...

นี่พ่อหนุ่มตุ๊กตา...เจเจ...

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ไม่ใช่อย่างนั้น

หมายถึงทำไมสองคนนี้ กลายเป็นงี้ต่างหาก

ชัด

และเริ่มคิดว่าควรจับด็อกเตอร์นั้น ไปดัดนิสัยจริงๆ

ชักวางยาชาวบ้านบ่อยไปล่ะ

สำหรับมาฮิรุร่ะพอเข้าใจ แต่นายเหม่งทำไมนายไม่ เลี้ยงเองหรือฝากลิลลี่ล่ะ?

โอเค เข้าใจล่ะ

... (#มองตาม)

เฮ้อ ยุ่งยากแล้วสิ

มีอะไรเหรอ?

อา...จะว่าไงดีล่ะ เอาเป็นว่าฉัน ชื่อคุโระและอาของนายกับนาย เสาไฟฟ้าเดินได้ฝากฉันให้ดูแล พวกนายแล้วกัน

อื้ม

หมายถึง...เออ...หมอนั่น ชื่ออะไรหว่า?

อา นึกออกล่ะ โทมะ ไทชิ... หมอนั้นฝากให้ฉันดูแลนาย

อื้ม

เพราะงั้นช่วงนี้อยู่กับฉันไปก่อนนะ

โอ๊ย...จะตายแล้ว... (#นอนแหม่ะกับพื้น)

แค่เหนื่อยน่ะไม่มีอะไร...และ นายเหม่งช่วยอย่าไปปีนที่สูงๆ ได้ไหม? ฉันเสียวนายตก

เด็กดี... (#ลูบหัวสึรุงิ)

อาๆ ได้ๆ (#ลูบหัวมาฮิรุอีกคน)

(ในใจ : สองคนนี้ตอนเด็ก ขี้อ้อนชะมัด...จะว่าไปเคย ได้ยินว่าสองคนนี้ตอนเด็ก มักอยู่คนเดียวเลยอยากให้ มีคนอยู่ด้วยหรือไงนะ?)

อา เชิญ... (#ใช้ชายเสื้อ ไปเปิดประตูให้)

ไง (#เดินเข้ามาในห้อง)

ก็อยู่นี่แหละ...

ห๊า? (#งงไม่ต่างจากยูมิคาเงะ)

เดี๋ยวนะ...สึรุงิเหรอ?

เออ...เดี๋ยวตอบนะ ตอนนี้ช่วยปิด หูแป๊บนะสึรุงิ (#เอามือปิดหูสึรุงิ)

อา...ยุ่งยากอีกแล้ว (#เอามือปิดหูมาฮิรุอีกคน)

ยูมิใจเย็นดิ

ใจเย็นน่า

และถ้าให้อธิบายง่ายๆ คงเป็น สองคนนี้โดนด๊อกเตอร์สติเฟื้อง วางยาจนกลายเป็นเด็กทั้งตัวและ ความทรงจำน่ะ

นับวันยิ่งหนักนะเนี่ย (#เอามือออกจากหูสึรุงิ)

นั้นสินะ (#เอามือออกจาก หูมาฮิรุอีกคน)

เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก

เออ...เอาเป็นว่าพวกฉัน ไปกินยาทดลองแปลกๆ ทำให้ตัวใหญ่ขึ้นแล้วกัน

...

ไหนๆ พวกนายก็มาแล้ว งั้นก็เล่น กับนายเหม่งไปเลยแล้วกันนะ

เอางั้น?

ก็นะ

หาทางตีสนิทเองแล้วกัน

ก็นิสัยของหมอนี่อยู่แล้วนิ (#หยิบ ช็อกโกแลตออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เอาช็อกโลแลตไหม?

ไม่เป็นไรหรอก...หมอนี่ไม่ทำ อะไรหรอก ไม่ต้องกลัว

อย่าพูดเหมือนฉันเป็นสัตว์อันตรายสิ

ก็นะ

ไม่เป็นไร

ฮาๆ รู้แล้วๆ อย่าน้อยใจสิสึรุงิ (#หยิบช็อกโลแลตอีกชิ้นให้)

ยูมิ...ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าฉัน ไม่ได้อ้วน! ฟังบ้างเถอะ!

บอกแบบนั้นสึรุงิคงเข้าใจหรอก

...

ไปต้องสนใจสองคนนี้ นักก็ได้นะมาฮิรุ

เพี้ยนแบบนี้ประจำแหละ

ว่าแบบนี้พวกฉันเสียหายนะ!

ไม่สน

นั้นสิ ดูท่านายดูแลเด็กสองคน ไม่ไหวชอบกล

อา เชิญตามสบาย...ยังไงพวกนายก็ รู้จักกับนายเหม่งมานานที่สุดอ่ะนะ

เดี๋ยวสิ! ฉันเดินเองได้!

...

เข้านอนเลยดีไหมมาฮิรุ?

งั้นไปกัน (#พาเข้านอน)

นอนคนเดียวได้นะ? (#วางมาฮิรุบนเตียง)

...มาฮิรุ

นี่ถ้าอยากให้นอนด้วยบอกตรงๆ ก็ได้นะ

ไม่ต้องฝืนตัวเอง

ไม่หรอก ปกติมีอะไรฉันไม่ค่อย เก็บไว้แล้วล่ะเดี๋ยวนี้

อื้ม เดี๋ยวนี้น่ะ

เมื่อก่อนฉันแบบ...เป็นพวกชอบ เก็บอะไรไว้คนเดียว

จนสุดท้ายก็ทะเลาะกับน้องชายน่ะ

คือดีกันเรียบร้อย

เพราะมีคนคนหนึ่งช่วยฉันไว้

เพราะงั้น...นายไม่จำเป็นต้องเก็บ ทุกอย่างไว้คนเดียวหรอกนะ

อื้ม

แน่นอนสิ (#ล้มตัวลงนอน ข้างๆ มาฮิรุ)

นอนเถอะ

... (#นอนมอง)

ฝันดีนะมาฮิรุ (#ลูบหัวเด็กน้อยที่ หลับอยู่ก่อนนอนตามอีกคน)

!? (#สะดุ้งตื่น)

มาฮิรุ?

... (#กอดปลอบ)

ไม่ต้องกลัวนะ นานไม่ได้อยู่คนเดียว หรอก...ไม่ว่ายังไงฉันจะอยู่กับนาย เสมอ...

นายเป็นแสงสว่างของฉัน... ยังไงฉันก็ไม่ทิ้งนายหรอก

เพราะงั้นอย่าร้องไห้เลย...

งื้อ... (#งัวเงียตื่นขึ้นมา)

อา อรุณสวัสดิ์มาฮิรุ...

อ่ะอ้าว? ความทรงจำกลับมา แล้วเหรอมาฮิรุ?

แต่ดูเหมือนร่างยังไม่กลับมา เป็นร่างเดิมแฮะ

เอาง่ายๆ นะ

นายโดรด็อกเตอร์สติเฟื้องวางยา เมื่อวานนี่จนกลายเป็นเด็กทั้งตัว และความทรงจำน่ะ

จริง

ไม่รู้สิ กลับที่ล่ะอย่างมั้ง

ว่าแต่มาฮิรุ...

ขอกดหน่อย

ไม่บ้าสักหน่อย

ว่าแต่ขอสักนิดไม่ได้เหรอ?

ทำไมอ่ะ?

ฟังไม่ขึ้น เพราะงั้นขอล่ะ

เพราะสนุกเราไง WWW