ตื่นแล้วๆ

อรุณสวัสดิ์มาฮิรุ ตื่นเช้า เหมือนเดิมเลยนะ

ทำไมฉันรู้สึกว่าปกติต้องมีใครอีกคนตบมุขต่อเนี่ย?

เอ๊ะ? มีเหรอ?

แต่กลุ่มเรามีสามคนกันมาตลอดนิ?

เอ๊ะ? มาฮิรุ?

เอ๋~~~ คุโระจังน่ะเหรอ?

แมวของมาฮิรุเนี่ยยังฉลาด เหมือนเดิมเลยนะ

แมวนายเล่นพิมพ์เป็น ประโยคเชียวนะ

เพิ่งหกโมงเอง ไม่ต้องรีบก็ได้นิ

ไม่หรอกน่าาาา

...ทำไมฉันเริ่มรู้สึกว่ามักจะมีคนตบมุขอีกคนเหมือนริวจังแล้วอ่ะ?

อื้มๆ

ครับ คุณแม่

นายไง

WWW

มาฮิรุ

มาฮิรุ

นายอยู่ไหนเนี่ย?

โดนครูใช้เก็บของยัง ไม่เสร็จอีกเหรอ?

นี่มันเหลือเวลาพักเที่ยงอีกแค่ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ มาฮิรุ

รีบๆ มาล่ะ ไม่งั้นเจ้านั้นจะขโมยมื้อเที่ยงนายกินแล้วนะ

นั้นสิ รีบมาเร็ววว

...

เออ แฮะ ฉันพิมพ์บ้าอะไรไปเนี่ย?

ฉันด้วย

มาฮิรุ

ถึงห้องหรือยัง?

ดีเลย พวกเรามีเรื่องจะคุยด้วยแหน่ะ

พอมีเวลาไหม?

เรื่องที่ฉันคิดว่ากลุ่มเราไม่ได้มีแค่นี้

ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง

ฉันเองก็คิดงั้น

ถ้าริวจังรู้สึกคนเดียวอาจไม่แปลกเท่าไหร่ แต่ฉันก็เป็นด้วยนี่สิ

ก็ที่รู้สึกแบบเดียวกันสองคนมันแปลกๆ นะ นายคิดว่าไง?

ก็แค่ความรู้สึกน่ะ

ฉันด้วย

แต่ของฉันเหมือนจะจำได้นิดๆ ว่าอีกคนในกลุ่มเราคือเจ้าของที่นั่งที่ว่างมาตลอดมาห้องเรียนนั้นน่ะ

เสียแต่จำไม่ได้ว่าหน้าตาเป็นไงหรือนิสัยยังไงน่ะสิ

ตั้งแต่วันก่อน ตอนเผลอไปเดินชนคนคนหนึ่งน่ะ

แถมรายนั้นพอเห็นหน้าพวกฉันก็รีบหนีไปยังกะพวกฉันไปกินตับแหน่ะ

อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเราผมสีเขียว สวมเสื้อและกางเกงสีขาว อ่ะ! และมีหูฟังสีชมพูห้อยคออยู่ด้วย

นอกจากนี้ตายังสีแดงยัง กับเลือดแหน่ะ

นี่มาฮิรุ...ถามแบบนี้แสดงว่านายรู้อะไรสินะ? ปกติถ้าหากนายมั่นใจว่ากลุ่มเรามีแค่สามคนมาตลอดจริงๆ คงไม่ถามแบบนี้แน่ นี่นายรู้อะไรแล้วไม่ยอมบอกกันเหรอมาฮิรุ?

มาฮิรุ?

เป็นอะไรไป?

ไหงเงียบไปเลยล่ะ?

อื้ม

แน่นอน

อื้ม

ต่อให้เป็นไงก็อยากรู้

แสดงว่านายรู้อะไรจริงๆ สินะ?

บอกมาเถอะน่า

ก็ได้ งั้นอีกสิบนาทีพวกฉัน จะไปหานาย

มาจริงแหงอยู่แล้วล่ะ ฉันอยากรู้เรื่องนี้จะตายชัก

นั้นสิ

ตกลงเรื่องมันเป็นไงกันแน่มาฮิรุ?

ฉันก็ไม่คิดว่าอย่างนายจะโกหกหรอก ยิ่งต่อหน้านายยิ่งโกหกห่วยอยู่

ว่ามาสิ

เอ๊ะ?

คนคนนั้นน่ะเหรอ? งั้นทำไมต้องหนีพวกฉันด้วยล่ะ?

ผีดูดเลือดแบบในหนังน่ะนะ? รู้สิ

หรือว่าคนที่ว่านั้น...เป็นผีดูดเลือด?

ถ้าแบบนั้นจริงคงเป็นผีดูดเลือดที่ต่างจากในหนังน่าดู

นั้นสินะ ขนาดมาเรียนกับพวกเราตอนกลางวันได้เนี่ย

แต่ก็แปลกนะ ทั้งที่เป็นผีดูดเลือดรายนั่นทำไมเลือกหนีจากพวกเราแทนที่จะมากินเลือดพวกเราล่ะ?

หรือว่ากลัวพวกเราจะได้รับอันตราย?

นิสัยดีพอดู

นั้นสินะ...อย่างน้อยเราก็รู้ตัวอีกคนในกลุ่มพวกเราแล้ว แต่ฉันยีงสงสัยอีกอย่างนะมาฮิรุ...

...ทำไมพวกฉันถึงลืมในขณะที่นายยังจำรายนั้นได้ครบถ้วนล่ะ?

เพราะฉันเองแหละ

เพราะมาฮิรุทำสัญญาญกับฉัน เวทลบความจำเลยไม่มีผลน่ะ

ม...แมวพูดได้!?

อ่ะ! คุโระจังพูดได้ด้วยแหละ!

ช่วยตกใจสักนิดสิเว้ย! นี่ไม่ปกติแล้วนะ!!!

อย่าเรียกคุโระจังได้ไหมเนี่ย? มันแปลกๆ

เรียกแบบนี้น่ารักออกนะคุโระจัง

บอกว่าอย่าเรียกไง... เฮ้อ รับมือไม่ไหวจริงๆ

ก็ไหงๆ นายก็บอกเรื่องนี้ไปแล้วเพิ่มเรื่องฉันอีกเรื่องจะเป็นอะไรไปล่ะ

ใจร้ายอ่าาา!

เดี๋ยวๆ! อย่าเพิ่งลืมพวกฉันกันสิ!!!

แล้วนี่อะไรกัน!? ทำไมแมวพูดได้ล่ะ!?

เอ๋? คุโระจังเป็นแวมไพร์เหรอ!?

แสดงว่ากินเลือดน่ะสิ!

ใช่

แต่อย่าคิดว่าฉันต้องดื่มเลือดมาฮิรุทุกวันอย่างในหนังเชียว

ฉันชอบราเม็งมากกว่า

ถูก

เป็นแวมไพร์ที่แปลกชะมัด

แต่ก็ดีนะที่ไม่ต้องกินแค่เลือดอย่างเดียวจริงๆ น่ะ

ถ้าให้กินเลือดได้แค่อย่างเดียวจริงๆ ก็เหมือนได้กินข้าวโปะไข่มันทุกวันเลยน่ะสิ

ถ้าเป็นพวกนายจะไม่เบื่อกันหรือไง?

จะว่าไปก็จริงแฮะ

แล้วนี่คุโระจังเปลี่ยนร่างอื่นได้แบบในหนังไหมอ่ะ?

ได้

จริงเหรอ? เปลี่ยนร่างให้ดูหน่อยสิ...

ไม่อ่ะ ขี้เกียจ

แต่...

โอเค ก็ได้

แค่นี้ก็พอใช่ไหม?

คุโระจังในร่างมนุษย์นี่ดูดีเหมือนกันแฮะ แต่ดูง่วงๆ ยังไงไม่รู้เหมือนกัน

ก็ฉันเป็นนีท

จะไงก็ช่างเถอะ ว่าแต่ปกติแวมไพร์เปลี่ยนจากคนเป็นแมว จากแมวเป็นคนแบบนี้ได้ทุกตนเลยเหรอ?

เปล่า มีฉันคนเดียวที่เป็นแมว

ส่วนคนอื่นเป็นสัตว์อย่างอื่น

งั้นแสดงว่าสัตว์ทุกชนิดก็อาจมีแวมไพร์แฝงอยู่สินะ?

เปล่า แวมไพร์ที่แปลงร่างเป็นสัตว์ได้รวมฉันก็มีแค่แปดตนเท่านั้นแหละ

เจ๋ง แบบนี้ก็หาตัวง่ายหน่อยล่ะ

นี่พวกนายกะไปหา นายหัวกระหล่ำปลีนั้นเหรอ?

อื้ม

แหงล่ะ ถึงฉันไม่รู้เหตุผลอะไรของหมอนั้นมากนัก

แต่ถ้าการที่หมอนั้นตีตัวออกห่างพวกเราเพราะกลัวได้รับอันตรายเนี่ย หากทิ้งไว้คนเดียวน่าสงสารตายเลย

นั้นสิ ถึงจำไม่ได้หมอนั้นก็เป็นเพื่อนพวกเรานี่นะ

ยุ่งยากแล้วไง

ไม่รู้สิ

เอาเป็นว่าฉันโทรเตี๊ยมกับสึบากิ ไว้ก่อนดีกว่า ตอนพวกเราไปจะได้ ไม่โดนพวกบ้าๆ ที่อยู่กับหมอนั้น เล่นงานเอา

นี่ๆ ทั้งสองคน...พูดแบบนี้แสดงว่ารู้ที่อยู่ของหมอนั้นสินะ?

ถ้ารู้ รีบพาไปเลยนะมาฮิรุ ฉันอยากคุยกับหมอนั้นให้รู้เรื่องไปเลย

เย้!

สำเร็จ!

โอเคๆ

ที่นี่เหรอ?

ใหญ่จัง...แบบนี่เขาจะให้พวกเราเข้าไปด้านในไหมเนี่ย?

นี่ซางงงงงง!!!!

เนี๊ยวววว

นี่ซังผมเบื่ออ่ะ! มาเล่นกันเถอะ!

ไม่เอา ขี้เกียจ

ใจร้าย! พูดเหมือน พี่ชายลำดับห้าเลยอ่ะ!

วันนี้นายไปเจอโลวเลสมาเหรอ?

ครับ

มาหาซาคุยะตามที่นี่ซัง โทรบอกสินะ?

ก็ได้ครับ...ว่าแต่จะให้คืนความจำให้สองคนนี้ก่อนไปหาซาคุยะไหมครับ?

จริงดิ?

ได้งั้นเหรอ?

แน่นอนครับ ก็ผมเป็นคนเปลี่ยน ซาคุยะเป็นซับคลาสนี่นะ แค่แก้ มนต์ของซับคลาสตัวเองนี่ทำได้ อยู่แล้วครับ

...ทำไมดูใจดีแปลกๆ ?

วางแผนอะไรไว้หรือเปล่าเนี่ย?

อย่าว่างั้นสิครับ นี่ซัง~~~

ผมแค่อยากให้ซาคุยะมีเพื่อนคุยแก้เครียดบ้าง

จะได้เลิกเอาความเครียดไปลงกับตุ๊กตานั้นสักที

หมายถึงตุ๊กตาจิ้งจอกที่หน้าเหมือนนายในร่างสัตว์น่ะนะ?

ครับ

แต่ก็ดี พวกฉันได้ ผลประโยชน์ไปด้วย

ใช่ เพราะงั้น...

...ช่วยคืนความทรงจำให้พวกผมด้วยครับ!!!

ขอความกรุณาด้วยครับ!

ฮาๆ ได้สิๆ

อาจมึนหัวนิดนึง ทนหน่อยล่ะ

ไม่เป็นไรหรอกกกก

เท่าที่รู้...แค่การคืนความจำให้ไม่มีอันตรายอะไรหรอก

ไอ้เจ้าบ้าซาคุยะ!!!

เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ!?!

นั้นไง ได้ความจำคืนมาแล้ว

และดูพร้อมจะอาลวาลแล้วด้วย

แหงสิ! ไอ้นั้นมันเล่นขนาดนี้...

เจอตัวเมื่อไหร่คงต้องเคลียร์กันยาวเลย หึๆ

ดูท่าจะฟิวส์ขาดกันแล้วแฮะ

เฮ้อ เด็กสมัยนี้น่ากลัวกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าเนี่ย?

พูดไม่ดูตัวเองเลยนะ สึบากิ

ใจร้ายอ่ะ!

โอเคครับ ผมก็ไม่อยากได้ความรู้สึกเหมือนมีซาคุยะเพิ่มขึ้นอีกสองสามคนเหมือนกัน

เชิญตามมาเลยครับ

อื้ม

ครับ

ครับ

ยินดีต้อนรับกลับมาครับนายหนุ่ม ...และที่ตามหลังมานั่นสลีปปี้ แอชกับอีฟไม่ใช่เหรอครับ? แล้วเจ้าหนุ่มสองคนนั้นใคร?

ผมพามาเองแหละ พอดีมีสองคนนี้มีเรื่องคุยกับซาคุยะนิดหน่อยน่ะ

งั้นเหรอครับ

ถ้านายหนุ่มเชิญมาเองก็แล้วไปครับ

อ่ะอา? รู้สึกเจ้าเด็กใส่ ที่คาดผมนี่คุ้นๆ แฮะ?

อะจึ๋ย! นักมายากลนั้นนี่หว่า!

อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ...

อย่าโยนงานให้ผมสิ

นี่นายคืนความจำให้แม้แต่ เรื่องนี้เลยเหรอ?

ก็ผมไม่ได้บอกว่าจะคืนความจำให้ เฉพาะเรื่องซาคุยะนี่ครับ

แต่เอาเถอะ...นี่เบลเกียเห็น ซาคุยะไหม?

ตรงหน้าต่างที่เดิมและตอนนี้ กิริโอโตะกำลังเตรียมแกล้งอยู่

ดูท่าจะลงมือแกล้งแล้วล่ะ

ก็นะ

ไม่รู้สิ

เสียงโครมครามดังจังแฮะ

ทำอะไรกันหว่า?

ให้ตายเถอะพวกนั้น คิดว่าใครเป็นคนเก็บกวาดห้องกัน?

ดูท่าทางนายก็มีคนมีความเป็น พ่อบ้านเหมือนมาฮิรุสินะ?

ก็นะครับ เสียแต่แซมทำอาหารญี่ปุ่นไม่ค่อยเป็นนี่สิ

กำลังฝึกอยู่ครับ ไว้ทำได้เมื่อไหร่ได้กินแน่ครับ

ได้ก็ดี

เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งเปิด สมาคมพ่อบ้านกันสิ

เบล...ฝากต่อด้วย...ไปล่ะ

เดี๋ยว! อย่าโยนเรื่องให้ฉันเซ่! กิริโอโตะ!!!

โอโตกิริ! เธอแกล้งฉัน อีกแล้วนะเฮ้ย!!!

...นี่พวกนาย?

ว่าไง

สวัสดี

...

เดี๋ยวก่อนสิเว้ย!!!

อย่าหนีนะ!!!

ออกมาคุยกันซะดีๆ!!!

ม...ไม่อยากคุยอ่ะ!

มาฮิรุช่วยด้วย!

ห้ามช่วยนะเฮ้ย!

นายต้องมาคุยกับเราให้รู้เรื่อง! ซาคุยะ!

มาฮิรุ~~~~!!!

ไม่ต้องอ้อนมาฮิรุเลย!

นายมาลบความจำพวกฉันทำไมห๊า!?

เดี๋ยว! พวกนายจำได้แล้วเหรอ!?

เออสิ!!!

มาคุยกันเลยนะเว้ย!!!

โกรธแบบไม่ธรรมดาน่ะสิ!

เหวอ!

ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!!!

...เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยวนะ

ฉันไปทำมื้อเย็นดีกว่า

ผมไม่รู้ไม่เห็นนะ

สึบากิซัง! คุณนั้นแหละต้องมาช่วยผม! คนที่คืนความจำให้สองคนนี้คือคุณแหง!!!

ชะอุ๋ย! รู้อีก...

...

ตุ๊กตาจิ้งจอกวันนี้เละแน่

อย่าว่างั้นสิครับ! ล่าสุดซาคุยะเพิ่งฉีกหัวตุ๊กตาขาดแล้วสั่งซื้อมาใหม่เอง!!!

อย่าเพิ่งมาเละอีกตัว ให้ผมสยองกว่าเดิมสิ!!!

โหดใช้ได้แฮะ...ติดมาฮิรุมาหรือไง?

ตรงโยนฉันลงเครื่องซักผ้ากับเอาเครื่องดูดฝุ่นมาดูดฉันไง

ไม่

เออ...ไม่บอกได้ไหมอ่ะ? ผมกลัวพี่ใหญ่ตายเอา...

โหดร้าย

เด็กสมัยนี้เป็นอย่างนี้ หมดเลยหรือไงนะ...

ช่วยกรุณาเลิกคุยกันแล้ว มาช่วยฉันทีเถอะ!!!!

ไม่ต้องหาตัวช่วยเลยเฮ้ย!!!

เราต้องคุยกัน!!!

อ่ะ ฉันด้วย

ผมด้วยดีกว่า

ฉันด้วยๆ

...

เฮ้ย! ฮิกัง! อยู่ห้องข้างๆ ใช่ไหม?!

ว่าไง?

อ้าว? ซาคุยะเล่นอะไรอยู่ล่ะนั้น?

เล่นบ้าอะไรล่ะ!? ช่วยฉันที!

ไม่ต้องช่วยหรอก

นายมาช่วยฉันไป ซื้อของทำมื้อเย็นเลย

อา...ก็ได้...

เดี๋ยว! ฮิกัง! แซม! ช่วยฉันก่อนเซ่!!!

มาฮิรุ~~~ ทำไมทำกับฉันด้ายยยยย

หนวกหูเฟ้ย! เลิกร้องโหยหวนได้แล้ว!!!

ทำตัวเองนะเฮ้ย!!!

ร...เรามาคุยกันดีๆ ดีกว่าไหม? อย่าทำท่าเหมือนจะตื้บฉันสิ!!!

เออ! คุยน่ะคุยแน่! แต่ตอนนี้ขอเอาคืนก่อน!!!

ข้อหาลบความทรงจำพวกฉันโดยไม่ปรึษากันก่อนแบบนี้!!!

ม...ไม่น้าาาาา

พวกนายโหดชะมัด

ทำตัวเองนี่หว่า

ที่จริงถ้าไม่กลัวนายตายนี่คงตื้บ มากกว่านี้อีกหน่อยนะ

โหดไปแล้วนะ!!!

แต่เรื่องที่นายทำกับพวกฉัน โหดร้ายกว่าอีก!

ถึงฉันไม่รู้สาเหตุว่านายทำแบบนี้ทำไม แต่ที่รู้แน่ๆ คือน่าโมโหสุดๆ ไปเลยเว้ย!!!!

พวกฉันเป็นเพื่อนนายนะ! ทำไมไม่ยอมบอกอะไรแล้วเลือกที่จะหนีออกมาคนเดียวแบบนี้ห๊า!?

ก็ฉัน...

ถ้านายบอกว่าเพราะนายไม่ใช่มนุษย์ ฉันจะถีบนาย

โหดจริง!

ว่าแต่รู้เรื่องนี้กันแล้วเหรอ!?

ก็บางส่วน

มาฮิรุแค่บอกว่านายเป็นแวมไพร์กับเรื่องที่คุโระจังก็เป็นแวมไพร์เท่านั้น ที่เหลือไม่ได้บอกอะไรเลย

รอนายอธิบายเนี่ย

ถามมาฮิรุดีกว่าไหมนั้น!?

ไม่!

ถามนายเนี่ยแหละ!

อยากอธิบายดีๆ หรือ อธิบายทั้งน้ำตา?

...

ไม่เจอกันแป๊บเดียวทำไมโหดขึ้นได้ขนาดนี้เนี่ย?

เดี๋ยวๆ! บอกแล้ว! อย่าเพิ่งทำท่าจะแงะอะไรมาตีหัวฉันสิ!!!

รีบอธิบายมา

ให้ไวเลย

ก็ได้ๆ

คือ...

...คือ...ตอนที่ฉันลบความจำพวกนายคือตอนเริ่มสงครามระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์น่ะ

สงคราม?

ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์?

อื้ม ถึงตอนนั้นน่าจะเรียกว่าเป็นปัญหาส่วนตัวระหว่างเซอร์แวมพ์แล้วมันขยายวงกว้างเป็นสงครามมากกว่าก็เถอะ

เซอร์แวมพ์?

คืออะไรล่ะ?

เอาไงดีล่ะ...คล้ายๆ แวมไพร์ระดับ บอสมั้ง

เซอร์แวมพ์ทั้งหมดมีแปดตน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแมวดำของ มาฮิรุกับสึบากิซัง

เซอร์แวมพ์นั้นสามารถเปลี่ยนมนุษย์เป็นแวมไพร์ได้ โดยเรียกแวมไพร์ประเภทนี้คือแวมไพร์ชั้นรองหรือ ซับคลาส

หรือก็คือฉันในตอนนี้

แล้วปัญหาระหว่างเซอร์แวมพ์นี่?

ถ้าอันนั้นไปถามสึบากิซังดีกว่า ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว

แล้วสงครามนั้นจบลงแล้วเหรอ?

อื้ม โดนยัยคนเขียนบังคับให้จบลงดื้อๆ ไปแล้ว

ก็จริงนี่หว่า ในของจริงยังไม่ถึงไหนเลย เธอตัดจบแล้ว

แค่นี้ยังไม่เรียกว่าแกล้งอีกเหรอ!?

ฉันว่ากลับเข้าบทเถอะ! เดี๋ยวยาว!

(ในใจ : โชคดีที่ยัยนี่ขี้เกียจ)

สรุปง่ายๆ คือสงครามจบแล้ว?

อื้ม

แล้วทำไมกลับมาเรียน?

ก็แบบ...ถ้าอยู่ๆ ฉันโผล่ไปมันแปลกนิ แถมถ้าคืนความจำให้ทุกคนเดี๋ยวโดนแปลกใจอีกว่าทำไมถึงหายไปนานนักน่ะ

แล้วทำไมไม่ใช้วิธีแปลงความจำเอาล่ะ? ฉันว่าแค่ลบความจำอย่างเดียวไม่ทำให้ทุกคนลืมเรื่องของนายจนหมดจดขนาดนี้แถมยังคิดว่านายเป็นนักเรียนที่ไม่เคยมาเรียนทั้งๆ ที่ป่วนไว้ตั้งเยอะโดยไม่มีใครสงสัยได้หรอก

...เออ ฉันลืม

กรรม

แต่เอาเถอะ สรุปพรุ่งกลับมาเรียนและรวมกลุ่มกับพวกฉันเหมือนเดิมซะ เจ้าบ้า

ห้ามปฏิเสธด้วยนะ

...นี่ใจคอกะเอาฉันกลับ ไปเรียนจริงๆ ดิ?

จริง

แน่นอน

ทั้งที่ฉันเป็นแวมไพร์? แถมยังเคยโกหกพวกนายด้วยเนี่ยนะ?

เออ

แวมไพร์แล้วไง สุดท้ายนายก็เพื่อนพวกเราอยู่ดีล่ะนะ อีกอย่างที่นายโกหกก็เพื่อพวกเราไม่ใช่เหรอ?

ไม่เป็นไรหรอกน่า และอีกอย่างคิดเล็กติดน้อยแบบนี้ระวังหัวล้านล่ะ

ไม่ล้านหรอกน่า!

แล้วนี่...ให้ฉันกลับไป...ได้จริงเหรอ?

แหงสิฟะ

ต้อนรับเสมอแหละ

อา...

เหวอ! นายร้องไห้ทำไมเนี่ย!?

นี่พวกฉันตื้บแรงไปเหรอ!?

ป...เปล่า! ไม่ได้ร้องสักหน่อย!

น้ำตาไหลปานก๊อกแตกแบบนี้ยังจะมาปากแข็งอีก!

โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ เดี๋ยวเลี้ยง โอโคโนะมิยากิ

อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กเซ่!

เด็กสิ เด็กโข่งด้วย

ซาคุยะเด็กโข่ง!

บอกว่าไม่ใช่ไง! นี่! อย่าหนีกันนะเฮ้ย!

เรื่องสิ! www!

นั่นสินะ

ดีจัง...ซาคุยะยิ้ม...

วัยรุ่นนี่ดีจังนะ

เพิ่งเคยเห็นหมอนี่ยิ้มแฮะ ปกติทำหน้าอย่างกับเบื่อโลก

เป็นภาพหายากเลยแฮะ

ฮิกังมีกล้องไหม?

มีๆ

อ้าว? หายไปไหนอีกแล้ว?

หายอีกแล้ว!? หายบ่อยขนาดนี้เอาคล้อยคอเลยเถอะ!

ว่าแต่เราเข้าไปในห้องได้ยังเนี่ย? ใช่เวทลอยกลางอากาศแบบนี้นานๆ เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นผีชอบกล

และตุ๊กตาจิ้งจอกที่น่าสงสารก็จะเละไปอีกหนึ่งตัว...

อย่าพูดให้ผมหลอนสิ! นี่ซัง!!!

เฮ้ย! หลบ! ซาคุยะหันมาแล้ว!

รีบไปจากตรงนี้เถอะ ผมกลัวว่าถ้าซาคุยะรู้วาราแอบดูอยู่เนี่ยจะไม่จบแค่ที่ตุ๊กตายังไงไม่รู้

ฉันก็ว่างั้น

รีบไปเถอะไม่งั้นหมอนั้นได้หาตุ๊กตาแมวมาเพิ่มแหง

ไมาอยากโดนโกรธเหมือนกัน

รีบไปเถอะ

รีบไปเร็วๆ ดีกว่าซาคุยะจะเดินมาที่หน้าต่างแล้ว