ให้ตายเถอะมาฮิรุ...นายทำอีท่า ไหนตกตึกได้เนี่ย?

นั้นสิ ไปทำอีท่าไหนเนี่ย?

แล้วไปคว้ามันทำไมเนี่ย? ปล่อยให้ ตกแล้วค่อยลงไปเก็บก็ได้นิ?

นี่ยังดีนะที่แค่แขนหักเนี่ย ถ้าเป็น ปกติอาจเดี้ยงไปแล้วก็ได้

แล้ว... (#เหล่มองอีกคน ที่นั่งอยู่ในห้อง)

คนผมฟ้าๆ นั้นใครน่ะ?

...

สวัสดี...

พวกฉันนั่งคุยกับมาฮิรุตั้งนาน เพิ่งมาสวัสดีเนี่ยนะ?

น่าๆ ริวจัง

แล้วนี่รู้จักมาฮิรุได้ไงเหรอ? (#พยายามหาเรื่องคุยเพื่อ เปลี่ยนบรรยากาศก่อนมีคน วางมวยในห้องพักผู้ป่วย)

โดนเก็บมาระหว่างตากฝนเล่นน่ะ...

ตากฝนเล่น?

หลับทั้งที่ฝนตกเนี่ยนะ? เชื่อเลย...

อา ตอนนั้นพอดีขี้เกียจลุกน่ะ

อย่าเลยเถอะ นับวันยิ่งเหมือนแม่อยู่

เฟรอานี่?

น้องสาวฉัน

ว่าแต่อย่ามาสนใจเรื่องฉันเลย พวกนายไม่ไปเรียนหรือไง? ที่นี่กับโรงเรียนพวกนายห่าง กันพอดูนะ

เออ จริงแฮะ

งั้นพวกฉันไปก่อนนะ (#หันไปพูดกับมาฮิรุ ก่อนหันไปหาคุโระอีกที)

ส่วนนายถ้าไม่ไปไหน ก็ฝากมาฮิรุด้วยล่ะ

อื้ม

ไปก่อนนะ~~~ (#ออกจาก ห้องไปพร้อมกับริวเซย์)

... (#เมื่อเหลือกันแค่สองคน คุโระก็มองมาฮิรุนิ่งๆ)

เปล่า แค่สงสัยว่าจะดีเหรอที่ โกหกไปแบบนั้นน่ะ...ฉันว่า บอกว่าถูกรถเฉี่ยวยังฟังขึ้น กว่าตกตึกอีก

ก็นะ จะบอกตรงๆ ว่าสู้กับชาวบ้าน มาแล้วบาดเจ็บคงไม่ได้ด้วยสิ

โรงพยาบาลนี้ห้ามสัตว์เข้าน่ะ... และถ้าอยู่ในร่างแมวแล้วมีคนมา เจอจะยุ่งเอา

หมายถึงใครบ้างล่ะ?

พวก C3 ที่รักษาตัวที่ ฐานพวกนั้นแหละ

เซอร์แวมพ์ตนอื่นๆ อาการบาดเจ็บ หายเร็วอยู่เพราะงั้นเลยไม่เป็นไร

เจ้าหนูแกกับพ่อหนุ่มตุ๊กตานั้น เห็นลิลลี่บอกว่ากำลังโดนพ่อ ตัวเองเค้นคออยู่น่ะในช่วงนี้

ทางเทนชิจังก็อยู่อีกโรงพยาบาล หนึ่ง...แต่รับรองอยู่แป๊บเดียวก็หา เรื่องหนีออกจากโรงพยาบาลแหง

ส่วนทางเจ้าหนุ่มออนเซ็นเห็น ว่ากลับไปเรียนไปทำงานแบบ แข็งแรงเต็มร้อยเลยล่ะ

สรุป คนเจ็บหนักสุดคือ นายนั้นแหละ เพราะงั้น แทนที่จะห่วงคนอื่นห่วง ตัวเองเถอะ

ก็นายถามนิ

มาฮิรุ! ฉันมาเยี่ยมแหน่ะ!

สวัสดีครับนี่ซัง!

อ้าว? มาด้วยเหรอสึบากิ?

อย่างที่เห็น...โดนซาคุยะลากมาอ่ะ...

หุบปากไปเลยครับสึบากิซัง ผมถือว่า คุณมีส่วนทำให้มาฮิรุเจ็บตัวนะครับ

เดี๋ยวเชือดเลยนิ

โหดร้าย! (#ลี้ภัยไปหลบหลังคุโระ)

และเรื่องที่ชิโรตะมาฮิรุบาดเจ็บ เนื่องมาจากพวก C3 ไม่ใช่เหรอ!? มาโทษกันได้ไงอ่ะ!?

ไม่รู้ล่ะครับ ผมรู้แค่ว่าตอนท้าย คุณเผลอถล่มฐานของ C3 จน เกือบทับมาฮิรุเพราะงั้นไม่ต้อง บ่นเลย!

นี่ยังไม่นับเรื่องที่ไม่รับสายผมนะเฮ้ย!

เด็กสมัยนี่ทำไม เจ้าคิดเจ้าแค้นจังเนี่ย!?

เฮ้ๆ จะทะเลาะอะไรกันไม่ว่านะ แต่อย่าเอาฉันไว้ตรงกลางสิ

ก็นะ

แล้วนี่อาการเป็นไงบ้าง?

ซี่โครงหัก หัวแตกและช้ำในด้วย

ใครมันจริงเถอะ

ซาคุยะเริ่มเหมือนแม่ห่วงลูก ขึ้นทุกทีแฮะ... (#บ่นเบาๆ)

ได้ยินนะเว้ย! สึบากิซัง!

อะจึ๋ย! ได้ยินอีก!

เฮ้ย! อย่าปามีดมาสิ! (#ก้มหลบมีด)

ปากเสียเองนิครับ

ซาคุยะความอดทนต่ำอ่ะ

แล้วมันเพราะใครล่ะครับ?

ดูท่างานนี้คงไม่แคร้วโดนพยาบาล หรือไม่ก็หมอมาดุจริงๆ แหงเลย

รับมือไม่ไหวแฮะ

นั้นสินะ...

นี่มาฮิรุ... (#ไปนั่งข้างเตียงคนไข้)

ขอโทษ...

ขอโทษ...ที่ช่วยนายตอนนั้นไม่ได้...

โอ๊ย! (#กุ้มหน้าผากตัวเอง)

แต่...

ไม่ล่ะ (#ส่ายหน้าวืด)

จ้า...

เมี้ยว... (#เคลิ้มตามประสาแมว)

...

เข้าใจล่ะ

เมี้ยววว (#แปลงเป็นแมว)

อยากนอนกับนายแต่เตียงมันแคบน่ะ

ไว้หากมีคนเข้ามาค่อยหาที่ซ่อนแล้ว

...

แบบนี้เมื่อไหร่เราจะเข้าไปได้เนี่ย?

ฉันก็ว่างั้นแหละ

ว่าแต่แบบนี้แสดงว่าเราได้พี่สะใภ้ แล้วใช่ไหมเนี่ยเด๊าท์ เด๊าท์?

คงงั้นแหละ

พวกนานเตือนหมอนั้นด้วยแล้วกัน ว่าอย่าทำอะไรเด็กต่ำกว่าสิบแปด เดี๋ยวคุกถามหาเอา

ฉันว่าอย่างนี่ซังคงไม่ ทำอะไรเกินเลยหรอก

ไม่มีใครเขาเหมือนนายหรอก

มิ - คุ - นิ!!! (#ไล่ตาม)

อย่าวิ่งไล่กันในโรงพยาบาลสิฟะ!

ฉันว่าคงไม่สนใจกันหรอก

ทำใจง่ายกว่า

...

นั้นสินะ (#ถอนหายใจเฮือกใหญ่)

...

ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันน่าจะเป็น ตัวหลัก แต่ทำไมรู้สึกเหมือน เป็นตัวประกอบเลยล่ะ?

อื้อ

ก็รู้นิสัยฉันนิ

เสียงกวนโอ๊ยมาก

ไม่ล่ะ ไม่อยากโดนแกล้ง (#เผ่นอย่างรวดเร็ว)