อาๆ

มีเรื่องอะไรล่ะ?

โลวเลสทำไมเหรอ?

ห๊า?

ไปทำอีท่าไหนให้โลวเลส หง่อยล่ะนั้น?

ตลอดมามีอย่างมาก็แค่โวยวาย เองนะ ไม่มีครั้งไหนหง่อยแบบ ที่นายบอกเลย

โอเค เข้าใจล่ะ

งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกับมาฮิรุจะไปหา

นัดเวลามาเลย

โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้

... (#มองโลวเลสที่ขดอยู่มุม ห้องแบบไม่สนใจตนสักนิด)

อาการหนักว่าที่คิดแฮะ

นี้โลวเลส... (#กระดึบเข้า ใกล้โลวเลส)

มันมาคุยกันหน่อยสิ...

ไม่ล่ะนี่ซัง...ไม่มีอารมณ์... (#เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน)

มาเล่นกับพี่ชายหน่อยสิ... (#แปลงเป็นแมวปีนขึ้นหัว โลวเลสเพื่อเรียกร้องความสนใจ)

... (#ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากเลขหมายที่ท่านเรียก)

นี่มาฮิรุช่วยหน่อยยยย เอาชีส หรืออะไรก็ได้มาล่อทีเถอะ (#โดดลงจากโลวเลสแล้วกลับร่างมนุษย์)

โลวเลสเงียบแบบนี้ไม่ไหวนะ

แล้วจะเอาไงเนี่ย? ขนาดฉันโดดเกาะ หัวแล้วไต่ไปเกาะหน้ายังไม่สนเลย... #เดินมาหามาฮิรุกับลิชท์

นอกจากนี้ยังทำตัวเหมือน เด๊าท์ เด๊าท์เวลาซึมอีก...

ปกติหากเครียดหรืออะไรพวกนี้ เด๊าท์ เด๊าท์มักจะหลบมุมแล้วไม่ สนใจใครทั้งสิ้น

และหากยื่นหน้าเข้าไป จ้องหน้าก็จะโดนค้อนใส่

แบบที่ฉันโดนโลวเลสทำใส่เมื่อกี้... (#หง่อยไปอีกคน)

จะเอาเหรอ? วิธีการ โหดเอาเรื่องเลยนะ

หาเรื่องเบี่ยงความสนใจน่ะ... อย่างเด๊าท์ เด๊าท์ก็จะแอบขโมย ไอ้ที่คลุมหัวของหมอนั้นมาแล้ว วิ่งหนีกันให้เด๊าท์ เด๊าท์วิ่งตาม

แต่กรณีของโลวเลสเนี่ยคงต้อง...

...ต้องทำให้โลวเลสอายน่ะ หมอนั้นเป็นพวกอายแล้วลืม ทุกสิ่งโวยอย่างเดียวน่ะ

อา ก็ได้ (#ลากมาฮิรุออกจากห้อง)

ไม่รู้สิ

แต่สิ่งที่ฉันอยากรู้มากกว่า ว่าทำไมโลวเลสกลายเป็นงี้

หมอนั้นโทรมาทำไมล่ะนั้น?

'...คราวนี้ใช่เบอร์ของ ชิโรตะ มาฮิรุหรือเปล่า?'

'เยี่ยม ในที่สุดก็หาเบอร์นายเจอ...'

'เครื่องรวน เบอร์ในเครื่อง ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อเดียวกัน หมดเลยต้องไล่หาเนี่ย'

'เรื่องนั้นช่างมีนก่อน ตอนนี้รีบ ไปหาจอมโลภะด่วน!'

'หมอนั้นไปโดนน้ำยาที่ทำให้ ซึมซับนิสัยของคนที่เจ้าตัวแตะ คนแรกหลังโดนยาไปน่ะ'

'และฉันไม่รู้ว่าหมอนั้นไปแตะตัว ใครคนแรก และกลายเป็นไงด้วย แต่ที่รู้แน่ๆ คืออีฟโลภคงกำลัง วุ่นวายอยู่แน่'

ถูกเผง กำลังวุ่นได้ที่เลย...

'สลีปปี้ แอช?'

อื้ม

ตอนนี้ฉันอยู่หน้าห้องโลวเลส และไม่ต้องห่วงว่าโลวเลสจะ บ้ากว่าเดิมเพราะดูท่าหมอนั้น จะไปแตะเด๊าท เด๊าท์เป็นคนแรกน่ะ

'ถ้าเป็นนิสัยเซอร์แวมพ์แห่งริษยา ก็หายห่วงล่ะ'

'แค่ทำให้หลุดนิสัยเดิมก่อนถูกยา ออกมาได้ก็หายแล้ว'

ฟังดูง่ายและยากใน เวลาเดียวกันเลยแฮะ

'ตามนั้นแหละ'

'แค่นี้นะ ฉันต้องไปทำงานต่อล่ะ'

ไม่รู้สิ แต่ฉันว่าอีกเดี๋ยวรายนั้น คงทางจัดการได้

ชะแว๊กกกก!!!! (#เสียงแว่วลอยมา)

ดูท่าจะดึงนิสัยเดิมกลับมาได้แล้ว นะ...เพราะเด๊าท์ เด๊าท์คงไม่มีทาง ร้องแบบนี้หรอก

นี่ซัง! ช่วยด้วย! (#วิ่งมาหลบหลังคุโระ)

...ไปโดนอะไรมาเนี่ย? (#มองโลวเลสที่ตอนนี้ อยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุด รุ่ยอย่างแปลกใจ)

ก็เทนชิจัง...

ไม่อ้าวววววว!!!

ม่ายยยยย! นี่ซังช่วยด้วย!!!

เออ...ช่วยอธิบายก่อนได้ไหมเนี่ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นน่ะ? (#เหงื่อตก)

แว๊กกกกก! ปล่อยน้าาาาา!!!

...โชคดีนะโลวเลส (#พอเห็นว่า คงเจรจากันไม่ได้แล้วจึงจัดการ ลากมาฮิรุหนีทันที)

เฮ้ย! อย่าเพิ่งทิ้งกันสิ!!!

ไม่น้าาาาาาาา!!!

แล้วดันติดนิสัยเด๊าท์ เด๊าท์ไปด้วย (#อยู่ในร่างแมวดำนอนบนโต๊ะ)

ฉันว่าดีแล้วล่ะที่ติดนิสัย เด๊าท์ เด๊าท์มา ถ้าหากฉัน ติดนิสัยสึรุงิมาเนี่ยหายนะชัวท์ (#เป็นเม่นนอนทับบนหลังแมวดำ)

ก็นะ

...ฉันว่าฉันยอมโดนตื้บดีกว่าแฮะ

ว่าแต่โลวเลส...

...วันนั้นที่ผลจากยาหมดฤทธิ์น่ะ... อีฟนายทำอีท่าไหนให้นายกลับมา เป็นเหมือนเดิมเหรอ?

เออ...อย่ารู้ดีกว่านี่ซัง...

อย่าพูดนะลิชท์! ห้ามพูดน้าาาาา!!!

ไม่พูดฉันก็พอรู้ล่ะ

โดนจับกินมาล่ะสิ

รู้ก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะนี่ซัง!!!

อา...ได้สิ แต่อย่าลืมไป ขอคนอื่นๆ ด้วยล่ะ

เดี๋ยวๆ ยกกันให้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอนี่ซัง!?

อื้ม นายจะได้ขายออกสักทีไง

นี่ซังอ่ะ!!!