ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

01

“มา เราจะรับเป็นพ่อของลูกในท้องของมาเอง” หนุ่มน้อยลูกครึ่งไทยฮ่องกงวัยสิบห้าออกตัวขอรับผิดชอบต่อสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ของเพื่อนสนิท ทั้งที่เขาไม่มีส่วนร่วมในการสร้างมนุษย์ตัวเล็กนั้นขึ้นมา 

“อลันว่าไงนะ” มาภาตัดสินใจเล่าความลับสุดช็อก ที่เธอเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันให้เพื่อนสนิทฟัง หวังจะให้เพื่อนช่วยหาทางออก แต่ไม่คิดว่าอลันจะเสนอทางนี้  

มาภาคิดว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก...เรียกว่าแย่เลยล่ะ 

“ไปบอกคุณน้าว่าเราเป็นคนทำมาท้องเอง” แม้จะเพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ได้เพียงหนึ่งเทอม แต่หนุ่ม 

มัธยมปลายร่างสูงเพรียวที่มีใบหน้าคมคายและจัดว่าหล่อเหลาเอาการ กลับพร้อมที่จะรับภาระอันหนักอึ้งมาใส่ตัว 

“ไม่ได้หรอกอลัน มันมากเกินไป” เธอรับความหวังดีนี้ไว้ไม่ได้ มาภารู้สึกละอายใจเกินไปที่จะทำเช่นนั้น 

ครั้งหนึ่งสาวน้อยเคยปฏิเสธคำสารภาพรักของอลัน แต่กระนั้นอลันก็ยังมีแก่ใจจะคบเธอเป็นเพื่อนต่อ  

มิตรภาพที่อลันมอบให้เธอคือสิ่งที่ไม่อาจหาได้ง่ายบนโลกนี้ จะมีสักกี่คนที่มีเพื่อนแท้และจะมีสักกี่คนที่จะสามารถเรียกใครสักคนว่าเพื่อนแท้ได้ อย่างน้อยมาภาก็เป็นหนึ่งในคนจำนวนน้อยเหล่านั้น 

ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมาหลายปี อลันคอยเอาใจใส่และดูแลเธอในฐานะเพื่อนเป็นอย่างดี จนเธอยกให้เขาเป็นเพื่อนที่สนิทและไว้ใจที่สุดเลยก็ว่าได้  

เพราะฉะนั้นจะให้ตอบแทนด้วยการดึงเขาเข้ามาสู่ห้วงปัญหาได้อย่างไร เธอจะดีใจมากกว่าหากอลันแค่พูดว่าจะอยู่เคียงค้างเธอในฐานะเพื่อนไม่ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น 

ไม่ใช่มาเอ่ยขอรับผิดชอบกับสิ่งที่เขาไม่ได้ทำแบบนี้ 

“โดนสังคมตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อมันไม่สนุกนะมา” อลันบอกด้วยสีหน้าจริงจัง “หรือถ้ามาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา อย่างน้อยมาก็ต้องบอกให้ทุกคนรู้ว่าพ่อของเด็กคือใคร” เขารู้ดีว่ามาภาท้องกับผู้ชายคนไหน แต่เธอไม่ต้องการบอกเรื่องนี้กับใคร เนื่องจากฝ่ายชายกำลังจะบินไปเรียนต่อต่างประเทศ  

ผู้ชายคนนั้นกำลังจะไปมีอนาคตสดใส มาภาจึงไม่อยากให้การตั้งครรภ์ของเธอมาเป็นอุปสรรคต่อเขา  

“ไม่ได้นะ” มาภาไม่ยอม “แล้วอลันก็อย่าบอกใครด้วยว่าเราท้องกับพี่ตฤณ”  

“แต่เขาเป็นพ่อเด็กนะมา อย่างน้อยก็ควรต้องรับผิดชอบร่วมกัน” อลันไม่เห็นด้วยกับเพื่อนที่จะต้องรับภาระและคำติฉินนินทาจากสังคมไว้คนเดียว 

“เราคุยกันว่าจะแต่งงานหลังจากที่พี่ตฤณเรียนจบ ถ้าขืนให้เขามารับผิดชอบตอนนี้ พี่ตฤณคงไม่ได้ไปเรียนต่อ มาไม่อยากทำลายอนาคตเขา”  

“แล้วอนาคตมาล่ะ จะทำยังไง การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายนะ อีกอย่างเราอายุแค่สิบห้ากันเอง” เด็กหนุ่มผู้มีความคิดเกินวัยพยายามหาทางเกลี่ยกล่อมเพื่อนสนิท 

เขาไม่อยากให้เธอเผชิญกับปัญหาคนเดียว 

“เชื่อในการตัดสินใจของมาเถอะนะอลัน มาไม่รู้ว่าในอนาคตมันจะออกมาดีหรือแย่ แต่ช่วยเป็นกำลังใจให้มาด้วยนะแม้การกระทำของมามันอาจจะดูโง่ก็เถอะ” มาภารู้จุดอ่อนของ 

อลัน ถ้าหากเธอยังมีท่าทีดื้อดึงและขึงขังใส่เขา เขาก็จะแข็งตอบ 

แต่ถ้าหากใช้ลูกอ้อนพร้อมส่งสายตาเว้าวอน อลันคนนี้จะไม่มีวันปฏิเสธคำขอใดๆ ของเธอเลย 

“เฮ้อ! ถ้ามายืนยันแบบนี้เราจะทำอะไรได้ล่ะ”  

“อลันน่ารักที่สุดเลย” เธอบีบแก้มสองข้างของเพื่อนสนิทโยกไปมาด้วยความเอ็นดู พร้อมกับยิ้มร่าแม้ว่ากำลังเผชิญกับความทุกข์ใจอยู่ “ถ้างั้นเรากลับบ้านกันเถอะ”  

แล้วสองหนุ่มสาวก็เดินกลับบ้านด้วยกัน บ้านทั้งคู่อยู่ 

ห่างกันไม่ไกล มาภาอยู่ต้นซอยส่วนอลันอยู่ท้ายซอย 

“มา ถ้ามาคลอดลูก ให้เด็กเรียกเราว่าพ่อได้มั้ย” อลันถามขึ้นขณะเดินเคียงกันไป 

“นี่ อย่าบอกนะว่า…” มาภาเว้นคำไว้ให้อลันเติมเอง 

“อย่าคิดลึกน่า แล้วที่เคยบอกว่าชอบมาก็ช่วยลืมๆ 

ไปด้วย” เมื่อสองปีก่อนเขาเพิ่งย้ายมาเรียนที่ใหม่และมีมาภาเป็นเพื่อนคนแรก 

และตอนนั้นเพิ่งย่างเข้าสู่วัยรุ่นได้ไม่กี่ปี ฮอร์โมนมันก็เลยพลุ่งพล่าน พอเจอสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแถมผิวพรรณก็เนียนละเอียด ใจมันเลยอ่อนไหวตามได้ง่าย 

จึงเผลอสารภาพรักกับเธอ แต่พอนานวันเข้าได้รู้นิสัย 

ใจคอ ก็รู้เลยว่าการเป็นเพื่อนกันน่าจะดีที่สุด และมาภาเหมาะจะเป็นเพื่อนรู้ใจมากกว่าเป็นคนรัก 

“ก็ได้ แล้วไม่กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือไง โดยเฉพาะสาวๆ น่ะ”  

“ไม่กลัว มาก็รู้ว่าเราชอบเด็ก”  

----- 

ชัดเจนดีค่ะคูมอลัน 

สวัสดีค่ะ:)

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมเยียนกันนะคะ ยังไงก็เข้ามาแล้ว ฝากติดตามนิยายของมูนด้วยน้าา

 

พระจันทร์กลางสายฝน

🌧 คุณป๋าขา...อย่าดุ > ปฏิบัติการพรางรัก

🌧 เจ้าบ่าวบริสุทธิ์ > สุดท้ายก็รักกานต์

🌧 เมื่อต้องเป็นเจ้าสาวของคุณอา

🌧 กุลสตรีที่รัก

 

BermyMoon

🌙 คุณพระศุกร์ 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น