ลิชท์!!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!

ฉันเจอฉัน!

โว้ย! จะอธิบายไม่ให้งงไงดีวะ!?

งั้นเดี๋ยวมา!

ถ้าฉันรู้ฉันคงไม่วิ่งมาหานายหรอก!

เออ...ขอโทษทีนะ...

ใครก็ได้อธิบายทีว่านี่มันอะไรกันอ่ะ?

ไม่รู้!

ไม่รู้! ตื่นมาหมอนี่ก็อยู่ข้างๆ แล้ว!

เอาเป็นว่าลองพาพวกฉันไปหานี่ซังหน่อย! พวกนี่ซังอาจช่วยได้!

ตกลงตามนี้!

เออ...ใจคอจะไม่มีใครอธิบายอะไรให้ฟังจริงดิ?

หื้อ? อ๋อ... (#เหล่มองโลวเลสคนที่เพิ่งโผล่มา)

เฮือก! (#สะดุ้งโหยงแล้วตัวแข็งทื่อ)

...พอดีดูท่าหมอนี่จะเป็นโลวเลสในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อนน่ะ

และตอนนั้นโลวเลสกลัว ฉันพอสมควรด้วย

อิ้ม

พูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ คุณเทวดาจอมมโน?

ถ้าตีกันระวังไม้กวาดด้วย

...

ทีงี้เงียบเชียว

ว่าแต่นายน่ะ... (#มองโลวเลสในอดีต)

(#สะดุ้ง)

พอจำได้ไหมว่านายโผล่มานี่ ได้ไงโลวเลส?

เออ...

จำได้แค่ว่าแกล้งออล ออฟ เลิฟกับ วาคุงแล้วมุดโพลงไม้หนี...จากนั้น รู้ตัวก็มาโผล่ข้างรายนี่แล้วอ่ะ (#ชี้ที่โลวเลสคนปัจจุบัน)

...ย้อนไปนานพอดูเลยแฮะ ตั้งแต่สมัยนู้นแหน่ะ

จะว่าไปหลังมุดโพรงไม้ตอนนั้นรู้สึกว่าฉันจะหายไปนานพอดู จนตอนออกจากโพลงไม้ได้โดนเจ๊ดุด้วยนี่นา

แต่ดันจำไม่ได้เสียนี่ว่าฉันไปมุดอยู่ในโพลงไม้ตั้งนานได้ไง

พูดแบบนี้หาเรื่องหรือไงคุณเทวดา?

ไม่รู้

สองวัน

ห๊า?

ตอนนั้นายหายไปสองวันเต็ม เล่นซะทุกคนต้องตามหากันซะวุ่นเลย

ตอนนั้นก็งงอยู่นายนอนในโพรงไม้อะไรได้ตั้งสองวัน แต่คราวนี้รู้ล่ะ...

สงสัยเพราะหลุดมานี่เหมือนกันแหง

แต่ทำไมจำไม่ได้อ่ะ?

ไม่รู้

อาจจะ

ไม่กัดสักนิดจะเป็นอะไร หรือเปล่าลิชตัน?

... (#มองซ้ายมองขวาอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่จับใจความได้แค่ตนหลุดมาในอนาคตเท่านั้น)

โลวเลส

ฮ...ฮะ!

นายต้องอยู่กับหมอนีไปก่อน นะ เข้าใจ? (#ชี้ที่ลิชท์)

...ครับ

ก็...ไม่นิ

ใครว่าล่ะ เมื่อก่อนนี่ซังเย็นชาจะตายชัก...น่ากลัวด้วย

เอ๋? เป็นงั้นเหรอ? (#ทำท่าไม่ใส่ใจนัก)

ใช่สิ เมินกันตลอดด้วยอ่ะ

(ในใจ : เป็นงั้นจริงดิ?)

ยอมเข้าใจง่ายไปนะลิชตัน

อ๊า! เปิดม่านทำไมอ่ะ!? (#กลายเป็นเม่น)

งื้อ!? (#กลายเป็นเม่นอีกคน)

บาย... (#กลายเป็นแมว กลิ้งไปกลิ้งมากับพื้น)

อื้ม เข้าใจล่ะ

ไหงว่างั้นล่ะ!? เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย!?

ใจร้าย! (#งอแงใส่)

...ฉันในอนาคตต๊องขนาดนี้? (#ทำท่าผวา)

อุ๊ย! (#หง่อยไปเล็กน้อยเพราะลืมไปว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันแค่สองคน)

ไม่ต้องมาขำเลยคุณเทวดา

ว่าแบบนี้มาสู้กันเลยดีกว่า! (#เรียกดาบออกมา)

นี่จะฆ่ากันเลยเหรอ!? (#หลบก่อนโดนลูกหลง)

เออ!!!

ได้ยินว่าเป็นคู่หูกันไม่ใช่เหรอ!?

แล้วมาฆ่ากันแบบนี้เนี่ยนะ!?

ใช่! (#พุ่งเข้าไปฟันลิชท์)

แอ๊ก! (#เท้าเต็มหน้า) หน็อย...

ไม่ได้แอ้มหรอกน่า! (#โดดหลบ)

เหวอ! (#รีบหลบ)

... (#ทำหน้าปลงกับชีวิต)

นี่ในอนาคตฉันต้องบ้าชอบเจ็บตัวแบบนี้จริงๆ เหรอ? (#แปลงเป็นเม่นแล้วหาที่ซ่อนที่คิดว่าจะปลอดภัยหลบตัวอันตรายที่สู้กันอย่างเอาเป็นเป็นตาย)

ตื่นแล้วเหรอโลวเลส? วันนี้ตื่นจังนะ

เออ...

เป็นอะไรไปน่ะโลวเลส? ทำไมทำหน้าเอ๋อๆ แบบนั้นล่ะ?

คือ...ฉัน...

จะว่าไงดีล่ะ เดี๋ยวนะ...

...ก็นี่แหละ

งื้อ...อะไรของนายเนี่ย?...ยังง่วง... (#ละเมอ)

...

เออ งั้นโทษทีนะ

เอาเป็นว่านายไปปลุกลิชท์ให้หน่อย ส่วนเรื่องที่เหลือฉันเค้นคอโลวเลสแป๊บ

อ...อา ก็ได้

(ในใจ : ทำไมสยองแปลกๆ วะ อย่าขัดดีกว่าแฮะ)

(ในใจ : จะปลุกไงดีหว่า? ถ้าปลุก แบบปกติจะโดนถีบแบบที่ตัวเขา ในอนาคตโดนไหมเนี่ย?)

(ในใจ : อื้ม จะว่าไปได้ยินว่ารายนี้ชอบเมล่อนสินะ? งั้นลองวิธีที่เคยใช้กับวาคุงดีไหมหว่า?)

อื้อ...อา เอาตามนี้แล้วกัน

ได้ผลวุ้ย... (#มองคนที่ลุกขึ้นมาปานซอมบี้)

คนผมสีบรอนล์ที่ผูกเปียไว้ด้านข้างให้มาปลุก

เห็นว่าด้านนอกขอเค้นคอแป๊บน่ะ

ให้ตายสิ ตื่นมาก็โดนบ่นเลย...

นายก็ลากฉันไปให้แครนซ์บ่นเนอะ

โทษที...

ก็จริง

เออ ว่าแต่นาย...ก่อนหน้านี้โดนให้ไปปลุกลิชท์ใช่ไหม? (#มองตัวเองในอดีต)

อื้ม

โดนถีบไหม?

ไม่

ไหงงั้นล่ะ!? ทีฉันยังโดนถีบทุกเช้าเลย! ลิชท์ลำเอียง!!!

(ในใจ : อยากให้โดนด้วยกันเหรอไอ้บ้า!!! ทำไมในอนาคตฉันกลายเป็นงี้ได้เนี่ย!?)

น่าขนลุกตรงไหนอ่ะ!?

ก็เขย่าดีๆ ลิชตันไม่เคยตื่นนิ!!!

แอ๊ก! ลิชตันใจร้าย!!! (#เด้งตัวไปหาลิชท์อีกรอบ)

ทำไมฉันเริ่มปลง...

ไม่รู้ (#แปลงเป็นเม่นแล้วไต่ลิชท์เล่น)

แอ๊ก! วันนี้ลา! (#ดิ้นพล่านๆ ใต้เท้า ลิชท์ก่อนรีบกลับร่างเป็นคนเพื่อ ไม่ให้โดนเหยียบแบนติดพื้น)

เล่นมีตัวเองในอดีตโผล่มาคิดว่าฉันจะมีอารมณ์ทำงานหรือไง? (#หนีจากตรีนชาวบ้าน)

เอ๊ะ (#เหงื่อตก)

(ในใจ : คงไม่คิดเอาฉันไปเหยียบเล่นแทน...ใช่ไหม?)

อา...ก็ได้ (#แปลงเป็นเม่น)

เดี๋ยวสิ! ไหงทีฉันเหยียบเอ้าเหยียบเอาล่ะ!? นี่ก็ตัวฉันเหมือนกันนะ! (#โวยวายใส่)

ได้ไงอ่ะ!? พวกฉันก็เหมือนๆ กันนั้นแหละ!!!

ใจร้าย!

(ในใจ : ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย?)

ไม่รู้หรอก...

(ในใจ : ก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเขาเปลี่ยนเป็นคนกวนโอ๊ยแบบนั้นได้!)

ยัง ยังไม่เคยมีเลย

เรื่องนั้น?

ลิชตันนนนนนน

ทำไมไม่เล่นกับฉันบ้างอาาาา (#พุ่งไปกอด)

ไม่ได้กวนสักหน่อยอ่ะ!

ลิชท์อ่ะ! (#แปลงเป็นเม่นแล้วโดดไปหาตัวเองในอดีตก่อนชนจนล้มกลิ้งทั้งคู่)

(ในใจ : ก็แบบนั้นแหละที้ต้องการ)

(ในใจ : ทำยังกับเด็กเรียกร้องความสนใจเชียว...ยิ่งอายุเยอะเขาจะยิ่งเพี้ยนเหรอเนี่ย?)

...

...

ไม่ยอมอ่ะ...ยังไงก็ไม่ยอม!

ทำไมถึงยอมให้หมอนี้นอนกับนายด้วยล่ะ!? ทีฉันเนี่ยไล่ไปห้องอื่นเฉยเลย!

งั้นแค่ให้ผ้าห่มไปก็ได้นิ!

งั้นให้หมอนี้มานอนกับฉันแทนก็ได้

ไหงงั้นอ่ะ!?

เออ...ฉันนอนโซฟาก็ได้นะ

นายน่ะเงียบไปเลย!

จ้า...

งั้นเรานอนด้วยกันสามคนเลยไหม?

เอางั้นก็ได้

(ในใจ : เยี่ยม! เรื่องวุ่นวาย จบลงสักที!!!)

...นี่...หลับยัง?

ถ้าหมายถึงฉันล่ะก็ยัง

ดี งั้นถามหน่อยเถอะ...ทำไมนายดูจะกวนโอ๊ยใส่รายนี้จังเนี่ย?

หมายถึงเทนชิจังน่ะเหรอ? ก็ไม่มีอะไร...แค่อยากแกล้งน่ะ

แกล้งแล้วโดนถีบเนี่ย? ไม่เข้าใจนายจริงๆ

เป็นพวกชอบความเจ็บปวดหรือไง?

ฉันก็คือนายนั้นแหละ ว่าฉันแบบนี้โดนตัวนายเองด้วยนะเออ

ไม่ต้องห่วงน่า ฉันยังไม่บ้าชอบความเจ็บปวดอย่างที่นายคิดหรอก

ที่ฉันแกล้งลิชตันน่ะเพราะลิชตันเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจเท่าไหร่หากไม่ใช้วิธีรุนแรงบางทีก็คุยกันยากเฉยๆ บวกกับเทนชิจังสู้กับฉันได้สูสีดีถือว่าเป็นการซ้อมไปด้วยในตัวแค่นั้นแหละ

เหรอ...

(ในใจ : ดีจริงที่ยังไม่เพี้ยน...)

อ๋อ และอีกอย่าง...

?

...วิธีสู้กันนี่เป็นวิธีแสดงความรักของฉันกับลิชท์ล่ะนะ

หมายความว่าไง?

ก็ตามนั้นแหละ ถ้าตอนนี้ไม่เข้าใจเดี๋ยวอายุมากขึ้นนายก็เข้าใจเอง

ราตรีสวัสดิ์

เดี๋ยวสิ...มาทำให้อยากรู้แล้วหนีแบบนี้ได้ไง?

นี่...

...

กลับไปแล้วสินะ...

ชะแว๊ดดด!!!

มาเมื่อไหร่เนี่ยลิชตัน!?

เออ

อื้ม

...

เอ้ย!

ไม่ใช่!!!

เฮ้ย! เดี๋ยว!

แล้วคิดบ้าอะไรอยากกดฉันแต่เช้า!?

ได้ไงอ่ะ!? เดี๋ยวสิ!!!

ฉันไปยั่วนายตอนไหนนนนนน!? หาข้ออ้างกินฉันมากกว่า!!!

ยอมง่ายเชียว! แล้วนี่ล้วงอะไรของนายเนี่ย!? ปล่อยเลยนะ!!!

...

ดูท่าวันนี้เราอย่ากวนสองคนนี้ดีกว่าเนอะ? ว่าไหม?

เสียงเล่นออกมาขนาดนี้ก็...ตามนั้นแหละ

และดูท่าฉันต้องซื้อยาแก้ปวดให้ โลวเลสอีกแล้วสิเนี่ย

ก็ตามนั้นแหละนะ

ว่าแต่...

?

...เรากลับไปทำกันบ้างไหมกิล?

...

อ...อย่าล้อเล่นแบบนี้สิแครนซ์! จะบ้าเหรอ!?

ฮาๆ ฉันล้อเล่นน่ากิล

แหม เขินน่ารักเชียวนะ

แครนซ์!!!