ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

THE KHUN-KHAO EP 0 น่ารำคาญ

THE KHUN-KHAO

EP 0

น่ารำคาญ

 

ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

 

“ญารินเพื่อนร้ากกกก”

 

เสียงใสของใครบางคนดึงความสนใจจาก ญาริน ให้ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปมอง หากทว่าต้องแสร้งทำเป็นเบือนหน้าหนีอย่างไว เมื่อคนที่โบกมือให้ คือ วาฟเฟิล เพื่อนสาวคนสนิทของตัวเอง

 

“…”

 

“ฉันกลับมาแล้วเพื่อนสาว คิดถึงฉันมั้ย”

 

วาฟเฟิลยิ้มหน้าระรื่นเข้ามาในร้านอาหารชื่อดัง ตรงกันข้ามกับญารินที่ทำหน้าบึ้งตึงให้ แต่จะไม่ให้หน้างอได้อย่างไร ในเมื่อวาฟเฟิลบอกจะมากลับไทยตั้งแต่ต้นปี แต่นี่กลางปีแล้วเหอะ เพื่อนรักเพิ่งจะกลับมา

 

“…”

 

“โหย ยังไม่หายงอนอีกหรอ” วาฟเฟิลกะพริบตาให้ปริบๆ ไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวสักหน่อย แต่เพราะแฟนหนุ่มของเธอมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ เธอจึงกลับมาช้ากว่ากำหนดที่ให้สัญญาไว้กับเพื่อนสาว

 

“ไม่ต้องมาอ้อน ฉันไม่ใช่พี่ฮาร์ทของแกนะ ที่โดนแกอ้อนแล้วจะหายโกรธได้ง่ายๆ” ญารินสะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ

 

“โอ๋ๆ ไม่งอนซี่ พอดีพี่ฮาร์ทติดงานแล้วอยากให้กลับพร้อมกันอะ ฉันเลยมาช้าาาา”

 

วาฟเฟิลพยายามอธิบาย หากฮาร์ทไม่ติดธุระเรื่องงานที่นั่นนิดหน่อย หลังเรียนจบ เขาคงได้กลับมาใช้ชีวิตกับเธอที่ไทยถาวรตามสัญญาแล้ว แต่นี่ผิดแผนไปนิดนึง มันจึงทำให้หวานใจของเธอกลับไทยล่าช้ากว่าปกติ กระทั่งเธอเรียนจบ เธอจึงบินไปหาเขาและอยู่กับเขาจนเขาเคลียร์งานเสร็จนี่แหละถึงได้กลับมาสักที

 

“…”

 

“ญารินนนนน” วาฟเฟิลเขย่าแขนเพื่อนรักรัวๆ แต่ทว่าญารินกลับไม่ยอมหันหน้ามาคุยกันง่ายๆ แม้ว่าจะไม่ได้โกรธเคืองมากมายก็ตาม

 

“…”

 

“นี่ฉันรีบกลับมาเพื่อมาหาแกเป็นคนแรกเลยนะ ยัยณชากับยัยดีญ่ายังไม่รู้เลยว่าฉันกลับมาแล้ว ไหน มาให้กอดให้หายคิดถึงหน่อย ไม่เจอกันเกือบปี คิดถึงคุณญารินที่แสนดีของฉันชะมัด”

 

วาฟเฟิลโผเข้ากอด พร้อมพูดเอาอกเอาใจ ทว่าเป็นเรื่องจริงที่การกลับมาของเธอนั้น เธอไม่ได้บอกเพื่อนรักอีกสองคนนั่นคือ ดีญ่ากับณชา เนื่องจากเห็นว่าเพื่อนรักสองคนกำลังลั้นลากับแฟนฝรั่งตาน้ำข้าวและแฟนชาวฮ่องกงอยู่ เธอจึงยังไม่ได้ส่งข่าวคราว เพราะกลัวจะไปขัดช่วงเวลาที่หอมหวาน แต่เดี๋ยวจะไลน์บอกไม่เกินวันนี้แหละ จะได้นัดรวมตัวกัน

 

“ไม่ต้องมากอดเลย! หัดอายคนอื่นมั้ง”

 

ญารินขืนตัวออกจากอ้อมกอดของวาฟเฟิลด้วยความเขิน เพราะใช่ว่าในร้านมีแต่พวกเธอซะเมื่อไหร่ แต่ยังมีลูกค้าอีกหลายคนต่างหาก

 

“อายทำไม แค่กอดเพื่อนเอง” วาฟเฟิลทำหน้ามึน ซ้ำร้ายยังกอดญารินไม่ยอมปล่อยจนญารินต้องส่งสายตาดุให้ วาฟเฟิลจึงคลายอ้อมแขนแต่โดยดี

 

“แล้วยังไง สรุปจะอยู่ที่ไหน อังกฤษหรือไทยกันแน่” ญารินถาม ขณะที่วาฟเฟิลทำหน้าทะเล้น

 

“ให้เดา”

 

“คนมีผัวอย่างแก คงหนีไม่พ้นไปอยู่กับผัวที่อังกฤษหรอกใช่มั้ย” ญารินว่า ตอนแรกเห็นแฟนเพื่อนจะกลับมาไทยตั้งแต่เรียนจบเมื่อสองปีที่แล้วๆ แต่ไปๆ มาๆ ดันมีปัญหาเรื่องงานที่นั่นซะได้ มันเลยทำให้เพื่อนรักที่จบหลังตามบินไปหาคนของใจถึงที่อังกฤษแทน

 

“โนๆ จ้ะ ตอนนี้พี่ฮาร์ทย้ายกลับมาอยู่ไทยกับพ่อแม่ถาวรแล้วววว!” วาฟเฟิลบอกอย่างดีใจ ทำเอาญารินแปลกใจไปด้วย เพราะไหนบอกปัญหายังจัดการไม่เสร็จ

 

“หืม?”

 

“เซอร์ไพรส์ใช่มั้ย แต่พี่ฮาร์ทสะสางงานที่รับไว้เสร็จหมดแล้วและพร้อมที่จะกลับมาดูแลผับแทนครอบครัวอย่างเต็มตัววววว” แววตาของวาฟเฟิลภูมิใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ นี่ถ้าไม่ติดว่าฮาร์ทรับงานนอก ป่านนี้คงกลับไทยมาตั้งนานแล้ว

 

“นี่ๆ พี่ขุนเขาก็กลับมาด้วยนะ”

 

“แล้วมาบอกฉันทำไม”

 

ญารินทำหน้าเซ็งทันที หลังจากที่วาฟเฟิลพูดชื่อใครคนนั้นออกมา ซึ่งเป็นชื่อต้องห้ามสำหรับเธอ

 

“เผื่อแกคิดถึงเค้าไง”

 

วาฟเฟิลยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุก ยิ่งญารินห้ามไม่ให้พูดถึงเท่าไหร่ เธอยิ่งอยากแกล้งมากเท่านั้น

 

“ไม่มีทาง!” ญารินปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าที่ซังกะตายของเธอเล่นเอาวาฟเฟิลระเบิดเสียงหัวเราะให้อย่างชอบอกชอบใจ

 

“ฮ่าๆ นี่แกยังไม่หายกลัวพี่ขุนอีกเหรอ ความจริงพี่ขุนใจดีนะ”

 

“ทั้งที่แกบอกว่าใจดี แต่แกก็กลัวเค้าเหมือนกันเนี่ยนะ” ญารินแย้ง เพราะในกลุ่มของเธอ ล้วนแล้วแต่กลัวขุนเขากันทั้งสิ้น!

 

“กลัวน้อยกว่าแก”

 

“แหงสิ พี่ฮาร์ทของแกเป็นเพื่อนรักเค้าหนิ ยังไงซะ เค้าก็ไม่ทำอะไรแฟนเพื่อนตัวเองหรอก”

 

วาฟเฟิลยักไหล่ให้กับประโยคนั้นของญาริน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ถ้าเห็นขุนเขาในโหมดขึ้นมา เธอก็กลัวเหมือนกัน ขนาดเขาทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ เธอยังไม่กล้าสุงสิงกับเขาเลย ทั้งที่เจอออกจะบ่อย แต่ขุนเขาน่ะยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวมาก!

 

“แกสั่งข้าวมาแค่นี้เองหรอ” วาฟเฟิลเปลี่ยนเรื่องคุย อาจเพราะท้องน้อยๆ ของตัวเองเริ่มส่งเสียงโครกครากแล้ว เธอจึงหันมาสนใจกับขนมและอาหารตรงหน้า

 

“อืม ไม่รู้จะสั่งไรอีกเลยรอให้แกมาสั่งเอง”

 

“อ่า…งั้นสั่งเพิ่มดีกว่า” วาฟเฟิลพยักหน้าหงึกหงัก หลังจากนั้นจึงเปิดเมนูเพื่อเลือกอาหารเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่าง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แฟนหนุ่มของเธอโทรไลน์วิดีโอคลอเข้ามาพอดี

 

“อุ๊ย พี่ฮาร์ทโทรมา คุณแฟนนนนนน” วาฟเฟิลโบกมือหย็อยๆ ในตอนที่กดรับสายของแฟนหนุ่ม

 

(พี่อยู่ผับนะ)

 

“โอเคคคค เดี๋ยวหาไรกินเสร็จจะเข้าไปหาค่ะ เอายัยญารินไปด้วย” วาฟเฟิลแพลนกล้องไปทางญาริน เป็นเหตุทำให้ญารินรีบประนมมือทักทายแฟนเพื่อนที่รู้จักกันเป็นอย่างดีอย่างรวดเร็ว

 

“พี่ฮาร์ทสวัสดีค่ะ”

 

(สวัสดีครับ ไอ้ขุน ทักทายน้องญารินหน่อย)

 

พรวด!

 

“แค่กๆ”

 

ญารินไอค่อกแค่ก เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อฮาร์ทแพลนกล้องไปทางร่างสูงของขุนเขาที่กำลังนั่งดื่มแอลกอฮอล์อยู่เงียบๆ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ทำญารินที่กำลังดื่มน้ำสำลักอย่างตกใจเลยทีเดียว

 

(ตกใจเหมือนเห็นผี)

 

“พี่ฮาร์ท!” ญารินถลึงตาให้กับคำแซวเมื่อครู่ของแฟนเพื่อน ในขณะที่ขุนเขายังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยและไม่ได้สนใจใครนอกจากแอลกอฮอล์ในมือของตัวเอง

 

“ไปแกล้งมันพี่ฮาร์ท”

 

วาฟเฟิลดุแฟนหนุ่มอย่างไม่จริงจักนัก แต่นอกจากที่เขาจะไม่แพลนกล้องกลับไปหาตัวเองแล้ว เขายังถ่ายขุนเขาอยู่อย่างนั้นจนขุนเขาจิ๊ปากให้อย่างหงุดหงิด

 

(จิ๊)

 

(เอาน่า มันปรับปรุงตัวแล้ว ไม่ต้องกลัวมันหรอก ใช่มั้ยไอ้ขุน)

 

ฮาร์ทถามความเห็นจากเพื่อนสนิท วินาทีนั้นขุนเขาจึงเงยหน้าขึ้น แต่แล้วสายตาดันบังเอิญไปเห็นญารินในหน้าจอโทรศัพท์ของฮาร์ทเข้าพอดี

 

(น่ารำคาญ)

 

เกลียดอะไรมักได้สิ่งนั้นมันไม่เกินจริง พี่ขุนกลับมาหาน้องรินแล้ววว รินแกเตรียมตัวหนีได้เลย
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น