หมายเหตุ : ตอนนี้เป็นเรื่องภายนอกแชทนะจ๊ะ

ณ ภายในคาเฟ่แห่งหนึ่ง

'แล้วผมหน้าให้ตายล่ะ!!!!'

'คิดผิดที่ทำงานพิเศษร้านนี้หรือเปล่าวะ!?'

วาตานุกิ ซาคุยะหนึ่งในซับคลาสของเซอร์แวมพ์ลำดับที่แปดรู้สึกว่าตนไม่น่ามาทำงานพิเศษที่ร้านนี่จริงๆ เมื่อนึกถึงงานที่ผู้จัดการยัดให้ตนเมื่อครู่...

...นั้นคือการแต่งเมดนั้นเอง

'ถ้าไม่ติดว่าอยากได้ตุ๊กตาจิ้งจอกแบบที่มีเสียงด้วยเขาไม่มีทางยอมมาทำงานแบบนี้เด็ดขาด!!!'

ท้ายที่สุดเมื่อนึกถึงตุ๊กตาจิ้งจอกที่กะซื้อมาติ้บเล่น (?) แล้วซาคุยะก็จำใจต้องทำงานต่อแม้ต้องใส่ชุดเมดไป

แล้วซาคุยะก็เดินออกจาหลังร้านไปทำงานภายในตามปกติ...ที่ต่างจากปกติหน่อยคือสายตาที่มองมายัง เด็กหนุ่มผมเขียวกับจำนวนคนในร้านที่มากกว่าปกติ

แต่ซาคุยะก็ไม่ได้สนอะไรมากจนถึง เมื่อมารับออเดอร์โต๊ะหนึ่ง...

ซาคุยะโวยลั่นเมื่ออีฟแห่งริษยาเอามือตวัดกระโปรงตนขึ้น

แล้วซาคุยะก็เดินหนีจากโต๊ะที่มิคุนิกับเจเจนั่งอยู่

ตึง!!!

ว่าแล้วซาคุยะก็เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้น

และสุดท้ายความวุ่นวายเล็กของคู่ริษยาก็เริ่มขึ้น ณ มุมเล็กๆ ภายในคาเฟ่แห่งนี้ ซึ่งแน่นอนว่าซาคุยะเมินความวุ่นวายนั้นไปเพื่อกันไม่ให้มีปัญหาลอยมาหาตนและไม่ได้สนใจตัวก่อความวุ่นวายทั้งสองอีกเลย

●

●

●

สามวันต่อมา ณ คาเฟ่แห่งเดิม

ซาคุยะผู้ที่โดนจับแต่งเมดมาสามวันติดเริ่มรู้สึกว่าอยากเขือดผู้จัดการตัวเองทิ้งชอบกล เสียแต่งว่าถ้าเชือดทิ้งแล้วตนก็จะไม่ได้เงินเดือนนี่สิ ทำให้สุดท้ายเจ้าตัวต้องจำยอมออกไปทำงานทั้งชุดเมดอีกตามเคย

และเมื่อออกมารับออเดอร์ซาคุยะก็เจอคนสองคนที่เห็นหน้ามาตลอดสามวันนี้ที่โต๊ะเดิมอีกตามเคย

เคร้ง!!!

เสียงโลหะบางอย่างที่ดังกระทบพื้นทำให้สองคู่หูริษยาหันไปมองยังต้นเสียง และพบภาพชวนหน้ามืดเมื่อ...

...ภาพที่ปรากฏสู่สายตาทั้งสอง...ไม่สิ คนทั้งร้านเลยคือภาพที่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งดึงตัวเด็กหนุ่มผมเขียวที่ทำหน้าราวกับอยากฆ่าคนไปกอดอย่างไม่กลัวตาย

ในีะหว่างที่เด็กหนุ่มผมเขียวกำลังจะเองอะไรออกมา อีฟแห่งริษยาก็จัดการดึงตัวซาคุยะออกจากชายร่างยักษ์ มาไว้ในอ้อมแขนตนอย่างรวดเร็ว

มิคุนิส่งยิ้มเย็นๆ ให้ชายแปลกหน้า

ฉึก!!!

สิ้นคำพูดของมิคุนิ...มีดเล่มหนึ่งก็ลอยเฉียดหน้าชายร่างยักษ์ไป ถึงจะแค่เฉียดๆ แต่มันก็เรียกเลือดได้เหมือนกัน

ส่วนเจ้าของมีดนั้น...

...เดินมาหาพร้อมรังสีชวนให้กลั้นใจตาย บนดวงหน้าประดับรอยยิ้มชวนสยองเอาไว้

มิคุนิชี้ไปยังจุดที่ชายร่างยักษ์เคยอยู่...ซึ่งตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น คาดว่าเพราะสยองกับรังสีอาฆาตของสึบากิเลยใช้จังหวะที่เซอร์แวมพ์ทั้งสองเถียงกันในการหนี

ซาคุยะสะดุ้งโหยงเมื่อมือของมิคุนิลูบต้นขาตน

ด้วยการที่โดนตีหัวโดยเซอร์แวมพ์ทั้งสองทำให้มิคุนิเผลอปล่อยมือจากเด็กหนุ่มผมเขียว ซาคุยะเลยรีบมุดออกจากอ้อมแขนของมิคุนิไปหลบหลังเบลเกียอย่างรวดเร็ว

สิ้นเสียงสบถของคนผมชมพูเสียงโหยหวน (?) ของใครบางคนก็ดังขึ้นมา พร้อมกับการมาของคนกลุ่มหนึ่ง

และแล้วเบลเกียก็วิ่งออกจากร้านไป

แล้วสึบากิก็ตามสองคนที่วิ่งหนีออกนอกร้านก่อนหน้านี้ไป

ซาคุยะพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินไปที่ยื่นส่งรายการอาหารที่สั่งให้พวกในห้องครัว

ซาคุยะบ่นอุยอิบเล็กน้อยพลางหวังว่า ความวุ่นวายจะจบลงแค่วันนี้วันเดียว

หากแต่ก็ไม่เป็นอย่างหวังเมื่อนับจากวันนั้นเป็นต้นมามิคุนิกับเจเจที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยก็มาใช้บริการคาเฟ่แห่งนี้ทุกวัน

นอกจากนี้ยังมีสึบากิกับเบลเกีย รวมทั้งพวกซับคลาสที่อยู่บ้านเดียวกันทั้งหลายก็พวงมาด้วยเพื่อกันไม่ให้ใครมาจีบลูกสาว (?)

และแน่นอนว่าเมื่อเบลเกียมาสึรุงิก็ต้องโผล่มาแจมด้วย ทำให้คุณพ่ออย่างสึบากิ (?) ต้องคอยกันที่มาจีบทั้งซาคุยะทั้งเบลเกียไป ทำให้ความวุ่นวายภายในคาเฟ่แห่งนี่ดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ...แต่เจ้าของร้านยังแฮปปี้ดีแม้ร้านจะวุ่นวายเนื่องจากหน้าตาแต่ล่ะคนที่มาเรียกลูกค้าได้ดีทั้งนั้น

คนที่ทุกข์ที่สุดสุดท้ายคงไม่พ้นคนที่ซวยตลอดเรื่องอย่างวาตานุกิ ซาคุยะนั้นเอง...โปรดไว้อาลัยแก่น้องหัวเขียว (?) คนล่ะแปดวิด้วย เอวัง

END