมผมเริ่มรับตัวเองไม่ได้?

ไม่รู้...

รู้แค่...น่าแกล้ง...

น่ารักน่าแกล้งแปลกๆ

แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่กลัวฉัน...

ถามเพื่ออะไรครับ?

จะว่าไปน่าสนนะ

น่าสนใจแฮะ

...

เชิญเล่า

นี่เอาด้วยเหรอครับ?

อื้ม...

อยากรู้...

ดูท่าอยากรู้เหลือเกินนะครับ

แล้วฉัน?

... (#ทำหน้าหง่อยๆ)

แล้วฉัน?

ห๊า?

...

เดี๋ยวๆ! แบบนั้นหนักกว่าที่นายอธิบายตอนแรกอีก!

ว่าแต่นี่ซังที่พูดถึงนี่...หมายถึงสลีปปี้ แอช?

...

...ทำไมฉันเริ่มรับตัวเองไม่ได้เนี่ย?

ไม่รู้ รู้แค่ในอนาคตนายกลายเป็นเด็กโข่งจริงๆ แน่

ผมไม่อยากเป็นนะเจ๊!

พี่เจเจ?

ไอ้พี่เจเจนี่มันอะไร? (#ทำหน้าดุ)

...ในอนาคตนายเรียกทุกคนว่าพี่เหรอ?

นั้นใช่ประเด็นเหรอครับ?

ใช่ (#ทำหน้าหงุดหงิด)

พี่ใหญ่กับพี่สามในอนาคตขี้โกงชะมัด

อา คงงั้น

อิจฉาแฮะ

ไม่ทราบครับ

ว่าแต่ในอนาคตก็โดนโวยเหรอครับ?

อา

ว่าแต่...แล้วฉัน?

ตัวฉันมนอนาคต...เป็นไง?

อื้อ น่าสนใจจริงๆ

นั้นสิ

อันนี้ผมก็อยากรู้ครับ

ก็มันน่าสนใจนี่ครับ

ห๊า?

ฉันไม่ใช่เด็กโข่งนะวาคุง!

...

ชักอยากเห็นแฮะ

นั้นสิค...เอ๊ะ? (#มองไปบนเพดาน)

เออ...นั้นอะไรล่ะครับนั้น? (#ชี้ไปยังหลุมดำที่โผล่มาบนเพดานได้ไงไม่รู้)

เฮ้อ...ลงดีๆ ไม่ได้เลยสิน่า รับมือไม่ไหวจริงๆ

โย่

นี่ซัง...งั้นนี่คือสลีปปี้้ แอชในอนาคต?

จะมีใครกันล่ะ?

และนายเล่นย้อนกลับมาซะไกลเลยนะลิลลี่

ก็นะ

...

นี่นาย

ว่า?

มา...ได้ไง?

จะว่าไงดีล่ะ โดนยาแปลกๆ จากด็อกเตอร์สติเฟื้องที่ทำให้ย้อนอดีตมาน่ะ

อา

เปล่า มาลากนายกลับต่างหาก

ที่โดนยานี่คือเป่ายิ้งฉุบชนะเฉยๆ

ไม่บอก

...แย่งกัน...มาพากลับสินะ?

อา ตามนั้น...ก็เล่นซื้อบื้อขนาดนี้

ซื้อบื้อสิ

มากด้วย

น่าๆ อย่างอนสิ

เอามาการองไหม? (#หยิบกล่องมาการองออกมากล่องหนึ่ง)

... (#มอง)

เอาด้วยไหม? (#หยิบอีกกล่องออกมาให้)

เอาครับ

พอเป็นเรื่องนี้พร้อมเพรียงมาก...

อื้อ...แล้ว...ทำอะไร? (#มองคุโระที่หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป)

ถ่ายรูป...

...ในอนาคตถ่ายง่ายดีนะ

ก็นะ

ในอดีตกว่าจะแอบถ่ายได้แต่ละรูปลำบากสุดๆ เลย

นั้นสิ

ไม่

คิดไปเองน่า

นั้นสิ ดูแบบ...เหมือนเข้าหาง่ายขึ้น?่

ก็มาจากนายงอนฉันยาวไปหลายปีนั้นแหละ

เอ๊ะ? ผม?

อา

ไม่บอก

ที่จริงตอนนั้นนอกจากโลวเลสแล้ว ดิส มาเธอร์กับเวิร์ลเอนด์ก็งอนฉัน เหมือนกัน แต่อาการไม่หนักเท่า โลวเลสเฉยๆ

ฉันด้วยเหรอ?

ไม่บอกหรอก

และกลับกันลิลลี่ ก่อนคนอื่นๆ นึกคึกย้อนมาตามนายหมด

ไปล่ะ (#เอายาขวดหนึ่งราดตัวเองกับลิลลี่จากนั้นร่างทั้งสองก็ค่อยๆ จางลงจนหายไปในที่สุด)

...

ไปซะแล้ว...

แต่ผมกลับดีใจที่ไม่ต้องรับตัวเองไม่ได้ชอบกล

แต่ฉันว่านายในอนาคตก็น่ารักดีออก

นั้นสิ นายในอนาคตน่ารักออก

ถึงสงาัยว่านายทำไมกลายเป็นแบบนั้นได้ก็เถอะ

รูป...ตัวฉันในอนาคตแอบวางไว้

ไม่รู้สิครับ

เยอะ...แอบทิ้งไว้ไหนเยอะเลย

ไหนๆ ดูหน่อย