ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 26 | ผิดหวัง

ชื่อตอน : อสูรร้าย 26 | ผิดหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 443

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 26 | ผิดหวัง
แบบอักษร

26

มือเล็กอีกข้างละออกจากพื้นโซฟาก่อนที่จะคล้องมันเข้าที่คอของครูซทั้งที่ริมฝีปากของทั้งสองยังไม่ละออกจากกัน ร่างหนาค่อยๆละกรงเล็บออกจากเนินอกทรงโตของสาวน้อยอย่างช้าๆ พร้อมจูบตอบเธอกลับไปอย่างไม่เต็มใจแต่ถึงอย่างนั้นครูซก็ไม่อาจฝืนความรู้สึกอยากเอาไว้ได้

ร่างหนาผลักปากออกเบาๆก่อนที่สายตาของเขาจะเผลอสบเข้ากับแววตาอ้อนวอนของคนตรงหน้า เขามองลาน่านิ่งๆก่อนที่จะเอ่ยชื่อของเธอออกไป

“ ลาน่า ”

สิ้นเสียงของร่างหนา ความเงียบก็เข้าครอบงำไปทั่วบริเวณห้องกว้างขนาดใหญ่ ไร้แม้แต่บทสนทนาหรือเสียงตอบรับกลับจากเจ้าของชื่อ ครูซนั่งลงบนโซฟาข้างๆเธอ กรงเล็บหนาทั้งสองข้างประสานกุมกันไว้เเน่น ก่อนที่เขาจะบีบมือของตัวเองพลางคิดอะไรในหัวไปมา

ความรู้สึกมากมายที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวของครูซ เขาโกรธที่เธอทำเเบบนั้น เเต่อีกใจนึงเขาก็พยายามที่จะปักใจเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้เเตกต่างออกไป ความสับสนวุ่นวายตีกันไปมาในหัวของร่างหนา ก่อนที่เสียงเอ่ยของสาวน้อยจะดังขึ้นทำลายความเงียบทั้งหมดในห้อง

“ ครูซ ฉันรู้ ”

“ ขอร้องละ ฉันไม่อยากคุยกับเธอตอนนี้ ”

ร่างหนาพยายามที่จะใจเย็นเเละควบคุมมันเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เขาไม่อยากที่จะทำร้ายเธอไปมากกว่านี้ ทุกครั้งที่เขาเผลอทำร้ายเธอไปเพราะความรู้สึกชั่ววูบมันทำให้เขาหนักใจมากเเค่ไหน ลาน่ามีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่รัก นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง ผมควรที่จะยอมรับกับสิ่งที่เธอเลือก ใช่ ผมควรที่จะยอมรับ ครูซได้เเต่นั่งกุมมือเอาไว้และคิดมันภายในใจ

สาวน้อยที่ได้ยินดังนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดมากมายก็เข้าครอบครองหัวใจเธอทันที ทำไมเขาถึงเอาเเต่ไล่เธอให้หนีไปทั้งที่ควรจะคุยกันดีๆ เธออยากคุยกับเขามากเเค่ไหนทำไมถึงไม่รู้อะไรเลยนะ เธออยากอธิบายถึงความจริงทุกอย่างที่เขากำลังเข้าใจผิด ก่อนที่ลาน่าจะเอ่ยต่อบทสนทนาออกไป

“ นายไม่เคยฟังฉันเลย ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกจุกอกมากมายมันเต็มไปหมด ลาน่าได้แต่พยายามกลั้นมันเอาไว้ข้างใน

“ ลาน่า ออกไปก่อน ”

ร่างหนาเอ่ยอีกครั้ง เขาพยายามที่จะควบคุมมันเอาไว้เเต่สาวน้อยตรงหน้ากลับยิ่งทำให้ความรู้สึกพวกนั้นมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“ ทำไมนายถึงเอาเเต่ไล่ฉัน ทั้งๆที่เราควรจะคุยกันดีๆ ”

สาวน้อยพยายามที่จะหาเหตุผลร้อยพันแปดเพื่อหวังว่าร่างหนาตรงหน้าจะใจอ่อนเเละยอมคุยกับเธอโดยง่าย แต่เปล่าเลยครูซกลับไม่ฟังเธอด้วยซ้ำเเม้เเต่เสี้ยววินาทีของคำพูดที่เธอกล่าวออกไป

“ ลาน่า ฉันบอกให้ออกไปก่อนไง ”

ครูซพยายามที่จะควบคุมมันเอาไว้อีกครั้ง ร่างหนามองขึ้นไปบนเพดานห้องหวังว่ามันจะช่วยให้เขาสงบลงได้บ้าง เขาหลับตาลงเเน่นพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูง ถ้าเธอไม่ยอมออกไป เขาจะไปเอง เเต่ทว่าไม่ทันที่ปลายเท้าจะได้ก้าวต่อไป ลาน่าที่เห็นดังนั้นกลับวิ่งเข้ามาขวางเอาไว้ก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมา

“ ครูซ นายควรที่จะฟังฉัน ”

สิ้นเสียงของสาวน้อย ความรู้สึกโกรธมากมายเริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด ในหัวของเธอมีเเต่คำถามว่าทำไม ทำไมครูซถึงเอาเเต่ไล่เธอ ทำไมครูซไม่ฟังอะไรเธอเลย ก่อนที่เธอจะไม่สามารถเก็บมันเอาไว้ได้อีกต่อไป

“ ทำไมนายถึงไม่เคยฟังอะไรฉันเลย ”

“ ทำไมนายเอาเเต่ไล่ฉันออกไปทุกครั้ง ”

“ ทำไมนายมะ ”

“ ลาน่า !!! ”

 

 

เพียะ!

 

 

สิ้นเสียงตะคอกของชายหนุ่ม ฝ่ามือเล็กบางเฉียบก็ตวัดเข้าที่ใบหน้าของครูซอย่างสุดแรงเหวี่ยง การกระทำอย่างเผลอตัวของสาวน้อยทำให้ร่างหนาได้เเต่ยืนนิ่งอยู่กับที่แต่ภายในใจของเขากลับร้อนระอุ

แววตาสาวน้อยสั่นไหวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมากมายมองครูซไปมา ก่อนที่เธอจะรีบชักมือกลับทันทีที่ได้สติและก็ต้องหวาดกลัวอีกครั้งเมื่อท่าทีของคนตรงหน้าเปลี่ยนไป

“ ลาน่า ”

น้ำเสียงเข้มเอ่ยเรียกชื่อของร่างบางอย่างเรียบๆ มันส่งมาถึงเธอพร้อมกับแววตาที่ไร้ความรู้สึก

“ ครูซ คือว่า ฉะ ”

เสียงตะกุกตะกักของลาน่าเอ่ยตอบอย่างกลับเขาไปอย่างไม่เป็นคำ เธอรู้ได้ในทันทีว่าภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธมากมายขนาดไหน เธอสามารถสัมผัสมันได้ทั้งๆที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลย

ปลายเท้าหนาค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาร่างของเธออย่างช้าๆ แววตาเย็นชาจ้องมองร่างบางตรงหน้าอย่างเอาตาย ผมโกรธเธอมากเเค่ไหนกับสิ่งที่เธอทำ ทุกการกระทำและท่าทางของเธอมันกำลังทำให้ผมเจ็บปวดทีละนิด ราวกับว่าเธอกำลังฆ่าผมอย่างช้าๆโดยใช้ความรักทั้งหมดที่ผมมีต่อเธอเป็นอาวุธ ผมควรที่จะพอและปล่อยเธอกลับไปในโลกของเธอ

ลาน่าที่เห็นดังนั้นเธอจึงเดินถอยห่างออกไปเรื่อยๆ เเต่ทว่า ยิ่งเธอถอยออกจากเขามากเท่าไหร่ ครูซกับเข้าใกล้เธอมากขึ้น จนกระทั่งเธอไม่สามารถถอยหนีเขาไปได้อีกเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือในห้องขนาดใหญ่ กรงเล็บหนาเอื้อมบีบเข้าที่คอของเธอก่อนที่จะยิ่งเพิ่มเเรงบีบมากขึ้น

“ ฉันใจดีกับเธอไปใช่ไหม สาวน้อย ”

“ ไม่นะ คะ เเคะ ปะ ปล่อย ”

มือเล็กของร่างบางรีบยกขึ้นมาพร้อมกับพยายามเเกะกรงเล็บหนาของเขาออก แต่เเรงของเธอที่มีนี่สิมันจะสู้เเรงอย่างอสูรร้ายอย่างเขาที่กำลังโกรธได้ยังไง เเววตาไร้อารมณ์มองร่างบางที่กำลังหน้าแดงก่ำอยู่ในกรงเล็บหนาอย่างไม่ใยดี อีกไม่นานเธอคงต้องขาดใจตายถ้าเขายังไม่ละมือออกจากคอของเธอ

อากาศที่เหลือน้อยลงไปเต็มที เรี่ยวเเรงทั้งหมดที่มีก็เริ่มหายไป เปลือกตาเล็กทั้งสองข้างไร้จุดโฟกัสตรงหน้า ภาพทั้งหมดที่เคยชัดเจนเริ่มเลือนราง เธอพยายามส่งสายตาอ้อนวอนร่างหนาแต่ใจครูซคงแข็งเป็นหินไปแล้ว นี่เขาจะฆ่าเธอทิ้งจริงๆใช่ไหม ร่างบางพยายามสูดอากาศเฮือกสุดท้ายเข้าปอด นี่ถ้าต้องตายเพราะเขาจริงๆ ฉันคง . . .

ก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงมือที่ถูกคลายจากกรงเล็บหนาของคนใจร้ายตรงหน้า ร่างกายที่อ่อนไหวไร้เรี่ยวเเรงนั่งกองลงกับพื้น มือเล็กทั้งสองข้างกุมคอตัวเองเอาไว้พร้อมกับช้อนสายตามองไปยังร่างหนาที่ยืนอยู่นิ่งเต็มความสูง

“ ฉันผิดหวังในตัวเธอ ลาน่า ”

จบประโยคครูซก็เดินจากออกไป เหลือเพียงร่างบางที่อยู่ตรงนั้นพร้อมกับคำถามที่เกิดขึ้นในหัวของเธอมากมาย

 

Talk ; ครูซอย่าพูดแบบนี้ มันใจไม่ดีนะ ( T_T )

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว