facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Epilogue

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2564 19:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Epilogue
แบบอักษร

 

Epilogue 

  

               ผมกำลังมองหน้าของคนตัวสูงที่กำลังยิ้มและมองใบหน้าผมอย่างไม่ละสายตามาสักพักหนึ่งแล้ว หลังจากที่พวกเราจบปัญหาเรื่องพี่ตุลย์ลงไป ผมกับพี่โปรดก็ออกมาจากคณะแพทยศาสตร์ก่อนจะเดินตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังลานจอดรถของคณะ ที่ที่ซึ่งรถของพี่โปรดที่เราจะใช้เดินทางกลับบ้านจอดไว้ 

               “พี่ยิ้มอะไรครับ” ในที่สุดผมก็ตัดสินใจถามพี่โปรดที่กำลังเดินจูงมือผมเดินไปตามทางเดินพร้อมๆกับหันมามองหน้าผมแล้วก็อมยิ้มอยู่ตลอด 

               “ที่บอกว่าจะจัดการปัญหาเรื่องนี้ คือแบบนี้เองเหรอ” 

               ถึงตอนนี้พวกเราหยุดเดิน ผมมองหน้าอีกคนนิ่งก่อนที่จะค่อยๆพยักหน้า 

               “ใช่ครับ” 

               “ดื้อจริงนะเจ้าเด็กคนนี้” ไม่พูดเปล่าแต่พี่โปรดใช้นิ้วของเขาดีดลงตรงปลายจมูกของผมด้วย 

               ผมมุ่ยหน้าง้ำงอนพร้อมกับยกมือขึ้นถูตรงจมูกบริเวณที่พึ่งจะถูกพี่โปรดดีดมา “อะไรครับ ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย”      “เหรอ ไม่ได้ดื้อตรงไหน ดีนะที่วันนี้กูมาด้วย ถ้าหากมาคนเดียวไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง” 

               และเมื่อลองคิดตามอย่างที่พี่โปรดว่าก็คงจะจริงแฮะ ถ้าหากเหตุการณ์วันนี้เกิดขึ้นโดยที่มีผมอยู่คนเดียว ป่านนี้ผมอาจจะเจ็บตัวเพราะการกระทำแย่ๆของพี่ตุลย์ไปแล้ว 

               เพราะแบบนั้นในตอนนี้สิ่งที่ผมเลือกทำคือการเข้าไปสวมกอดช่วงเอวของพี่โปรดไว้แน่น 

               “อะไร” พี่โปรดถามผมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ผมเชิดหน้าขึ้นสูงก่อนจะหลับตาพริ้มเพื่อรับแรงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นของพี่โปรดที่กำลังยีหัวผมอยู่ 

               “ขอบคุณพี่โปรดที่คอยปกป้องผมนะครับ” ผมพูดกับอีกคนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน 

               พี่โปรดยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมากดจูบหนักๆลงบนหน้าผากของผม 

               “ก็มึงเป็นแฟนเด็กของกูนี่ ไม่ปกป้องมึงแล้วจะให้กูไปปกป้องใครล่ะ แต่คราวหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ กูไม่อยากให้มึงต้องเจ็บตัว” 

               “ได้ครับ” ผมพยักหน้า “แต่ที่จริงวันนี้พี่เองก็เป็นหนึ่งในแผนของผมนะครับ” 

               “แผนงั้นเหรอ?” 

               “อืม ไอ้ทายบอกว่าให้ผม...” น้ำเสียงของผมขาดหายไปเมื่อรู้ตัวว่าเผลอเปิดเผยความลับของตัวเองออกไป  

               “เพื่อนมึงมาเกี่ยวอะไรด้วย” สิงโตทรงโปรดที่แสนร้ายกาจกำลังหรี่ตามองผมอย่างจับผิด 

               “ไม่มีอะไรครับ” ผมปฏิเสธ แต่เชื่อเถอะว่าท่าทางและอาการของผมตอนนี้มันไม่ได้มีความเนียนใดๆเอาซะเลย 

               “จะบอกมาดีๆหรือว่าจะให้...” 

               “อื้อออ พี่โปรด!” ผมเผลอร้องออกมาเสียงดังทันทีเมื่อพี่โปรดฉวยโอกาสตอนที่ผมกำลังตั้งใจฟังมาจี้เข้าที่เอวของผม ในตอนแรกผมก็คิดว่าตัวเองคงจะทนได้แต่พอถูกพี่โปรดจี้ที่เอวหนักขึ้น สุดท้ายผมก็ต้อยอมแพ้อีกคนอย่างเหนื่อยอ่อน 

               “ยอมยัง” 

               “ยอมแล้วครับ” ผมตอบกลับอีกคนด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ “เหนื่อยแล้วครับ แถมถูกพี่กอดไว้แบบนี้ด้วย หนีไปไหนไม่ได้เลย” 

               “แน่นอน กูไม่ยอมปล่อยให้มึงหนีไปไหนอยู่แล้ว ต้องอยู่กับกูไปจนตายนั้นแหละ” 

               “ใครบอกว่าผมจะอยู่กับพี่นานขนาดนั้นกันล่ะครับ” ผมแกล้งมุ่ยหน้า 

               “อยากจะโดนอีกใช่ไหม” 

               “อื้อออ ไม่เอาแล้วครับ” ผมรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าอีกคนจะจี้มาที่เอวของผมอีกครั้ง “ผมแค่พูดเล่นเองครับ ยังไงผมก็อยู่กับพี่อยู่แล้ว กลัวแต่พี่นั้นแหละที่จะทิ้งผมไป อื้อออ!” ไม่ปล่อยให้ผมพูดจบพี่โปรดกระชับอ้อมกอดของเขาแน่นขึ้นก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้และประทับริมฝีปากอุ่นร้อนของเขามาจูบผม 

               ผ่านไปสักพัก ผมเล็มเลียริมฝีปากของตัวเองเล็กน้อยเมื่อพี่โปรดละริมฝีปากของเขาออก ก่อนจะช้อนสายตามองค้อนอีกคนที่มองหน้าผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แบบที่เขาชอบทำ 

               “ห้ามพูดว่ากูจะทิ้งมึงอีกนะ”                

               “…” 

               “หวานขนาดนี้กูจะทิ้งไปได้ยังไง ว่าแล้วไหนกูขอลองชิมอีกที” 

               “พี่โปรดอย่าครับ อื้อออ!” 

               แล้วสุดท้ายผมก็ต้องยอมให้สิงโตทรงโปรดจอมเอาแต่ใจครอบครองริมฝีปากของตัวเองอีกครั้ง แต่คราวนี้เหมือนพี่โปรดจะยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้นไปอีก เพราะเขาจูบผมนานกว่าหนแรกตั้งเยอะกว่าที่เขาจะยอมละริบฝีปากของตัวเองออก 

               “นี่แน่ะ!” ผมตัดสินใจทุบหน้าอกของพี่โปรดเบาๆไปหนึ่งทีหลังจากที่อีกคนยอมละริมฝีปากของตัวเองออกไปแล้ว 

               “อะไร” พี่โปรดถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ 

ยังจะมาทำน้ำเสียงแบบนั้นอีก 

               “เดี๋ยวคนก็มาเห็นหรอกครับ” 

               “ช่างมันสิ เพื่อนๆกูก็รู้หมดแล้วว่ามึงเป็นแฟนกู” 

               “แล้วถ้าเกิดเป็นคนอื่นละครับ” 

               “งั้น...” พี่โปรดทำสายตาเจ้าเล่ห์ “เรารีบไปที่รถกันเถอะ จะได้ไม่มีใครเห็นไง” 

               “พี่อ่ะ!” 

               “โอเคๆ แค่ล้อเล่นเอง” 

               “…” 

               “ไว้ค่อยไปทำที่ห้องของเราก็ได้ ยังไงซะก็มีเวลาอีกตั้งเยอะนี่จริงไหม” 

               “ไม่รู้ครับ” ผมมุ่ยหน้า 

               “ก็มึงทำตัวน่ารักแบบนี้ไง แล้วจะไมให้กูหลงได้ไงล่ะ”  

               ในตอนนี้ผมบอกเลยว่าผมแพ้พี่โปรดชนิดที่ว่าราบคาบอย่างที่สุด เพราเมื่อกี้ในตอนที่อีกคนพูดพี่โปรดไม่ได้พูดเปล่าแต่เขาขยับเข้ามาใกล้และใช้ปลายจมูกของเขาถูไปมากับปลายจมูกของผมด้วย 

               เรียกได้ว่าพี่โปรดของผมกลายเป็นสิงโตขี้อ้อนไปซะแล้ว 

               “จริงสิ มึงยังไม่ได้บอกกูเลย” 

               “บอกอะไรเหรอครับ” 

               “ก็บอกเรื่องที่ว่ากูเป็นส่วนหนึ่งของแผนมึงไง” 

               หืม อุตส่าห์ตีเนียนแล้วนะพี่โปรดยังไม่ลืมอีก แต่ก็เอาเถอะมาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องปิดบังอีกคนแล้ว 

               “ผมไปปรึกษาเรื่องนี้กับไอ้ทายมาครับ ว่าจะทำอย่างไงถึงจะทำให้พี่ตุลย์เลิกยุ่งกับผม ไอ้ทายก็เลยแนะนำว่าต้องทำทุกอย่างให้มันชัดเจน ผมก็เลย…” 

               “ก็เลยนัดกูกับไอ้ตุลย์มาพร้อมกัน เพื่อที่จะได้พูดแบบนั้นกับไอ้ตุลย์ต่อหน้ากูว่างงั้น” พี่โปรดพูดอย่างรู้ทัน 

               “ใช่ครับ” ผมพยักหน้า 

               “เจ้าเด็กโง่เอ้ย!” พี่โปรดรวบตัวผมเข้าไปกอดไว้แน่น “กลัวกูไม่เชื่อหรือไง” 

               ผมพยักหน้าทั้งที่ยังซบกับแผ่นอกกว้างของพี่โปรดอยู่ “ก็ผมกลัวว่าพี่จะไม่ไว้ใจผมนี่ครับ” 

               “กูรักมึงขนาดนี้ มีเหรอที่กูจะไม่เชื่อใจมึง ที่กูมีท่าทีไม่พอใจก่อนหน้านั้นกูแค่หึงมึงเท่านั้นเอง” 

               หึงงั้นเหรอ 

               ทำไมพอได้ยินแบบนี้หัวใจผมถึงเต้นแรงขึ้นมาทันทีเลยนะ ผมชอบฟังที่พี่โปรดพูดแบบนี้ที่สุดเลย รู้สึกเหมือนกำลังถูกบอกรักอยู่อย่างไงอย่างั้น 

               “งั้นตอนนี้ก็แสดงว่าพี่เชื่อใจผมแล้วใช่ไหมครับ” 

               “อืม” พี่โปรดวางเกยคางของเขาลงบนกลุ่มผมบนหัวทุยๆของผม “กูทั้งรักทั้งเชื่อใจมึงมาตลอดแหละ อีกอย่างเด็กดื้อของกุก็จัดการปัญหานี้ได้ด้วยตัวเองแล้วนี่ เจ้าเด็กเพียงพอของกูถือได้ว่าโตขึ้นแล้วสินะ” 

               “ผมก็โตมาตลอดนั้นแหละครับ มีแต่พี่นั้นแหละที่ชอบบอกว่าผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย” ประโยคสุดท้ายผมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างเง้างอน 

               “ก็มึงเป็นเจ้าเด็กเพียงของกูจริงๆนี่ เป็นเจ้าเด็กเพียงที่กูหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว รู้ไหม” 

               “รู้ครับ พี่เองก็เป็นสิงโตทรงโปรดที่แสนร้ายกาจของผมเหมือนกันครับ” 

               พอผมพูดแบบนั้นพี่โปรดก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมา 

               “ผมนึกว่าพี่จะโกรธผมซะอีกที่เรียกพี่แบบนั้น” 

               พี่โปรดส่ายหน้าเบา “ไม่หรอก เพราะกูรู้ว่ามึงรักกู” 

               “ใช่ครับ ผมรักพี่มาก รักพี่ที่สุดเลยครับ” 

               “ขนาดนั้นเชี่ยว” 

               “แน่อยู่แล้วครับ” ว่าจบผมก็เขย่งเท้าเพื่อให้ตัวสูงขึ้นก่อนจะกดฝังปลายจมูกหอมแก้มพี่โปรดแรงๆไปหนึ่งที 

               “อืม เชื่อแล้วละว่ามึงรักกูมากจริงๆ” 

               “…” ผมควรจะดีใจกับคำพูดที่พี่โปรดพึ่งพูดไป แต่สายตาที่พี่โปรดมองมาตอนนี้มันไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย 

               แล้วเพียงเสี้ยววินาทีต่อทางนั้น 

               “อ๊ะ! พี่โปรด” ผมเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆพี่โปรดก็ช้อนตัวผมขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก “ทำอะไรครับ วางผมลงเลยนะ นี่มันในมหาวิทยาลันนะครับ” ผมพยายามดิ้นขัดขืนแต่พี่โปรดออกไม่มีทีท่าว่าจะยอมวางผมลงเลย 

               “เมื่อกี้มึงพึ่งจะบอกว่ากูเป็นสิงโตทรงโปรดที่แสนร้ายกาจของมึงไม่ใช่หรือไง” 

               “...” 

               “เรารีบไปที่รถกันเถอะ กูอยากกลับห้องเร็วๆแล้ว” 

               “ทะ...ทำไมครับ” 

               “ก็สิงโตตัวนี้ชักจะหิวแล้วไง ในเมื่อตอนนี้มันจับเหยื่อตัวใหญ่ขนาดนี้ได้แล้วนี่ ต่อไปก็ต้องถึงขั้นตอนของการ...” 

               “…” 

               “กิน!” 

               “อื้อออ! พี่โปรด” แล้วต่อจากนั้นผมก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรอีกเลย พี่โปรดทำท่าคำรามเหมือนสิงโตจริงๆก่อนที่เขาจะก้มลงมาแกล้งทำเป็นงับที่คอและที่ไหล่ของผมอยู่ตลอดทางที่พวกเราเดินไปที่รถ 

               เฮ้อ! ถูกสิงโตที่แสนร้ายกาจแถมยังกินจุจับตัวได้แบบนี้ ผมรู้ชะตากรรมของตัวเองทันทีว่าคืนนี้สงสัยผมจะต้องถูกจับกินตลอดทั้งคืนแน่นอน 

               ว่ากันว่าคนเรานั้นโอกาสที่เกี่ยวกับความรักมีเพียงแค่ 50% เท่านั้น  เพราะคำตอบของความรักมีเพียงแค่ เสียใจ กับ สมหวัง แค่สองอย่างเท่านั้นเอง  

แต่ยังไงก็ตาม ถึงตอนนี้สำหรับคำถามที่ผมเคยถามตัวเองเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรกที่รู้จักกับพี่โปรดว่าอีกคนจะเป็นคำตอบแบบไหนของผมกันนะ  

ตอนนี้ผมรู้แล้วนะครับ ว่าพี่โปรดคืออีก 50% ของความสมหวัง ที่มาเติมความรักของผมให้เต็ม 100% ยังไงละครับ  

ขอบคุณพี่มากนะครับ ที่เข้ามาเติมเต็มความรักของผมให้เต็มร้อย 

ขอบคุณและรักพี่โปรดมากๆครับ 

  

  

-THE END- 

          

_________________ 

เย้! ส่งพี่โปรดกับน้องเพียงถึงตอนจบไปอีกคู่นึงแล้ว  

แต่จริงๆก็แอบใจหายเหมือนกันนะเนี่ย 

นิยายเรื่องนี้ผมเขียนขึ้นเพราะอยากจะมีนิยายที่น่ารักๆแบบไม่ต้องมีพล็อตที่ซับซ้อน มีปมหรือดราม่าอะไรมากมาย คิดแค่ว่าอยากจะเขียนอะไรที่มันน่ารักๆและยิ้มได้เวลาเขียนแค่นั้น เพราะแบบนั้นนิยายเรื่องนี้อาจจะเดินเรื่องเป็นเส้นตรงไม่ได้มีปมอะไรมากมายนะครับ เป็นแนวอ่านได้เรื่อยๆซะมากกว่า แต่ก็ดีใจที่มีหลายๆคนชอบนะครับ 

ที่สำคัญต้องขออภัยคนอ่านหลายๆที่ที่มาๆหายๆบ่อยมาก กว่าจะเข็นเรื่องนี้จนจบได้ แต่ยังไงก็มีหลายๆท่านอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนสุดท้าย ขอบคุณมากๆที่เอ็นดูน้องเพียงกับพี่โปรดนะครับ 

 

รักและขอบคุณมากๆครับผม ^^ 

 

 

ปล.ใครยังอยากติดตามความหวานของพี่โปรดกับน้องเพียง รวมไปถึง NC แซ่บๆ ไว้รอติดตามต่อตอนพิเศษในรูปเล่มนะครับ ถ้ามีความคืบหน้ายังไงจะรับมาแจ้งให้ทราบครับผม 

 

To be continued… 

#รักน่าจะเป็น 

___________________ 

พูดคุย/ติดต่อ 

Facebook page : 404 Not Found Novels 

Twitter : 404_novel 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว