นี่ทุกคนนนน

เบื่ออีกแล้วใช่ไหม?

รู้ได้ไงอ่ะ!?

อย่างนายมีกี่เรื่องกันเชียว

นั้นสิ

อย่างเจ้าน่ะเดาง่ายจะตาย

ใจร้าย!

อย่าทะเลาะกันเลยครับ

นั้นสิ

น่าๆ

ว่าแต่จะเล่นอะไรกันเหรอ? ผมอยากเล่นด้วยอ่ะ

ไม่รู้สิ เล่าเรื่องสยองขวัญมั้ง

อย่างโลวเลสสนใจเรื่องพวกนั้น ที่ไหนกันล่ะ

คิดบ้าอะไรเอาเรื่องสยองขวัญเนี่ย?

ไม่รู้ นึกไม่ออกมั้ง

ผมว่าน่าสนุกดีออก

เริ่มเล่นเลยไหมครับพี่ชายลำดับห้า?

เริ่มเลย!

ไม่ถามว่าจะเล่นไม่เล่นอีกตามเคย...

โลวเลสก็แบบนี้ประจำนี่ครับ

อย่าว่าฉันกันสิ

นี่ซังเริ่มเล่าคนแรกนะ!!! อ่ะ! และขอเอาเป็นเรื่องที่เคยเจอกกันจริงๆ ด้วยนะเพื่อความไม่จำเจ!

...จะว่าไงดีล่ะนี่ซัง แบบนี้มัน...จะว่าน่ากลัวก็น่ากลัวหรอก แต่เหมือนนี่ซังซวยเองด้วยอ่ะ

น่ากลัวอยู่นะ ตอนไปซื้อของน่ะ...

น่ากลัวจริงๆ นั้นแหละ เคยไปช่วยแซมซื้อของช่วงลดราคาอยู่...ยังกะสงครามแหน่ะ

เอ๋? งั้นเหรอ?

มันก็แล้วแต่คนนะครับ สำหรับผมช่วงลดราคาไม่น่ากลัวเท่าไหร่ล่ะครับ

ดูท่าอีฟนายมีความเป็นแม่บ้านสูงจริง

จะยังไงก็ช่างเถอะ ว่าแต่ใครจะเล่าเป็นคนต่อไปล่ะ?

ไม่รู้ ให้นี่ซังเลือกเอา

เอ๋? ผมเหรอ?

เอางั้นก็ได้

เรื่องสยองขวัญของฉันก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ครั้งหนึ่งตอนฉันตามลิชท์ไปงานแสดงเปียโน

วันนั้นฝนตกหนักมาก ฉันก็นั่งดูฝนอยู่แต่แล้ว...

ฉันก็เห็นเงาคนตัวสูงๆ มีร่มหักๆ คลุมหัวอยู่ ดูๆ แล้วยังกับปีศาจในหนังที่ขึ้นจากทะเลเลย!

ฉันยืนอึ้งสักพัก...รู้ตัวอีกทีร่างนั้นก็หายไปแล้วอ่ะ สุดท้ายไม่รู้ว่าไอ้ที่เห็นตกลงมันคืออะไรกันแน่มาจนปานนี้นี่แหละ

เรื่องของฉันจบแค่นี้

เรื่องจริงนะนี่ซัง!

หว่า แล้วที่พี่ชายลำดับห้าเห็นนี่ไม่รู้เลยเหรอครับว่าคืออะไร?

เห็นแค่เงา ไม่รู้ว่าคนจริงๆ หรือเปล่าหรอก

งั้นที่นายเห็นอาจเป็น เสาไฟก็ได้สินะ?

หรืออาจเป็นคนจริงๆ แต่เดินไปหาที่หลบที่อื่นก่อนที่โลวเลสจะได้สติ

ก็น่าสงสัยอยู่นะครับ

อาจละเมอไปเองก็ได้

ไม่ได้ละเมอนะเจ๊!

...

โลวเลส

อะไร?

ที่นี่เห็นน่ะ...ที่แถว ××× หรือเปล่า?

ใช่

และวันที่นายว่าฝนตกหนักน่ะ...ที่จริงมันคือพายุเข้าใช่ไหม?

ถูก

นายรู้ได้ไง?

...งั้นฉันรู้ล่ะว่าไอ้ที่นายเห็นคืออะไร?

นี่ใช่ไหมที่นายเห็น?

เฮ้ย! เป๊ะเลย!

ฉันเอง

เอ๊ะ?

เด๊าท์ เด๊าท์เหรอครับ?

ก็ฉันน่ะสิ...

ไปทำอีท่าไหนถึงอยู่ในสภาพนี้เนี่ย?

พายุเข้าถุงเลยโดนลมปลิวหายและไอ้นี่มันลอยมาคลุมหน้าแทน...

ซวยจริงนาย...

แต่โคตรฮาวะ สภาพนี่ไม่แปลกในเลยที่โลวเลสจะเข้าใจผิด

ฮาจริงๆ นั้นแหละ

สรุปในเรื่องของพี่ชายลำดับห้า ผีคือพี่ชายลำดับสามน่ะสิ?

เจ้าตัวบอกก็คงแบบนั้นแหละ

นั้นสินะ...

งั้นฉันเลือกสึบากิแล้วกัน!

เอ๋? ผมเหรอ?

เรื่องสยองสินะ...งั้น...

...เอาเรื่องที่ผมเจอก่อนหน้านี้แล้วกัน

เรื่องมีอยู่ว่า...ตอนช่วงกลางดึกตอน ราวๆ ตีสามผมเกิดนอนไม่หลับเลยออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แล้วระหว่างเดินๆ อยู่ ผมก็ได้ยินเสียงดังตึง...ตึง... ดังขึ้นเป็นระยะๆ

ด้วยความสงสัยผมเลยเดินไปดูและภาพที่เห็นคือ...

อย่าขัดสินี่ซัง กำลังหนุกเลย...

ครับผม

ภาพที่ผมเห็นคือ...ซาคุยะกำลังเอาตุ๊กตาจิ้งจอกตอกติดกับต้นไม้อยู่ แถมมีของประกอบฉากเหมือนกำลังทำพิธีสาปแช่งอยู่ด้วย

หลังจากนั้นเล่นซะผมไม่กล้าเข้าใกล้ซาคุยะเลยอ่ะ

พอไปเล่าให้เบลเกียฟังก็บอกว่า เพราะผมไปแกล้งซาคุยะบ่อยไป เจ้าตัวเลยเก็ยกดอ่ะ

สรุปง่ายๆ คือทำตัวเอง

สม

ดูท่าซับคลาสนายคนนั้น คงเก็บกดจริงๆ แฮะ

ทำไมขำ

ไม่รู้ สะใจมั้ง

ไม่น่าใช่นะครับ

ว่าแต่แบบนี้แสดงว่าก็ได้เวลาผมขายตุ๊กตาจิ้งจอกตัวใหม่ให้ซาคุยะแล้วสินะครับ?

อย่านะครับ!

อย่าขายตุ๊กตานั้นให้ซาคุยะนะ!

ว่าแต่คนขายไอ้ตัวล่าสุดนี่ให้ซาคุยะคือพี่ชายลำดับเจ็ดเหรอครับ!?

โหดร้ายอ่ะ! เล่นทำสองหางเหมือนผมเลย!!!

ก็ซาคุยะคุงเขาขอนิครับ

แถมช่วงนี้ผมใช้ค่าขนมเกินด้วย ผมเลยต้องหารายได้เสริมสิครับ

ขายดีไหม?

ดีครับ และซาคุยะเป็นลูกค้ารายใหญ่เลย ล่าสุดเพิ่งสั่งเพิ่มสิบตัว

อา! สั่งเยอะขนาดจะเอาไปทำอะไร!?

แยกส่วนมั้ง

อย่าพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นสิ!

...ข้าว่าเลิกคุยเรื่องนี้เถอะ ชักนอกเรื่องล่ะ

ฉันก็ว่างั้น

ต่อไปตาใคร?

รีบๆ เลือกเลยสึบากิก่อนที่จะวกไปเรื่องตุ๊กตาจิ้งจอกนั้นอีก

ครับๆ

งั้นต่อไป...เอาพี่ชายลำดับเจ็ด...

แก้แค้นเรื่องตุ๊กตาจิ้งจอกเหรอครับ?

แต่เอาเถอะ ผมจะเล่านะครับ...

...เรื่องมีอยู่ว่าในคืนหนึ่งผมออกไปเดินเล่นข้างนอก ระหว่างที่เดินๆ อยู่ผมก็เห็นเงาตะคุมๆ อยู่ในพุ่งไม้

ด้วยความอยากรู้ผมเลยลองเดินไปดูในพุ่มไม้และ...

...เจอซากจิ้งจอกเละๆ ตัวหนึ่งนอนอยู่ หน้าตาเหมือนสึบากิในร่างจิ้งจอกอีกต่างหาก ตอนแรกตกใจแทบแย่แหน่ะ

และพอมองออกไปถัดจากซากจิ้งจอกนั้นก็พบจิ้งจอกแบบเดียวกันในสภาพเละไม่ต่างกันอีกตัว

ผมก็เลยเดินไปดูอีกและพอมองถัดไปก็เจอภาพแบบเดียวกันอีก เป็นแบบนี้วนไปราวๆ สิบรอบน่ะครับ

จบครับ

เดี๋ยว! ไหงตัดจบเฉยเลยอ่ะ!?

ก็ผมเจอแค่นั้น พอเจอซากจิ้งจอกตัวสุดท้ายก็ไม่มีอะไรและผมก็กลับบ้านแค่นั้นนี่ครับ

น่ากลัวอ่ะ...

แต่เรื่องเล่าของนายมันแปลกๆ นะ ออล ออฟ เลิฟ...ทำไมมีซากจิ้งจอก เยอะขนาดนั้นแล้วไม่เป็นข่าวล่ะ?

เพราะมันไม่ใช่ซากจิ้งจอกจริงๆ ไงครับ ผมมารู้ทีหลังว่าซากจิ้งจอกที่ผมเห็นจริงๆ มันเป็นตุ๊กตาน่ะครับ

มองผิดอีท่าไหนเห็นเป็นซากจิ้งจอกแทนตุ๊กตาเนี่ย?

ก็เห็นมีน้ำแดงๆ ไหลออกมา ด้วยนี้ครับ

ไม่เอ๊ะใจที่ไม่มีกลิ่นเลือดหรือไง?

มัวตกใจเลยลืมคิดครับ

คำตอบนี่ช่าง...

อย่าตัดบทกันสินี่ซัง!

รู้ครับ

ผมรู้ตอนหลังว่าตุ๊กตาติ้งจอกพวกนั้นมาจากซาคุยะครับ

ส่วนที่มีน้ำแดงๆ ไหลออกจากตุ๊กตานั้นเพราะซาคุยะลองทดลองดูว่าจะทำไงให้เหมือนของจริงที่สุดน่ะครับ

ถ้าตื้บแล้วมีเลือดไหล...จะดูเหมือนจริงขึ้นสินะ?

...

ถึงเวลาที่ผมควรไปขอโทษซาคุยะอย่างที่เบลเกียบอกแล้วสินะ?

อย่าพูดให้ผมหลอนสิ!

เอ้าๆ หยุดเถียงกันก่อน

ต่อไปตาใคร?

เออ...เอาเวิล์ดเอนด์แล้วกันครับ

คราวนี้ฉันเหรอ?

อา เรื่องสยองสินะ?

งั้นเริ่มจากวันหนึ่งฉันไปแข่งกินจุเพราะอยากกินฟรีแบบทุกที

แล้วเดินตะเข้าอยู่ๆ ป้ายหน้าร้านดันตกมาใส่ฉันซะงั้น แถมป้ายที่ว่าใช่เล็กๆ นะ ขนาดน้องๆ รถบรรทุก

ยังดีที่หลบทัน ไม่งั้นกลายเป็นกล้วยทับแหง

หลังจากนั้นกลายเป็นว่าฉันอดเสี่ยวป้ายใหญ่ๆ ไม่ได้ตลอดเลย

จบ...ฉันมีเรื่องสยองแค่นี้แหละ

เฉียดตายกับสยองพอไปกันได้อ่ะนะ

ของนายซวยกว่าที่คิดนะ

นับว่าแค่โชคร้าย

อย่าย้ำเรื่องนี้ให้ผมหลอน ได้ไหมครับ!?

แต่ผมว่าคงหลอนพอๆ กันจริงนั้นแหละครับ

ก็นะ

แต่ก็ไม่หลอนเท่าไหร่นัก ถ้าเทียบกับของคนอื่นล่ะนะ

ต่อไปฉันเลือกให้โอไซด์เล่าต่อ

ตาข้าหรือ?

เรื่องของข้าก็ไม่มีอะไรมาหรอก

แค่วันหนึ่งข้ากับเท็ตสึไปโปรโหมดโรงแรมตอนกลางดึก แล้วบังเอิญไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่ลำพัง

ด้วยความเป็นห่วงเท็ตสึเลยเข้าไปทัก และผู้หญิงคนนั้นพอได้ยินเสียงเท็ตสึก็เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ

แล้วจากนั้นสิ่งที่ข้ากับเท็ตสึเห็นคือหน้าผู้หญิงคนนั้นเละราวกับเอาหน้าไปครูดกับอะไรมา

พอเห็นแบบนั้นเท็ตสึก็อุ้มผู้หญิงคนนั้นไปโรงพยาบาล พอเอาไปส่งโรงพยาบาลเสร็จก็กลับไปโปรโหมดโรงแรมต่อ

จบ

เดี๋ยวนะพี่ชายลำดับสอง...

อุ้มไปส่งโรงพยาบาลทั้งๆ ที่มาปานหนังสยองขวัญเนี่ยนะครับ?

อีฟของพี่จิตแข็งไปหรือเปล่า?

เท็ตสึแค่บื้อไปหน่อยน่ะ

และชอบช่วยเหลือคนเฉยๆ ต่อให้เครื่องในไหลข้าว่าเท็ตสึก็คงพาไปส่งโรงพยาบาลอยู่ดีนั้นแหละ

ที่น่ากลัวสุดคือความกล้าของหมอนั่นมากกว่า ถ้าเป็นคนปกติคงเผ่นไปแล้วแหง

นั้นสินะ

เป็นฉันคงใส่เกียร์เม่นไว้ก่อนล่ะ

ปกติต้องเกียร์หมาไม่ใช่เหรอ?

ก็ฉันเป็นเม่น เกียร์เม่นน่ะถูกแล้ว เกียร์หมาเอาไว้ใช้กับอาเจ๊กับ สึบากิเถอะ

ผมไม่ใช่หมานะพี่ชายลำดับห้า จิ้งจอกต่างหาก

ก็เหมือนๆ กันนั้นแหละ

ไม่เหมือนสักหน่อย!

แล้วอยากโดนหมากัดไหม?

อุ๊ย! ไม่ล่ะเจ๊...

สม

เงียบไปเลย

ว่าแต่ที่โอไซด์เห็นนี่ตกลงเป็นผีหรือคนกันแน่ล่ะครับ?

ไม่รู้ ไม่ได้สังเกต แต่เอาตามความคิดข้าคงเป็นคนนั้นแหละ

เอาต่อไป ข้อให้ดิส มาเธอร์ เล่าแล้วกัน

ฉัน?

...ฉันไม่เคยเจอเรื่องสยองนะ

เพราะเจ๊น่าสยองสุด

อยากโดนจริงๆ ใช่ไหม?

ไม่ล่ะจ้า

ที่คิดว่าสยองสำหรับคนอื่น?

งั้นเอาเรื่องก่อนแล้วกัน ย้อนกลับไปนานพอดู...ก่อนที่โลวเลสจะมาอีก

ที่บ้านที่พวกเราเคยอยู่ ฉันเคยเดินเล่น...ถึงออกไปทางมุดดูไปทั่วบ้านมากกว่าก็เถอะ

แล้วฉันไปเจอใยขนาดใหญ่ที่ห้องใต้ดิน ด้วยความอยากรู้เลยหาไม้เขี่ยใยออกและหลังใยนั้นฉันพบกับ... แมงมุมตัวขนาดเท่าเก้าอี้เกาะอยู่ ดูแล้วน่าจะเป็นแมงมุมพิษฉันเลยเชือดทิ้งไปน่ะ

และพอมานั่งนึกตอนนี้แล้ว... รู้สึกเสียดายที่เชือดทิ้งนิดๆ น่าจะเก็บไว้ให้ออล ออฟ เลิฟ ไปเจอสักหน่อย

เรื่องของฉันจบแค่นี้แหละ

...เป็นความกรุณาอย่างสูงแล้วครับที่เชือดทิ้งไปแล้ว ไม่งั้นผมไปเจอเนี่ย ...ไม่อยากนึกเลยครับ

ถ้าเจอจริงคงกรี๊ดบ้านแตก

ซ็อกตายเลยมากกว่า

ว่าแต่เคยมีแมงมุมใหญ่ขนาดนั้นด้วยเหรอ?

เคยสิ ตอนนั้นดิส มาเธอร์ยังให้พวกข้าไปช่วยขนซากออกมาทิ้งอยู่เลย

ฉันเคยเอามาสตาฟ์ป...แต่จำไม่ได้แล้วว่าเอาไปทิ้งไว้ไหน ถ้ายังอยู่ตอนนี้คงขายได้ราคาดี

ดีแล้วครับ...ของแบบนั้นอย่าเอากลับมาเลยเถอะ

ตัวใหญ่มากขนาดนั้น?

...

ถ้าเก็บมาขายตอนนี้คงราคางามจริงๆ นั้นแหละ

จะว่าไป...เท่าอ่านๆ ดูเนี่ยเหมือนพี่ชายลำดับเจ็ดจะไม่ค่อยถูกกับแมงมุมเลยนะครับ

กลัวชนิดที่ว่า...เจอแมงมุงตัวเล็กจนแทบมองไม่เห็นยังกรี๊ดลั่นบ้านเลย

เคยสะดุ้งเพราะเรื่องนี้ หลายรอบเลยเมื่อก่อน ตอนยังอยู่ในคฤหาส์น อาริสึอิงน่ะ

แล้วจะแฉผมทำไมล่ะครับ!?

จะได้รู้กันทั่วถึงไง

ฮาๆ แบบนี้คราวหน้าผมเอาแมงมุมไปแกล้งพี่ชายลำดับเจ็ดดีกว่า

อย่าเชียวนะครับ!

ไม่งั้นผมจะทำตุ๊กตาจิ้งจอกให้เหมือนจริงกว่าเดิมไปขายซาคุยะจริงๆ ด้วย!

แค่นี้ก็เหมือนจนหลอนแล้วนะ!

ชะอุ๋ย!

ว่าทีโดนสองเลยนะครับ...

...

หมายถึงฉันสินะ?

ก็เลือกคนเดียว

ก็นะ...

เพื่อไม่ให้เสียเวลาขอเล่าเลยแล้วกัน

เรื่องมีอยู่ว่าวันหนึ่งฉันกับมิคุนิเดินเข้าไปในร้านตามปกติ

วันนั้นมีดวงไฟหลอดหนึ่งถูกเปิดทิ้งไว้และ...เงาที่พาดมาบนผนังเป็นเงาของคนหากแต่ไร้ศีรษะ

ตอนแรกก็กลัวๆ กันอยู่ แต่ด้วยความอยากรู้ดลยเดินเข้าไปดูจุดที่น่าจะเป็นต้นกำเนิดเงานั้น

และพบว่าต้นกำเนิดเงานั้นคือตุ๊กตาที่ไร้หัวที่วางตรงโคมไฟพอดี...คาดว่าหัวที่หายไปคงเป็นฝีมือโยฮันเนส มิคุนิเลยคว้าตุ๊กตาตัวนั้นไปโวยกับ โยฮันเนส

...นี่คือสยอง?

ถ้าสำหรับมิคุนิซังคงสยองอยู่นะครับ

ฟังดูไร้สาระชอบกล...

ถ้าเกี่ยวกับอีฟของพี่ชายลำดับสามคงไม่แปลกเท่าไหร่นะครับเรื่องนี้นี่

ไร้สาระจนเป็นกิจวัตร...สินะ?

คงตามนั้นแหละ

เดี๋ยว อย่าเพิ่งวิจารย์กันสิ

ฉันยังเล่าไม่จบ

อ้าวเหรอ?

งั้นเชิญต่อเลย

โอเค

คือหลังจากมิคุนิวิ่งไปเพื่อโวยกับโยฮันเนสแล้วนั่น ฉันก็สังเกตว่า...เงาที่ควรเป็นของตุ๊กตานั้นยังอยู่ที่เดิม ทั้งที่มิคุนิหยิบตุ๊กตาไปแล้ว

และจากนั้นเงาไร้ศีรษะนั้นก็ค่อยๆ ขยับเหมือนเงาของคนเดินไปที่หน้าต่างก่อนหายไปในที่สุด

จบ

...

...

...

...

...

...

...ของจริงสินะครับ...นั้นน่ะ?

ไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าเงานั้นคืออะไร

และก็เจอแค่ครั้งเดียวแล้วไม่เจอ อะไรอีกเลยด้วย

อ่ะ แค่นี้นะ มิคุนิตามไปทำงานแล้ว

เฮ้ย! เดี๋ยวสิ!

ฉันว่าไม่ทันแล้วล่ะ

กลายเป็นสยองของจริงตรงเรื่องของเด๊าท์ เด๊าท์ซะได้

นั้นสิ

...ผมว่าคืนนี้ผมคงได้ไปขอนอน กับเบลเกียแน่

ผมก็กะไปนอนกับมิโซโนะเหมือนกัน

ก็แหม...

มันน่ากลัวจริงๆ นะครับ

ยิ่งไม่รู้ที่มาเนี่ย...

ก็ใช่อยู่หรอก

แหม ขี้กลัวกันจริงนะ...

ว่าเขา แต่เมื่อกี้ข้าเห็นนายเกาะหลังซับคลาสคนที่ใส่ชุดวาฬนั้นอยู่นะ

เฮ้ย! อยู่ด้วยเหรอ!?

เอ้าๆ หยุดเถียงแล้วแยกย้ายกันเถอะ

ก่อนมันจะไร้สาระกว่านี้เถอะ

ดีเหมือนกัน ฉันจะไปหาของกินล่ะ

ทำอย่างอื่นนอกจากกินบ้างเถอะ

แต่ช่างเถอะ งั้นบาย

บาย

อื้ม

นี่ซัง วันนี้ขอไปนอนด้วยนะ

ลิชท์กะไปหามาฮิรุอยู่แล้ว ไม่เป็นไร

ผมด้วยสิ

ผมด้วยสิ!

ขอบคุณคร้าบบบบ

เดี๋ยวผมกับมิโซโนะไปหานะครับ