...

ลิชท์

นี่มันอะไรกัน?

ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

...ทำไมโลวเลสกลายเป็นเด็ก ไปได้เนี่ย!? แถมเป็นทารกอีก!

น่าๆ ใจเย็นก่อนแครนซ์

มันใช่เรื่องที่ควรใจเย็นไหมเนี่ย?

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

แอ๊! (#ยิ้มร่า) [[ปล. ด้วยความขี้เกียจ สร้างตัวละครใหม่เช่นเดิม เพราะงั้นขอใช้อันนี้นะจ๊ะ]]

ปัญหาใหญ่ดีเนอะคราวนี้ (#หยิบตุ๊กตาวาฬตัวน้อยให้)

อา! (#รับมากอดเล่น)

...ดูท่าสมองจะย้อนตามร่างนะ

ไม่รู้... (#สงบสติและปลงเรียบร้อย)

ที่แน่ๆ คือต้องเลี้ยงโลวเลส ในสภาพนี้ไปก่อนล่ะนะ

...เดี๋ยวฉันไปหาเสื้อผ้าเด็ก ให้แล้วกัน ให้ใส่เสื้อเชิ้ตตัว เดียวแบบนี้คงไม่เหมาะ

นอกจากนี้ฉันว่านายหาคนที่คิดว่า ช่วยเลี้ยงเด็กมาดีกว่านะ

เอิ่ม...ทำไมถ้าพูดถึงเด็กต้องพากัน นึกถึงผมคนแรกทุกทีเลยล่ะครับ!?

ไม่รู้สิ หน้านายดูเลี้ยงเด็กเป็นมั้ง

เธอดูเหมาะกับงานนี้สุดนะ ถ้าเทียบกับคนอื่นน่ะ...

ถึงงั้นก็เถอะครับ...

ทำใจเถอะลิลลี่...โดนมาหลายรอบ แล้วนิที่โดนโยนหน้าที่นี้ให้น่ะ

อา พอดีก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนกลาย เป็นเด็กและลิลลี่โดนเรียกไปช่วย เหมือนกันน่ะ

แล้วนี่สาเหตุที่โลภะเป็นแบบนี้ล่ะ?

ไม่ได้โดนอะไรแน่นะ? อย่างไป กินหรือโดนอะไรแปลกๆ น่ะ

งั้นโลวเลสก่อนหน้านี้ไปหาโยฮัน หรือพวก C3 หรือเปล่าครับ?

...งั้นเดี๋ยวโทรถามมิคุนิแป๊บนะ (#แยกตัวไปโทรหามิคุนิ)

ยุ่งยากน่าดูนะครับ

แอ๊! (#ยื่นมือหาลิลลี่)

คงอยากให้นายอุ้มแฮะ

คงงั้นล่ะครับ (#รับโลวเลสใน สภาพทารกจากลิชท์มาอุ้ม)

อาหย่า? (#โดนเด็กดูดนิ้ว)

ดูท่าโลวเลสจะหิวนะครับ

มีนมผงไหมครับ?

เดี๋ยวไปซื้อมาให้

รอแป๊บนะ

ครับ

เออ...ลิชท์คุง...

ช่วยอุ้มโลวเลสแทนผมที...

แมงมุม...

...ผมขอเผ่นล่ะครับ! (#วิ่งไปหลบนอกห้อง)

มีอะไรกันเหรอ? (#คุยโทรศัพท์ เสร็จแล้วกลับเข้ามา)

อ๋อ

ยังดีแฮะที่คราวนี้วิ่งหนีได้ ไม่ใช่ช็อกสลบ

ลิลลี่กลัวแมงมุมน่ะ ไม่มีอะไรหรอก

กลับมาแล้ว... (#เดินเข้ามาในห้อง)

อ้าว? ทำอะไรกันอยู่น่ะ? ไหง ออล ออฟ เลิฟหนีไปอย่างนั้นล่ะ?

แค่อาการกลัวแมงมุมกำเริบ ไม่มีอะไรหรอกครับ

ว่าแต่คุณไปซื้อของมาเร็วจริง...

พอดีคนในร้านสะดวกซื้อมันน้อยน่ะ

ว่าแต่เล่นหนีไปแบบนั้นแล้วจะ ช่วยดูแลโลวเลสได้ไงล่ะนั่น... (#มองลิลลี่ที่หลบหลังประตู)

ลิลลี่ แมงมุมไปแล้ว...เข้ามาได้

ไปแล้วแน่นะครับ?

...ครับ (#เดินไปรับ โลวเลสมาอุ้มเอง)

แล้วตกลงสาเหตุมาจาก?

ด็อกเตอร์สติเฟื้อง..

โอเค ชัดเจนล่ะ

ฉันว่าถีบไม่ทัน ทำใจเถอะ...

อา! (#ดึงผมลิลลี่เล่น อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว)

หลังจากนี้พอดูแลเองได้แล้ว ใช่ไหมครับ?

อย่ามีคิดว่าสิ...

นายก็ทำตัวดีๆ หน่อยล่ะจอมโลภ (#เอานิ้วจิ้มแก้มโลวเลส)

แอ๊!

ฉันถือว่านายเข้าใจนะ...

ไปกันเถอะลิลลี่

ครับ

แอ๊!!! (#ยื่นมือมาหา)

บู้! (#ทำหน้างอ)

ด๊า! (#ยิ้มร่า)

ด๊า!

ลิชท์

มีงาน...

ใช่

พรุ่งนี้บ่ายโมง ที่×××

ถูก

สรุป...เพราะโลวเลสกลายเป็นเด็ก แถมไข้ขึ้นเลยสติแตกวิ่งมาหาคุโระ สินะครับ? (#เช็คตัวให้โลวเลส)

แล้ว...ไหงโลวเลสกลายเป็นงี้ได้ล่ะ? (#อยู่ในร่างแมวให้โลวเลสกอด)

โอเค เข้าใจล่ะ

แล้วนี่...ไปทำอีท่าไหน ให้โลวเลสไข้ขึ้นครับ?

ว่าแต่เทนชิจัง ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว รู้สึกว่าโลวเลสไอแปลกๆ นะ เสียงหายใจก็แปลกๆ ด้วย... (#ใช้หางตบหลังโลวเลสเบาๆ)

แน่ใจนะหมอนี้ไม่เผลอ กลืนอะไรแปลกๆ ไปน่ะ?

หวังว่าโลวเลสไม่เผลอกินอะไร แปลกๆ เข้าไปจริงๆ นะ ไม่งั้นวุ่นแน่

ฉันก็หวังว่างั้น...เอ๊ะ?

มีอะไรเหรอคุโระ?

ในมือโลวเลสกำอะไรไว้อยู่ด้วย (#แงะมือโลวเลสที่กำอยู่ออก)

...มาฮิรุ เทนชิจัง...ความชิบหายมาล่ะ

อะไร?

หมอนี่กำไฟฉายจิ๋วไว้

ที่สำคัญถ่านในไฟฉายหายไป...

...

เดี๋ยวๆ! ลิชท์ซัง! เซอร์แวมพ์ไป โรงพยาบาลปกติได้ที่ไหนล่ะ!?

โอเคดีครับ ยังดีที่สภาพนี้โลวเลส ยังฟื้นสภาพแบบเซอร์แวมพ์ได้อยู่...

ไม่ต้องห่วงหรอก (#อยู่ในร่างแมว และโดนโลวเลสกอดไม่ปล่อย)

ให้ตายสิ...ไม่คิดเลยว่าโลวเลส จะดันกินของแบบนั้นไปได้

ก็โลวเลสความนึกคิดกลายเป็นเด็ก ไปด้วยนิ คงไม่แปลกเท่าไหร่หรอก

แต่ฉันสงสัยอีกเรื่องมากกว่า...

เรื่อง?

โลวเลสเอาไฟฉายอันเล็กจิ๋วแบบนี้ มาจากไหน? ทั้งโลวเลสทั้งลิชท์ ไม่มีใครพกของแบบนี้เลยนะ

หรือมาจากคู่ราคะ?

ไม่หรอก...ลิลลี่ปกติพกแต่มือถือ และใช้ไฟฉายในมือถือด้วย ส่วน เจ้าหนูแกใช้ของที่ปกติเขาใช้กัน แทบไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ

งั้นมันมาจากไหนล่ะนั้น?

ใครล่ะ?

เอิ่ม...กับคนที่ทำของหายประจำ นี่มันก็...

ความเป็นไปได้ที่จะเป็นคยทำไอ้นั้น ตกลงในห้องเทนชิจังนี่สูงเลย

งานนี้เรียกว่าซวยกันเองได้สินะเนี่ย...

ว่าแต่โลวเลสจะออกจาก โรงพยาบาลได้เมื่อไหร่?

ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ วันสองวัน ก็ออกได้แล้วครับ

ก็ดี

และหลังจากออกจากโรงพยาบาล ต้องรีบพาไปหาโยฮันด่วนเลย

จะได้บังคับหาทางแก้ผลบ้าๆ นี่เลย

ลองไปมาแล้ว แต่บอกว่าทำยาตัว ที่ใช้ทดลองกับโลวเลสหายเลย ทำยาแก้ไม่ได้

ต้องพาโลวเลสไปตรวจ ถึงจะทำยาแก้ได้

เอาน่า คิดแง่ดี...อย่างน้อย ก็มีวิธีแก้ล่ะครับ

ครับ

น่าๆ อย่างน้อยก็หาทางแก้ได้นะ

เอาเป็นว่าตอนนี้เราหาทางกัน ไม่ให้โลวเลสหยิบอะไรแปลกๆ เข้าปากอีกเถอะ

เฮ้ๆ แบบนี้ฉันต้องซ่อมประตู ร้านใหม่น่ะสิ? เปิดเข้ามาดีๆ ไม่ได้เหรอ?

ซะงั้น

ว่าแต่นายอุ้มเด็กที่ไหนมาล่ะ?

นั้นสิ (#อยู่ในร่างงูพันรอบคอมิคุนิ)

...ห๊า?

อ๋อ ที่ก่อนหน้านี้มิโซโนะ โทรมาบอกน่ะนะ?

ถึงรู้ว่ากลายเป็นเด็ก แต่ไม่นึกว่า จะถึงขั้นเป็นทารกเลยแฮะ

ที่มาเนี่ยจะมาโวยโยฮัน?

โอเคๆ แป๊บๆ (#ห้นไปทางหลังร้าน)

เฮ้ย! โยฮัน! มาสะสาง ปัญหาของนายเร็ว!

มีอะไรเหรอมิคุมิคุ? (#ยื่นหน้าออกมาจากหลังร้าน)

โอ๊ะ? อีฟโลภะ...ที่อุ้มอยู่นั้น คือโลภะสินะ?

ก็ได้ๆ (#ทำท่าเซ็งๆ)

งั้นเริ่มเลยนะ (#หยิบ เครื่องไม้เครื่องมือออกมา)

แง!!!! (#ร้องไห้เพราะกลัวโยฮัน)

โอ๊ะโอ๋? ดูท่าสมองย้อน ตามร่างด้วยนะ...

...โยฮัน...อย่าทำเด็กกลัว

คงยาก

ว่าแต่ฉันได้กลิ่นเหมือนยา...พวกนาย เพิ่งไปโรงพยาบาลกันมาเหรอ?

ไปทำอะไรกันมานั่น...

กรรม กินเข้าไปได้ไงนั่น?

ถ้าความนึกคิดเป็นเด็กไปด้วย คงไม่แปลกเท่าไหร่

เมื่อก่อนนายก็เคย

จริงดิ?!

อื้ม ลิลลี่บอกมา...ตอนนั้นเล่นซะ ทั้งบ้านอาริสึอิงวุ่นไปเลย

ก็ด้ายยยยย

การทดลองน่าสนใจแบบนี้ ฉันไม่ยอมพลาดหรอกกกก

แอ๊! (#เกาะลิชท์แน่)

ดูสึกว่าสัญชาตญาณของโลวเลส จะไม่ชอบนายนะโยฮัน~~~

ก็นะ เด็กเล็กๆ ไม่ถูกกับฉันมา แต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ~~~

...ฉันว่าฉันคุมโยฮันตอน หาทางแก้ผลบ้าๆ นี่ดีกว่า

อย่าว่างั้นสิ~~~

เอาล่ะ มาเริ่มกันเถอะ...

ว่า?

ใกล้แล้วๆ

เร็วหน่อยก็ดีนะ... (#โดนใช้เลี้ยงโลวเลส)

แอ๊!!! (#ดึงผมเจเจเล่น)

แหมๆ วุ่นวายดีจังนะ~~~

นายก็มาช่วยกันเลยมิคุนิ💢💢💢

เรื่องสิ~~~~

โหดร้ายยยย

ฉันไม่เกี่ยวนะ มิคุนิเริ่มก่อน

ไหงว่างั้นล่ะ~~~

และเจเจ...

???

โลวเลสจะกินผมนายแล้วแหน่

เฮ้ย! (#ดึงผมตนออกจากปากเด็ก)

ทำไมไม่รีบบอกเล่า!

ก็เพิ่งเห็น...

เสร็จแล้ว!

อา

ในเมื้อทำยาเสร็จแล้ว งั้นปัญหาต่อไปคือ...

จะให้โลวเลสกินยังไงสินะ?

เดี๋ยวใส่หลอดป้อนเอาแล้วกัน

สำหนับอันนี้น่าจะไม่เกิน สองสามชั่วโมงโดย ประมาณ (#เอายาแก้ ให้โลวเลสกิน)

เอาเป็นว่าคืนร่างได้แน่นอน

และระหว่างนั้นนายก็พาโลวเลส กลับที่พักเถอะ (#ส่งโลวเลสที่ พอกินยาแล้วก็ทำท่าจะหลับให้)

อา

โชคดีนะ~~~

เดี๋ยววันหลังใช้โลภะเป็น หนูทดลองใหม่นะ~~~

งื้อ...ง่วง... (#เอาหัวไถ่อกลิชท์ แล้วนอนต่อ)

คร่อก (#กรน)

อื้อ... (#พลิกตัว)

... (#ไม่มีสัญญาณตอบรับจาก เลขหมายที่ท่านเรียก)

อื้อ... (#ขมวดคิ้วแต่ยังไม่ตื่น)

อื้อ...

เช้าแล้วเหรอ? (#ลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย)

เอ๊ะ? (#รู้สึกเหมือนมีอะไรรัดเอว อยู่เลยก้มลงไปมองข้างตัว)

อ้าวเฮ้ย!? ไหงลิชตันมานอน กับฉันล่ะ!? ล...แล้วไหงกูโป๊ อยู่ล่ะเฮ้ย!!? ปวดตัวด้วย... (#เริ่มคลั่ง)

ลิชตัน! ตื่นเลยนะ! นี่มัน เรื่องอะไรกานนนน!? (#หันไปเขย่าปลุกคนที่ หลับข้างๆ ตน)

ถึงหนวกหูแต่ตื่นขึ้นมา อธิบายกันก่อนสิ!!!

ลิชตันตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!

อะไรจะหลับอีกรอบ ง่ายแบบนี้เล่า!? โธ่!

ให้ตายเถอะ...มันบ้าอะไรกันฟะ... (#พยายามแงะมือลิชท์ออกจาก เอวตน)

อะหว่า! (#โดนดึงลงมานอนอีกรอบ)

บทจะหลับก็ง่ายบทจะตื่นก็ตื่น ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ!?

ยังมาตอบแบยนี้อีก!

แล้วนี่ตกลงเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? ทำไม ฉันโป๊แกนายมากอดฉันได้ห๊า!?

ตรงไปแล้วนะเฮ้ย! (#หน้าแดงวาบ)

แล้วนี่ลักหลับฉันเพื่อ!?

ฉันก่อเรื่องตอนไหนกัน!?

ห๊า?

อีกแล้วเหรอ!? หมอนั้นจะขยัน วางยาฉันไปไหนเนี่ย!?

อยาก

...ชิบหาย

แล้วไงต่อ?

นายหื่นมากกว่า...

ไม่เอา! (#ถอยห่าง)

นี่ใจคอยังไงก็กะกดฉันอยู่ แล้วใช่ไหมเนี่ย~~~~!? (#ดิ้นพล่านๆ)

เดี๋ยวๆ จบงี้เนี่ยนะ?

ทำไมชอบให้ฉันถูกกดจังเนี่ย!? ขอไม่ถูกกดจะเป็นไรไหมห๊า!?

นั้นคือเหตุผลเหรอ!?

ยังมาพูดแบบนี้อีกยัยบ้า!