ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 ความว่าเหนียวของเรามันต่างกัน

ชื่อตอน : บทที่ 18 ความว่าเหนียวของเรามันต่างกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 443

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2564 00:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ความว่าเหนียวของเรามันต่างกัน
แบบอักษร

นิ้วเรียวยาวยื่นไปจิ้มแก้มขาวนวลหวังปลุกให้คนหลับไม่รู้เรื่องตื่นเพราะตอนนี้เขาเองเริ่มหิวข้าวแล้ว ร่างเล็กเริ่มขยับคล้ายรำคาญเขาจึงจิ้มลงไปอีกครั้งคราวนี้เธองัวเงียผงกหัวขึ้นมา

“คุณกลับมาแล้วหรอ”

“ ก็กลับมาแล้วสิมานอนอะไรตรงนี้บ้านช่องก็ไม่ปิด” คนที่งัวเงียตื่นขึ้นมาส่งค้อนให้วงใหญ่

“ ก็รอคุณนั่นแหละถ้าจะกลับดึกก็น่าจะบอกกันบ้าง รอจนหิว หิวจนหลับแล้ว” คนโดนว่ายกยิ้มนั่นไงผิดกับที่คิดเสียที่ไหน

“ ยิ้มทำไมคะแก้มว่าคุณอยู่นะ!”

“ ก็ใครใช้ให้รอล่ะไม่ได้บอกซักคำว่าต้องรอ รอเองแล้วยังจะมาบ่น”

“ คนอุตส่าห์รอยังจะมาว่า” แม้จะไม่พอใจที่เขากลับดึกแล้วยังจะมาว่าเธออยู่บ้างแต่ก็หันไปตักข้าวแล้วส่งให้เขาเป็นอันว่าสงบศึกเพราะตอนนี้เธอหิวมาก มากจนไม่มีแรงจะเถียงกับเขาแล้ว

ส่วนคณกรเองก็ก้มหน้ากินไปเงียบๆ เหลืิบมองคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตากินแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ

“ วันหลังจะโทรมาบอกก็แล้วกันถ้าจะกลับดึก”

“ค่ะ” นิรณา ตอบไปสั้นๆ พร้อมเงยหน้ามองคนพูดเมื่อเห็นว่าเขาพูดจาเข้าหู

พอกินข้าวกันเสร็จเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำส่วนเธอก็เก็บล้างจนเรียบร้อยขึ้นมาก็เห็นว่าคนที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งอ่านอะไรอยู่เธอเลยเดินไปหยิบเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำบ้างใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควรเพราะต้องสระผมแล้วเป่าจนแห้งวันนี้เป็นวันที่เหนื่อยสุดๆ พอผมแห้งสนิทก็เดินออกมาทำท่าจะล้มตัวลงนอนเสียงเข้มก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ เธอลืมอีกหน้าที่นึงไปหรือเปล่า” คณกรท้วงขึ้นขณะสาวเท้าเดินมาที่เตียง

“ ยกไปเป็นพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอคะวันนี้พลังแก้มหมดไม่เหลือแล้ว”

“ ได้แต่ฉันจะหักเงินวันละหนึ่งพัน”

“คุณเสือ! หึ่ยยยน่าเลือดชะมัด”

“ตกลงจะเอายังไง” คนตัวสูงเลิกคิ้วถาม

“ แล้วเเก้มเลือกอะไรได้บ้างล่ะคะ” คนนั่งหน้ามุ่ยถอนหายใจพรืดใหญ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดตั้งเวลาสองชั่วโมงตามที่ตกลงกันเอาไว้ร่างสูงล้มตัวลงบนเตียงนอนในท่าคว่ำหน้าลงกับหมอนเลยไม่ทันได้เห็นว่าหญิงสาวข้างๆ กำลังกรอกตาใส่อย่างหมั่นไส้

“ ให้นวดตรงไหนคะ”

“หลัง”

พอชายหนุ่มสั่งเสร็จเธอก็ลงมือนวดให้ตามคำสั่งมือเล็กๆ ออกแรงนวดลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นักเพราะตอนนี้เธอง่วงจนจะหลับอยู่แล้วส่วนร่างหนาที่นอนคว่ำหน้าอยู่ก็ทั้งเพลินทั้งสบายตัวจนอดคิดไม่ได้ว่าการมียัยนี่ไว้สักคนก็ไม่ได้วุ่นวายไปซะทีเดียวเเม้ค่าจ้างจะแพงไปซักหน่อยก็เถอะแต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีแรงกดที่แผ่นหลังก็ค่อยๆ เบาลง ไม่นานบางอย่างก็ร่วงตุ้บลงมาใส่หลังเขาเข้าเต็มๆ เเละไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเพราะไม่ใช่อะไรที่ไหนแต่สิ่งที่ร่วงลงมาก็คือร่างของคนที่บ่นว่าง่วงๆ นั่นเอง

“ถึงกับหลับกลางอากาศเลยหรอยัยทึ่ม” หลับไม่พอยังจะมาทับเขาอีกแถมนวดก็ไม่ครบชั่วโมงอีกตั้งหากร่างสูงพลิกกายนอนหงายก่อนจะยกร่างเล็กที่นอนทับอยู่ให้ลงไปนอนอีกฝั่งของเตียงเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาที่แม่เจ้าประคุณตั้งเอาไว้ดูท่าจะปลุกไม่ตื่นแล้วล่ะเตรียมจะลุกขึ้นกลับไปนอนที่แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ขายาวๆ เลยก้าวลงไปปิดไฟแล้วเดินกลับมาที่เตียงเช่นเดิมล้มตัวลงนอนก่อนปรายตามองคนที่หลับปุ๋ยไปแล้วนิดนึงก่อนจะระบายยิ้มออกมาพรุ่งนี้คงมีนางโวยวายลุกขึ้นมาอาละวาดแต่เช้าแน่ๆ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่สาดรอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง คนที่ได้หลับจนเต็มอิ่มค่อยๆ ปรือตาขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ ตัวจับจ้องกำแพงหนาเปลือยเปล่าที่ขยับขึ้นลงบวกกับกลิ่นกายหอมสดชื่นที่เธอเริ่มคุ้นๆ แล้วว่าเป็นของใคร

อีตาโจรป่า!

ความช็อกสุดขีดตีเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อรับรู้ว่าอะไรเป็นอะไรท่อนแขนใหญ่ที่พาดอยู่ที่เอวของเธอช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเธอสมควร.......

“กรี๊ด! คุณเสือ” คนที่แกล้งหลับอยู่นานทำทีสะดุ้งตกใจอยากจะหัวเราะกับหน้าตาตื่นตื่นนั้นนักแต่ก็ต้องยั้งเอาไว้

“อะไรของเธอหูฉันจะเเตก”

“ หูจะแตกหรอหึ่ย......กลัวหัวจะแตกก่อนเถอะ คุณขึ้นมานอนบนเตียงทำไมแถมยัง........ยังมารัดตัวฉันอีกแล้วนี่อะไรคุณถอดเสื้อทำไมนี่อย่าบอกนะว่าคุณเกิดพิศวาสฉันขึ้นมาคุณมันไว้ใจไม่ได้จริงๆด้วย” เธอที่กำลังโมโหสุดขีดเตรียมจะโวยวายต่อหากเสียงหัวเราะขบขันของคณกรไม่ดังขึ้นเสียก่อน

“หัวเราะอะไรของคุณ”

“ก็ผู้หญิงอะไรเวลาตื่นนอนขี้เหร่ชะมัด”

“คุณเสือ!” คณกรหัวเราะร่วนกวาดตามองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเมื่อเจ้าหล่อนแหวใส่เสียงขุ่น

“ ฉันพิศวาสไม่ลงหรอกไม่ต้องกลัวเลิกโวยวายแล้วไปอาบน้ำทำกับข้าวได้แล้ว” เขาทำหน้าหยี๋ประกอบคำพูดจนเธอต้องยกสองมือขึ้นกุมหน้าเอาไว้หน้าตาแดงก่ำด้วยความอับอาย

“ อ้าวไปได้แล้วยังจะมานั่งทำหน้าขี้เหร่อยู่อีก”

“ ตาบ้าคุณนี่มันปากจัดจริงๆเลยนะ”

เธอดีดตัวออกห่างฟาดมือลงบนต้นแขนกำยำเต็มแรงเเล้วเดินสะบัดสะบิ้งเข้าห้องน้ำไปอย่างเคืองๆ แต่เขากลับหัวเราะอย่างชอบใจ

‘เราขี้เหร่ขนาดนั้นเลยหรอ’

และเมื่อเข้ามาอยู่ตามลำพังในห้องน้ำคนเสียเซลฟ์ก็รีบมองสำรวจตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่

ยัยผู้หญิงหัวฟูผมพันกันยุ่งเหยิงที่ยืนอยู่ในกระจกเป็นใครกัน!

“ฮื่อออออ......” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บใจพร้อมกับยกมือขึ้นลูบเส้นผมของตัวเองก่อนจะทำหน้าเจื่อน หมดกันความสวยที่สะสมมาอีตาบ้านั่นเห็นหมดแล้ว

ฉันจะเเยกห้องนอน!

“ คุณเลิกขำสักทีได้ไหมตั้งแต่กินข้าวแล้วนะ” เธอต่อว่าอย่างเหลืออดขนาดจะออกไปทำงานแล้วเขายังไม่เลิกหัวเราะ

“นายคะ” แต่แล้วเสียงหัวเราะของเขาก็ต้องเงียบลงสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมแทนเมื่อรับรู้ว่าใครเดินเข้ามา

“มีอะไร”

“คือหวานจะมาขอติดรถนายไปโรงเรียนน่ะค่ะมอเตอร์ไซค์ไม่รู้เป็นอะไรสตาทร์ยังไงก็ไม่ติด”

“ ฉันไม่ได้จะเข้าเมืองเดี๋ยวจะบอกให้ไอ้เหนอไปส่งก็แล้วกันหมดเรื่องแล้วใช่มั้ย”

“เอ่อ.......ค่ะ” แม้จะตอบรับไปอย่างนั้นแต่คนพูดก็หาได้พอใจแถมยังรู้สึกเสียหน้าเข้าไปอีกเมื่อถูกปฏิเสธชนิดที่ว่าไม่ไว้หน้ากันเลยเด็กสาวในชุดนักเรียนกระโปรงสั้นกุดสะบัดหันหลังอย่างขัดใจ

“เดี๋ยว” แต่แล้วเสียงเรียกของชายหนุ่มก็ดังขึ้นก่อนหวานใจจะหันมายิ้มส่งให้เมื่อคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจพลางเหลือบตายิ้มเยาะไปให้ใครบางคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ร่างของคนเป็นนาย

“นายเปลี่ยนใจจะไปส่งหวานเองใช่มั้ยคะ”

“ เปล่า บอกให้ไอ้เหนอแวะเข้าไปรับเนื้อนางด้วยไหนๆ ก็จะไปส่งเธออยู่แล้วแค่นี้แหละไปได้แล้วเดี๋ยวจะไม่ทันเนื้อนาง” คำตอบของเขาสร้างความไม่พอใจให้คนฟังอีกครั้งเเม้อยากจะร้องกรี๊ดๆเหมือนเวลาที่โดนขัดใจแต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะแสดงพฤติกรรมแบบนั้นต่อหน้าเขา

พอเห็นว่าเด็กสาวเดินสะบัดออกไปแล้วคนที่ยืนเงียบอยู่นานจึงล้อขึ้น

“ เด็กหนอเด็กนึกยังไงถึงจะมาเอาคนแก่ หนุ่มๆ หน้าตาดีๆ ในจังหวัดนี้ไม่มีแล้วหรือยังไงนะ”

“เเก่?”

“ ฉันพูดอะไรผิดหรอคะก็ผู้ชายที่อายุปาเข้าไปสามสิบห้าสามสิบหกแล้วก็ไม่น่าจะเรียกคนหนุ่มไม่ใช่หรอคะ” เธอแกล้งลอยหน้าลอยตาพูด

“หึ พูดแบบนี้แสดงว่ายังไม่เคยลองคนแก่สินะลองหน่อยมั้ยจะได้รู้ว่าคนเเก่มีดียังไง” คณกรยักคิ้วส่งให้ท่าทางยียวน

แต่คนที่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ก็เชิดหน้าขึ้นก่อนจะย้อนเขากลับไปบ้าง

“ ฉันไม่ชอบลองของเหนียวมันเคี้ยวยาก” เอาสิเขาสวนมาเธอก็สวนกลับมาดูกันว่าใครจะถอยก่อน

คนโดนท้าทายเดินเข้ามาใกล้จนร่างเล็กรีบถอยจนชิดกับขอบประตูก่อนสองมือหนาจะกักตัวเธอเอาไว้ ต่อปากต่อคำเก่งๆ แบบนี้เขาชอบนักล่ะ

“ คำว่าเหนียวของเธอกับฉันมันน่าจะคนละความหมายกันนะเพราะคำว่าเหนียวของฉันมันคือ อึด ถึก แล้วก็ทนอยากลองพิสูจน์มั้ย”

“ไอ้บ้า! ทุเรศถอยไปเลยนะ” เธออยากจะกลับลิ้นตายจะมีสักครั้งมั้ยที่เธอจะเถียงชนะคนอย่างเขา

มือเล็กออกแรงผลักอกแกร่งให้ถอยห่างประจวบกันกับที่ป้าบัวมาพอดีเขาเลยยอมผละออกไปง่ายๆ ส่วนป้าบัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คิดว่าผัวเมียกำลังสวีทหวานกัน ร่างสูงที่ผละออกไปเดินผิวปากไปที่รถก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง

“ อ่อ กลางวันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวนะจะพาไปหาเพื่อนแล้วก็กินข้าวมาจากข้างนอกเลยเมื่อคืนบ่นว่าเหงานี่สักบ่ายๆ แต่งตัวรอเลยนะเดี๋ยวจะเข้ามารับ”

แม้จะสงสัยว่าเขาจะพาเธอไปหาเพื่อนที่ไหนแต่ก็ไม่อยากจะพูดอยากจะถามอะไร เลยสะบัดหน้าหนีเดินตามป้าบัวเข้าบ้านไปทิ้งให้คนตัวโตมองตามอย่างขำๆ ยัยเด็กอ่อนหัดเอ้ยคิดจะมาตีฝีปากกับเขากระดูกมันคนละเบอร์กัน

“ข้าวใหม่ปลามันหนิหวานกันจริงๆเลยนะคะ ป้าก็เดินเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือขอโทษด้วยนะคะ” พอเข้ามาป้าบัวก็เอ่ยเเซวก่อนเลยจนเธอทำหน้าไม่ถูกยิ่งฟังก็ยิ่งขนลุกข้าวใหม่ปลามันหรอแค่คิดก็สยองแล้ว

“ ดีแล้วล่ะค่ะที่ป้าบัวมาเสียก่อน”

“ป้าไม่ได้เห็นนายยิ้มแบบนี้มานานแล้วนะคะปกติหน้าดำค่ำเครียดทำแต่งาน พอมีคุณเข้ามานายก็ดูจะยิ้มมากขึ้น” แม่ครัวใหญ่ว่ายิ้มๆ แต่เธอกับเถียงในใจ ยิ้มหรอเขากวนประสาทเสียมากกว่าคนแบบนั้นไม่เคยยิ้มก็ไม่แปลกเธอยังจำวันแรกที่เจอกันได้อยู่เลยเธอกลัวเขาแทบตายแถมยังเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนขับรถอีกต่างหาก

“ ได้ยินว่ากลางวันนี้จะไปทานข้าวข้างนอกหรอคะ”

“ ค่ะเห็นว่าจะพาไปหาเพื่อนแต่เเก้มก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าเป็นใคร”


ชอบกันมั้ยยยย เม้นบอกด้วยน้าาาา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว