ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15 คนดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 429

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2564 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 คนดี
แบบอักษร

สายลมที่พัดโชยมาอ่อนๆ บวกกับกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้คนที่นั่งมองเสื้อผ้าที่ตากเอาไว้สะบัดไปมานึกถึงบ้านขึ้นมาเสียอย่างนั้น ปกติตอนอยู่ที่นั่นที่ประจำของเธอก็คือสวนหลังบ้านหลังจากทำงานบ้านมากมายจนเสร็จเธอก็มักจะไปนั่งอยู่ตรงนั้นเพราะมันเป็นที่ที่เดียวที่สงบที่สุด บางครั้งก็เอางานไปนั่งทำบ้างนั่งคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้บ้าง

กรงอะไร!

 สายตาเธอเหลือบไปเห็นกรงอะไรบางอย่างถ้าให้เดาน่าจะเป็นกรงหมาเพราะเป็นกรงขนาดใหญ่มีมุ้งลวดกันยุงอย่างดี แต่ที่นี่ไม่มีหมาสักหน่อยหรืออาจจะเคยมีแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วเธอเลิกสนใจก่อนจะหันไปมองนาฬิกาเพิ่งจะสิบโมงป้าบัวทำงานเสร็จก็กลับไปช่วยงานที่โรงครัวต่อ ทำไมเขาไม่ให้ป้าบัวอยู่ที่นี่เสียเลยนะเธอได้มีเพื่อนคุยเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น               

ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกล้าอยู่บ้านกับเขาสองต่อสองแบบนี้อาจจะเป็นเพราะเขาชอบย้ำอยู่บ่อยๆ หล่ะมั้งว่าไม่พิศวาสเธอ

ก้มมองตัวเองก่อนเดินไปหน้ากระจกข้างบนห้องเเล้วหมุนตัวไปมา      

ไม่น่าพิศวาสขนาดนั้นเลยหรอ หน้าตาเธอถึงจะไม่สวยแต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย                                         

ส่วนนม............ก็พอมีแหละถึงจะน้อยไปหน่อยแต่ก็มีนะ              

ตูดหรอ.........แบนไปนิดแต่ก็มีป่ะไม่น่าพิศวาสตรงไหนตาถั่วสิไม่ว่า

ความคิดฟุ้งซ่านถูกปัดทิ้งไปก่อนเธอจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ชั้นบนสุดมีผ้าปูถูกพับเก็บเอาไว้อยู่หลายผืนเเล้วเเต่ละผืนล้วนแต่เป็นสีดำสีเทาทั้งนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าของห้องมีบุคลิกอย่างไรเธอกวาดมองจนทั่วแล้วก็พบว่ามีผ้าปูสีขาวสะอาดอยู่ด้านล่างสุดโชคดีไปที่เธอไม่ต้องทนนอนกับผ้าปูสีดูดวิญญาณแบบนั้น พอคิดได้ดังนั้นก็จัดการเปลี่ยนผ้าปูจนเสร็จสรรพเปิดม่านจนห้องทั้งห้องสว่าง

“อืมค่อยสบายตาหน่อย” คนที่พยักหน้าหงึกๆ ยิ้มภูมิใจกับฝีมือตัวเองเธอถือวิสาสะเปลี่ยนผ้าปูไม่พอแต่ยังขนดอกไม้ในสวนมาใส่แจกันแล้วเอามาวางบนโต๊ะหัวเตียงกับชั้นวางของลายหินอ่อนในห้องน้ำอีกด้วยหวังว่าเรื่องแค่นี้คงไม่ถึงกับทำให้เจ้าของห้องชักตายหรอกนะแต่เกิดเขาไม่พอใจขึ้นมาก็ดีอยู่นะเธอจะได้หาเรื่องย้ายตัวเองไปนอนอีกห้อง พยักหน้าให้กับความคิดอีกครั้งแล้วหันไปเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้วอีกหน้าที่ของวันนี้รอเธออยู่นั่นก็คือการทำมื้อกลางวันไปส่ง จะว่าไปเอาข้าวไปส่งให้เขาก็ดีเธอจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างส่งข้าวให้ของเสร็จก็ปั่นจักรยานเล่นต่อไร่เขาออกจะกว้างขวางมีที่ให้เธอสำรวจได้ทั้งวันแน่ๆ มือก็ทำกับข้าวไปส่วนสมองก็เอาแต่คิดว่าจะเริ่มสำรวจจากตรงไหนก่อนดี อาจจะเริ่มตั้งแต่ประตูไร่ไป

“เรียบร้อย!” ปิ่นโตสำหรับมื้อกลางวันถูกจัดเรียงเป็นชั้นๆ ไว้อย่างเรียบร้อยแถมด้วยกล่องใบไม่เล็กไม่ใหญ่อีกสามกล่อง กล่องแรกเป็นผลไม้หลายอย่างส่วนกล่องที่สองเป็นคุกกี้ที่เธอเพิ่งรวบรวมข้าวของในตู้เย็นมาทำเป็นคุกกี้เนยสดเเบบง่ายๆ ส่วนกล่องสุดท้ายเธอใส่ผัดพริกไก่เพิ่มไปอีกเผื่อลูกน้องของเขาจะกินด้วยพอเตรียมทุกอย่างใส่ตะกร้าเสร็จคนที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมก็คร่อมจักรยานสีชมพูหวานแหววที่ป้าบัวบอกว่าเอาไปใช้ได้เพราะเป็นของคนงานที่ออกไปแล้วทิ้งเอาไว้ ปั่นออกมาได้สักพักก็เจอกับคนงานกลุ่มหนึ่งที่ทำหน้าที่เก็บยอดใบชาทุกคนทักทายเธออย่างเป็นมิตรเธอเองก็ส่งยิ้มให้ทักทายกลับไปอย่างผูกมิตรเช่นกันตลอดทางก็จะเจอกับคนงานหลายคนที่เริ่มทยอยพากันไปที่โรงครัวบ้างก็เดินบ้างก็นั่งรถที่ทางไร่จัดเอาไว้ให้เพราะการทำงานแต่ละจุดใกล้ไกลแตกต่างกันไป

“นายหญิงเอากับข้าวมาส่งนายหรือจ๊ะ” คนงานหญิงวัยกลางคนร้องถามทำให้คนที่ปั่นจักรยานมองนู่นมองนี่ไปเรื่อยนึกขึ้นมาได้

จริงสิ! เธอจะเอาข้าวไปส่งเขานี่นาตายแล้วตายแล้ว เธอก็มัวแต่ชมนกชมไม้ไปเรื่อย ขืนไปช้ามีหวังเธอโดนเขาจิกกัดอีกแน่

“เอ่อ........ค่ะ คุณน้าพอจะรู้มั้ยคะว่าคุณเสืออยู่ที่ไหน”

“ปั่นตรงไปแล้วเลี้ยวขวาเลยจ้ะนายหญิง”

“ขอบคุณค่ะ” สองมือปล่อยจากแฮนด์จักรยานยกขึ้นไหว้ก่อนจะเอ่ยขอตัวใส่เกียร์เดินหน้าแทบจะทันที

“ค่อยๆ ก็ได้จ้ะเดี๋ยวจะล้มไป”

“แก้มจะระวังจ้ะ” เธอตะโกนบอกคนงานที่ร้องบอกไล่หลังด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ยังไม่ลดความเร็วลง พอปั่นไปตามทางที่คนงานบอกปรากฏว่ามันไม่ใช่ทางไปโรงอาหารแต่เป็นคอกอะไรสักอย่างที่เธอเห็นไกลๆ ว่ามีรถของคณกรจอดอยู่พอปั่นมาถึงที่หมายร่างบางก็กระโดดลงจากจักรยานตั้งขาตั้งจนเรียบร้อยแต่ยังไม่ทันที่จะเอาตะกร้าออกจากแฮนด์จักรยานเธอก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังเข้ามาจากทางด้านหลังแล้วที่มัดผมนุ่มนิ่มสีม่วงพาสเทลของเธอก็ถูกดึงรูดออกจากผมไป

“กรี๊ด!!!!” ร้องได้แค่นั้นเท้าเล็กๆ ก็รีบจ้ำอ้าวไปข้างหน้าทันที

“ช่วยด้วย กรี๊ด!! ปล่อยนะ” คนตกใจหวีดร้องวิ่งหาคนช่วยจ้าละหวั่น

“เสียงใคร” เสนอยืดตัวขึ้นจากรางใส่อาหารพาให้คนที่กำลังยืนมองลูกน้องขนหญ้าใส่รางหันมองตาม

“เเก้ม/นายหญิง” คุณไวกว่ารีบวิ่งเข้าไปหาคนที่ร้องกรี๊ดๆ อยู่แทบจะทันที

“ช่วยด้วย! อย่ามายุ่งกับฉันนะ” เธอร้องออกมาอีกครั้งกลัวก็กลัวโมโหก็โมโหก็ไอ้ม้าตัวโตที่กำลังเดินตามเธออยู่ด้วยท่าทางน่ากลัวกำลังใช้ปากงับผมของเธอจนเธอต้องหันไปดึงออก

“ช่วยด้วย! คุณเสือไอ้ม้าบ้านี่จะกินแก้มแล้วช่วยด้วย”

เมื่อเห็นว่าใครกำลังวิ่งมาเธอก็วิ่งเข้าใส่ร่างสูงทันทีร้องบอกปากคอสั่นทั้งน้ำหูน้ำตาไหลหากไม่มีฝ่ามือใหญ่ดึงเธอเข้าไปหาเธอก็คงจะล้มหัวทิ่มหัวตำไปแล้ว

“คนดีไม่เป็นไรนะ เขาไม่ทำร้ายหรอกไม่เป็นไรนะคนดี ใจเย็นๆ” เสียงห้าวที่ดังขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกรุนแรงจากที่ตกใจอยู่แล้วกลับตกใจหนักเข้าไปอีก

คนดีหรอ!

แรงดึงจากม้าตัวโตทำให้เธอต้องร้องขึ้นมาอีกหนซุกหน้าเข้ากับซอกคอของคณกรอย่างต้องการความช่วยเหลือ

“กรี๊ด! เจ็บนะไอ้ม้าบ้า ฮื้ออออ...... ปล่อยนะ คุณเสือช่วยด้วยมันจะกินแก้มแล้ว”


หายไปนานเลยขอโทษด้วยนะคะไรท์อยู่ในช่วงสอบ อ่านเเล้วเม้นด้วยน้าาาาา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว