ครับ...

ก็เซอร์แวมพ์แห่งตะกละไงครับ

พอดีหมอนั่นเผลอกินยาทดลองไปน่ะครับ

เพราะงั้นช่วยดูแลหน่อยครับ

รายนั้นช่วยงานอิสุนะผสมกับดูแลสวนแอปเปิ้ลของตัวเองไปด้วยเลยไม่ว่างครับ

จุนอิจิโร่ซังพรุ่งนี้จะลางานเพราะงั้นไม่ว่าง

ส่วนสึรุงิไม่กล้าเอาไปฝากครับ เดี๋ยวทำหายขึ้นมายุ่งเลย

ส่วนทางรุ่นพี่มิคุนิ...กลัวไอ้ด็อกเตอร์สติเฟี้ยงมันเอาไปเวิร์ลเอนด์ไปทดลองครับ

อีฟของเกียจคร้าน อัตตา ราคะต่างติดเรียนคงช่วยดูแลไม่ได้หรอกครับ

ทางคู่โลภะติดงาน

ส่วนสึบากิ...เอาตามจริงนึกภาพไม่ออกเลยว่าจะดูแลเวิร์ลเอนด์ยังไง เพราะงั้นไม่เสี่ยงดีกว่า

ส่วนอีฟของเวิร์ลเอนด์...คลั่งตั้งแต่เห็นหมอนี่กลายเป็นงี้แล้วครับ และถ้าปล่อยให้ดูแบมีหวังเผลอทับเวิร์ลเอนด์ตายแน่

หมดข้อสงสัยยังครับ?

คิดว่าคนซวยยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบผมจะดูได้?

เพราะงั้นอย่าบ่นและดูแลไปเลยครับ (#หิ้วเวิร์ลเอนด์ตัวจิ๋วไปให้)

ก็ร้อนรนไปก็ทำอะไรไม่ได้นี่หว่า

อีกอย่าง...ฉันปลงกับเรื่องแปลกๆ ล่ะ

ไม่ทราบครับ

ห้องนายนี่สะอาดกว่าที่คิดนะ (#มองห้องสไตร์ญี่ปุ่นแบบร่วมสมัยอย่างสนใจ)

ไม่ และคงไม่มีใครซกมกเท่าหมอนั้นด้วย

แต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะสะอาดเอี่ยมขนาดนี้

ก็ไม่

ว่าแต่ทำฉันต้องเอาฉันมาไว้ที่ห้องนอนนายด้วยเนี่ย?

ไม่ต้องกลัวฉันหายขนาดนั้นก็ได้นะ...

ฉันไม่หล่นหายง่ายขนาดนั้นหรอก

ก็จิตตกแบบปกตินั้นแหละ และเกือบเผลอมาโดดเกาะฉันอย่างทุกทีเอง

มาเฟียแน่นอนน่า

ถึงตอนนี่อู้งานมาอยู่แต่ใน C3 ก็เถอะ

ก็นะ

ว่าแต่มีอะไรให้กินไหมอ่ะ?

... (#มองตาม)

เฮ้อ ห้องหมอนี่ยังกับห้องผู้หญิงเลยแฮะ...ไม่ให้ความรู้สึกเป็นห้องผู้ชายเลย ==

ลองไปสำรวจเล่นดีกว่า (#แอบปีนลงจากโต๊ะ)

หื้อ? อันนี้อะไรหว่า? (#มองสมุดเล่มหนึ่งที่ถูกซ่อนใต้ชั้นอย่างแปลกใจ)

ลองดูดีกว่า (#ดึงหนังสือออกมา)

หนักโว้ย! (#พยายามดึงออกมา)

หว่า! (#หงานเงิบพร้อมกับดึงสมุดออกมาได้)

โอ๊ย...อะไรเนี่ย? (ลุกขึ้นมาดูสิที่ตนดึงออกมา)

อัลบัมเหรอ? ไหนดูสิ ว่ามีอะไรบ้าง... (#เปิดหน้าสมุดดู)

อยู่นี่! (#ขานรับ)

เจอใต้ชั้นน่ะ (#ลูบหัวตัวเองอย่าง เจ็บๆ เพราะหล่นกระแทกพื้นจาก การที่ยูมิคาเงะดึงอัลบัมคืนไปเมื่อครู่)

ตอนนายเด็กๆ นายผมดำสินะ...

ไม่เห็นเป็นไรเลย

ถึงรูปที่นายแต่งกิโมโนสีแดง

แถมถ่ายใต้ต้นซากุระสวยเชียว

ถ้าไม่ติดว่ารู้ว่านายเป็นผู้ชายคงคิดว่าเป็นผู้หญิงแหงๆ

ขอดูอีกหน่อยก็ไม่ได้ (#ทำหน้ามุ่ย)

ไม่หรอกน่า ลิลลี่กับโลวเลสก็เคยโดน

อา

คือในสมัยก่อนพวกฉันกำลังหาที่อยู่กันน่ะ

แต่ในสมัยนั้นหากมีผู้ชายกลุ่มใหญ่เดินรวมกันจะโดนเข้าใจว่าเป็นนักเลงหรือทหารรับจ้างได้ง่ายๆ

เลยให้สองคนนั้นแต่งหญิงเพื่อตัดปัญหาน่ะ

พอดีเมื่อก่อนเจ๊ชอบแต่งเป็นผู้ชายน่ะ

และอีกอย่าง...สมัยก่อนมันไม่ง่ายขนาดนั้นนะ หากผู้หญิงเดินท่ามกลางผู้ชายกลุ่มใหญ่ๆ มีหวังโดนกล่าวหาว่าเป็นแม่มดแน่

ก็ใช่ไง

เพราะงั้นเลยให้โลวเลสกับลิลลี่แต่งหญิงไง

อ๋อ สองคนนั้นเป่ายิ้งฉุบแพ้น่ะ

ว่าไง?

แล้ว?

เอาฉันใส่กระเป๋าเสื้อก็ได้มั้ง

และไม่ต้องกลัวฉันหายนักก็ได้นะ

ก็จริง

งั้นไปกัน

งานเสร็จสักทีน้าาาาา

นั้นสิ เล่นวิ่งป่วนไปทั่วเลย

หว่าๆ อย่าว่ากันสิ~~~~

อ๋อ ว่าแต่ยูมิจัง...

ได้ข่าวว่าวาจังโดนยาแปลกๆ จนตัวหดเล็กลงแล้วฝากไว้กับยูมิจังใช่ไหม~~~

ก็อยากเห็นไง~~~

ว่าแต่ตอนนี้ยูมิจังเอาวาจังไปเก็บที่ไหนเหรอ?

ไง (#โบกมือทักทาย)

...กลายเป็นตัวเล็กขนาดนี้เลยเหรอ? (#มองอีกฝ่ายที่ตัวเล็กเท่าฝ่ามือ)

ว้าวววว แบบนี้น่ารักจังนะวาจัง

ตลกมากกว่า

ช่ายยยย

ว่าแต่วาจัง...

อะไรเหรอ?

ลองเปลี่ยนร่างสัตว์ให้ดูหน่อยดิ

เอ๊ะ?

คงไม่คิดเล่นอะไรแผลงๆ นะ

อย่าใส่ร้ายกันสิ!

ฉันแค่อยากเห็นวาจังแบบหมูจิ๋วเอง! ว่าเหมือนตุ๊กตาในห้องชูจังหรือเปล่า!

นั้นแหละๆ

ยังไงก็ไม่เหมือนนะ ฉันว่า

อย่าเอาฉันไปเทียบกับ ไอ้ตุ๊กตาฟรุ๊งฟริ๊งนั้นสิ

ว่าแต่จะถามนานล่ะ ใครรู้ บ้างว่าทำไมชูเฮย์เอาตุ๊กตา หมูสีชมพูใส่ชุดลูกไม้แบบ นั้นไปวางบนโต๊ะทำงาน?

เห็นว่าได้เป็นของขวัญวันเกิดเลยวางไว้ที่โต๊ะทำงานน่ะ

จะเอากลับบ้านก็ไม่กล้า กลัวโดนแซว

อ๋อ

นี่ๆ วาจางงงง อย่าเอาแต่คุยเรื่องตุ๊กตาหมูสิ

เปลี่ยนร่างให้ฉันดูก่อนนนน

ก็อย่างที่บอก แค่อยากเห็น

หากแปลงแล้วตัวเล็กกว่าเดิมเดี๋ยวก็ยุ่งหรอก

ไม่เห็นเป็นไรเลย ยูมิจังคงไม่ทำวาจังหายง่ายๆ หรอกน่า

... (#เปลี่ยนร่างเป็นหมู)

แค่นี้พอแล้วใช่ไหมสึรุงิ?

ก็จะได้เลิกเถียงกันสักทีไง

ว้าวววว น่ารักจังนะวาจัง

เหมือนลูกแฮมเตอร์ในรูปร่างหมูเลยแฮะ

ก็นะ

หว่าๆ อย่าเร่งวาจังสิยูมิจัง~~~

ฉันว่ามันก็สมควรนะ

ยังไงก็ช่างเถอะ (#กลับร่างมนุษย์)

ว่าแต่หาอะไรให้กินหน่อยสิ หิวล่ะ

ใครมันจะกินน้อยแบบนายล่ะ

เออ จริงแฮะ

เดี๋ยวๆ หยุดก่อน...ฉันว่ากลับกันเถอะ อย่ามัวนินทาชูเฮย์เลย

ยังไงงานก็เสร็จแล้วนิ

ยูมิจังใจร้าย!!! (#ตะโกนไล่หลังไป)

เอ้าๆ กลับกันเถอะ (#รีบลากสึรุงิกลับก่อนที่จะไปป่วนแถวไหนเข้า)

ก็ทำไงได้ล่ะครับ พอให้รายนั้นดูแลก็เล่นทำตะกละหายภายในสามนาทีเลย

และคนที่ดูแลได้และไม่ทำหายชัวท์มีแต่คุณนี่แหละครับ

ทำไมพูดไปพูดมามันเหมือนกับฉันเป็นพวกตุ๊กตาห้อยกระเป๋าหรืออะไรพวกนี่เลย

ก็นะ

จนกว่าจะทำยาแก้ได้นั้นแหละครับ

น่าจะอีกประมาณสามวันครับ

ครับ อีกสามวัน

เพราะงั้นรอไปครับ

หรือไม่ก็ภาวนาให้หมอนี่คือสภาพเองโดนไม่ต้องใช้ยาแก้แล้วกันครับ

ก็ตามนั้นแหละครับ

งานนี้แล้วแต่ดวง

อ่ะ? (#มองควันที่ค่อยๆ จางหายไป)

ดูท่าเราไม่ต้องทำยาแก้แล้วนะครับ

อา ดูท่าจะเป็นงั้น (#อยู่ในสถานะกลับร่างเดิมแล้ว)

อาๆ (#รีบลุกขึ้นยืนพร้อมดึงยูมิคาเงะลุกขึ้นมาด้วย)

ดูท่าคราวนี้หมดปัญหาแล้วนะครับ

ของในตู้เย็นนายน้อยไปมากกว่า

สลัดสารพัดผักนั้นกับขนมไม่กี่อย่างน่ะนะ? คนกินแน่เหรอนั้น...

เอ้าๆ อย่าเถียงกัน

เวิร์ลเอนด์เชิญกลับไปหาอีฟนายก่อนรายนั่นจิตตกตายเลย

อา โอเค (#เดินออกจากห้องไป)

ส่วนยูมิคาเงะซัง...ผมลางานให้แล้ว วันนี้เชิญพักผ่อนเต็มที่เลยครับ