ไม่รู้อ่ะ อยู่ๆ หมอนี่ก็โผล่มา (#ชี้ที่คนที่หน้าเหมือนตนอย่างเจาะจง)

... (#มองเหตุการณ์ในห้องอย่างเงียบๆ)

ก็ลาเรียนสักวันหรือไงก็เอาพวกฉันไปทั้งสองตัวนั้นล่ะ

งั้นก็ลาเรียน

ก็จริง

งั้นสุดท้ายก็จำต้องยัดพวกฉันใส่กระเป๋าไปอยู่ดี

... (#นิ่งเงียบ)

...

...

...

...

!? (#พยายามหลบแต่ไม่ทัน โดนตีหัวปูด)

อา...โดนอาญาไม้กวาดจนได้...

นี่...เป็นไงบ้าง? (#กระดึบไปสะกิดร่างตนเองอีกคน)

เจ็บ...

อา พอเข้าใจล่ะ ฉันโดนบ่อย...

ไม่อ่ะ (#แปลงเป็นแมวไปอยู่ในกระเป๋า)

นายเองก็รีบเข้ามาเลย ก่อนโดนอาญาไม้กวาดอีกรอบ...

... (#แปลงเป็นแมวแล้วโดดเข้ากระเป๋าอีกคน)

ไง มาฮิรุ...

ริวจังแอบเนียนไปจีบเบลเกียซังและกำลังลากซาคุยะมาเรียนอยู่

เพราะงั้นไม่ต้องเตรียมจับซาคุยะดัดขาเลยนะ

ว่าแต่มาฮิรุ...ทำไมวันนี้เหมือนกระเป๋าใบมันใหญ่ขึ้นล่ะ?

เอ๊ะ? มีคุโระจังสองตัว?

เข้าใจล่ะ (#ลูบแมวน้อยเล่น)

ตัวที่ไม่ใส่ปลอกคอคือตัวที่เขาเอามาฝากไว้สินะ?

น่ารักจังน้าาาา

... (#แอบ)

เมี้ยววววว (#ปล่อยให้โคยูกิลูบไป)

ดูท่าตัวเขาเอามาฝากจะขี้อายนะ

นี่! อาจารย์แกยังไม่มาใช่ไหม?! (#หอบ)

ยังๆ

เพราะหากไม่ลากมานายจะไม่ยอม มาเรียนบวกกับฉันอยากเนียนไปจีบ เบลเกียไง

อีกอย่างพูดแบบนี้ต่อหน้ามาฮิรุระวังไม้กวาดล่ะ

น่าๆ ใจเย็นน่ามาฮิรุ

อ่ะ จริงสิริวจัง ซาคุยะ...ดูนี่สิ (#อุ้มคุโระออกมาจากกระเป๋าพลางชี้ไปที่แมวสีดำอีกตัวในกระเป๋ามาฮิรุ)

หื้อ? นายได้แมวเพิ่มเหรอมาฮิรุ?

อ่ะ? ครูมาแล้วแฮะ (#กลับไปนั่งที่)

หว่า ยังไม่ได้เล่นเลย (#เอาคุโระวางใส่กระเป๋ามาฮิรุตามเดิมแล้วกลับไปนั่งที่)

... (#แอบมองเหตุการณ์รอบๆ จากในกระเป๋า)

เมี้ยววว (#บิดขี้เกียจนิดหน่อย)

...

นี่...

อะไรเหรอ?

นาย...คือฉันในอนาคตสินะ?

อา ใช่

และมาฮิรุคืออีฟฉัน

...

เรื่องอื่นๆ เอาไว้อธิบายทีหลัง ตอนนี้เงียบๆ กันก่อน ไม่งั้นโดนอาญาไม้กวาดทั้งคู่แน่

อื้ม

คุโระจัง~~~ กินคุกกี้ไหมจ๊ะ?

น้องเหมียวก็กินไหมล่ะ?

ว้าย~~~ น่ารักจัง

ฯลฯ

ฮะๆ ก็แมวของมาฮิรุน่ารักนินะ~

แต่อีกตัวดูขี้กลัวไปหน่อยไหม? (#มองแมวสีดำที่แอบอยู่หลังอีกตัว)

... (#มองซ้ายมองขวาก่อนที่จะกระโดดไปบนตักมาฮิรุเพื่อหนีความวุ่นวาย)

เหมือนเจ้านี่จะหนีมาพึ่งนาย แทนนะมาฮิรุ

เมี้ยววววว (#เดินมาโวย)

ฮาๆ มีโวยด้วยล่ะ~~~

... (#ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้)

เนี๊ยววววว (#โดดทับ แมวดำบนตักมาฮิรุ)

!? (#ดิ้น)

ฮะๆ สองตัวนี้น่ารักจังนะ

นั้นสินะ

อ่ะ? หมดพักเที่ยงแล้ว...

คาบต่อไปคหกรรมสินะ? มาฮิรุนายต้องอยู่กลุ่มกับพวกฉันนะ

โอเคๆ

รีบๆ ตามมานะ

?

รู้...เหรอ?

อา หมอนี่รู้ว่าฉันเป็นเซอร์แวมพ์

แต่ก็ไม่ใช่อีฟของใครหรอกนะ

ไม่หรอก เจเจยังน้อยกว่านี้

เปล่า ไม่ได้คุยอะไร...รู้แค่หมอนี้มาจากอดีตแค่นั้นแหละ

หมอนี่คือฉันในอดีต

อา...

ถ้าไม่เชื่อไปถามลิลลี่ได้นะ...มีเบอร์ไม่ใช่เหรอ?

จากการโอดครวญของสึบากิเรื่องที่ลิลลี่ขายตุ๊กตาจิ้งจอกให้นายไง

ว่าแต่ไอ้สิบตัวล่าสุดตื้บเละหมดยัง?

... (#จ้อง)

ถ้าเป็นตัวฉันเมื่อก่อนไม่ไหวหรอก...

ฉันว่าเลิกเถียงกันเถอะ นายต้องไปเรียนนะมาฮิรุ

... (#ขดอยู่มุมห้อง)

ก็ไม่ต้องทำอะไร ปล่อยๆ ไว้เดี๋ยวคงกลับไปเองแหละ

นี่ซางงงงงงง มาเล่นกานนนนนนน!!! (#พุ่งเข้ามาภายในห้อง)

แอ๊ก!!! ทำร้ายเม่นน้อยน่ารักลงได้ไง!?

ใจร้าย!!!

... (#จ้องโลวเลส)

อะเฮือก!!! (#สะดุ้ง)

รู้สึกเหมือนเจอสายตาที่ไม่ได้เจอมานานน่ะ... (#กระดึบไปหลบหลังลิชท์)

สัญชาติญาณนายแม่นดีนะโลวเลส (#กลับร่างมนุษย์)

นายเองก็เปลี่ยนร่างด้วยสิ (#หันไปคุยกับแมวดำอีกตัว)

... (#เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์)

อะจึ๋ย! มาไงเนี่ย!? (#โดดหลบหลังลิชท์)

เมื่อก่อนโลวเลสกลัวฉันน่ะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนหากไม่จำเป็นโลวเลสจะแทบไม่เดินมาเฉียดฉันเลย

อื้อ

อย่าเพิ่งนินทากันเซ่!

แล้วนี่ไหงนี่ซังมีสองคนได้เนี่ย!?

ไม่รู้ หมอนี่อยู่ๆ ก็โผล่มา

... (#มองโลวเลสนิ่งๆ)

อึก! (#เปลี่ยนร่างเป็นเม่น ไปมุดเสื้อลิชท์)

ไม่รู้

เปล่านิ...

ก็นะ

เออ...คือ...

การบ้านที่โรงเรียนมิโซโนะวันนี้ คือข้อมูลของเพื่อนต่างโรงเรียน น่ะครับ ก็เลยมาหาเนี่ย

เงียบไปเลยลิลลี่!!!

ว่าแต่นี่มีอะไรกันเนี่ย? ...ไหงมีเนโกะสองตัวล่ะเฮ้ย!? (#มองภายในห้อง)

โอ๋หย่า? แปลกดีจังนะครับ...

จอมโลภทำไมเหรอ?

...ห๊า ไอ้ก้อนนั้นคือโลภะ?

แหมๆ ยังกลัวอยู่นี่ซัง เมื่อก่อนอยู่สินะครับ

โลภะกลัวเนโกะ?

ครับ เมื่อก่อนอ่ะนะ

...ออล ออลฟ เลิฟ

ครับ?

วิธีเรียก...

เอ๊ะ?

อ๋อ หมายถึงว่าทำไมวิธีเรียกคุณตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนสินะครับ?

อื้ท

เมื่อก่อนคนที่ไม่ผวาฉันมีแต่ลิลลี่น่ะ

อย่างที่บอก ไม่รู้อ่ะ

รู้แค่เมื่อก่อนเนโกะอาการหนักน่าดู

ก็นะ

...

...

!!! (#สะดุ้ง)

เออ...มีอะไร?

ไม่รู้...ตื่นมา..ก็อยู่นี่แล้ว...

คิดมากน่ามาฮิรุ...ปล่อยๆ ไปเดี๋ยวหมอนี่ก็กลับไปเองล่ะมั้ง~~~

ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

ก็ยังไงฉันก็อยู่ตรงนี้...แสดงว่ายังไงหมอนี่ต้องกลับอดีตได้แน่นอน

หากไม่มีตัวตนฉันในอดีตก็ไม่สามารถมีตัวตนฉันในตอนนี้ได้หรอก

ใช่ไหมล่ะ~~~

อ๋อ และ...มีโคล่าเหลือไหมอ่ะ มาฮิมาฮิ~~~

จ้าๆ

... (#มองโคล่าในมือคุโระอย่างสนใจ)

ลองไหม?

... (#พยีกหน้า)

อ่ะ (#ยื่นให้)

... (#ลองดื่มดู)

เป็นไง?

อร่อยแบบ...แปลกๆ?

ก็นะ สมัยนั้นยังไม่มีนิ

อื้ม

ว่าแต่มาฮิรุ...

นายลืมผ้าที้ซักไว้ในเครื่อง

... (#มองตามไป)

นี่...

นายชอบสินะ

หมอนั่นน่ะ

มนุษย์ไม่สามารถอยู่กับเราได้นานนัก นายก็รู้

และสุดท้ายคนเจ็บปวดก็คือนายเอง

?

...ฉันไม่เข้าใจ

คงงั้น

แต่...พูดซะแก่เลยนะนาย

ก็นะ

งื้อ...บ่นอะไรอ่ะมาฮิรุ~~~ (#งัวเงียตื่นขึ้นมา)

หื้อ? (#มองรอบๆ)

อา งั้นคงกลับไปแล้วล่ะ

ตัวฉันในอดีตตื่นยากกว่าตัวฉันในตอนนี้อีก หากไปเฉยๆ เนี่ยคิดได้อย่างเดียวแหละ

นั้นสินะ

ว่าแต่...

แบบนี้ก็จู๋จี๋กันได้แล้วสิ?

ขอสักนิดน่ามาฮิรุ~~~ เมื่อวานไม่ได้กอดเลยอ้าาาาา

ไม่สน (#แปลงเป็นคนพุ่งเข้ากอดมาฮิรุ)

เนี้ยวววววว

อื้ม (#อ้อนต่อไป)