ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : the end

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2564 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
the end
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา 

ฉันตื่นมาก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย แล้วลงมาชั้นล่างก็เห็นแม่นวลกำลังเตรียมอาหารรออยู่ก่อนแล้ว แต่ที่แปลกใจก็คือ ทำไมวันนี้ดูคนในบ้านเยอะเป็นพิเศษทั้งการ์ดแล้วก็สาวใช้ 

"แม่นวลคะ คนพวกนี้มาทำอะไรกันคะ" 

ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะคนเหล่านั้นต่างพากันขึ้นไปขนของจากชั้นสองลงมา 

"คุณชายยังไม่ได้บอกหรอคะว่าจะให้คุณน้ำไปอยู่บ้านหลังใหญ่" 

"คะ? ย้ายไปหรอ" 

"ค่ะ เห็นคุณชายบอกว่า ไม่อยากให้คุณน้ำอยู่ห่างสายตา" 

"แต่น้ำโอเคกับบ้านหลังนี้มากกว่า" 

"นวลก็ได้แต่ทำตามคำสั่งคุณชายล่ะค่ะ คุณน้ำทานข้าวก่อนนะคะ" 

หลังจากที่ฉันทานข้าวเช้าเสร็จฉันก็ออกมาเดินเล่นที่สวนดอกไม้หลังบ้าน อากาศวันนี้ค่อนข้างสดใส พลอยทำให้จิตใจฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ฉันยื่นมือออกมาไปรับแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า สายตาก็มองดอกไม้ที่เบ่งบานรอบตัว ชอบบรรยกาศแบบนี้จังมันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก 

"น่านน้ำ" 

ฉันหันไปข้างหลังตามเสียงเรียกก็พบเป็นฟ้าครามที่กำลังเดินเข้ามา 

"เรียกทำไม"  

ฉันตอบเขาไปอย่างกวนๆ ก่อนจะหันไปเล่นกับแสงแดดเหมือนเดิม 

"ผัวอยากเรียกเมียไม่ได้รึไง" 

"พูดอะไร ใครเป็นเมียนายไม่ทราบ" 

"เอากันจนมีลูกขนาดนี้ไม่ให้เรียกเมียแล้วจะเรียกว่าอะไร" 

"ก็เพราะนายนั่นแหละ" 

ฉันหันไปเหวใส่เขาแต่ก็ต้องหยุดเพราะไม่กล้าพูดต่อ มันน่าอาย... 

"เพราะฉัน? หึๆ" 

เขาเข้ามากอดฉันจากด้านหลังก่อนโยกตัวเบาๆ จมูกเขาไล่สูดดมกลิ่นตามกลุ่มผม ลามมาต้นคอ จนฉันรู้สึกสยิวนิดๆ 

"หยุดนะ" 

ฉันเอียงคอหนีสัมผัสของเขา ฟ้าครามจับฉันให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา จู่ๆร่างสูงก็คุกเข่าลง เขาจับมือสองข้างของฉันไว้ก่อนจะส่งสายตาให้ฉันรู้ว่าเขาต้องการจะสื่อบางอย่าง 

"นายจะทำอะไร" 

"เรียกฉันว่าเฮียได้ไหม...นะ" 

ฉันชั่งใจอยู่สักพัก จะให้เรียกเขาแบบนั้นมันก็กระดากปาก แต่สุดท้ายก็ยอมพูดออกไป เพราะอะไรน่ะหรอ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน อาจเป็นเพราะเริ่มรู้สึกดีและแคลงใจในตัวเขาน้องลงละมั้ง 

"ก็ได้ ...เฮียคราม" 

ใบหน้าหล่อยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ฉันยอมเรียกเขาแบบนั้น 

"ขอบคุณนะ แล้วก็เฮียมีเรื่องอยากจะบอกน้ำมาสักพักแล้ว" 

"เรื่องอะไร?"  

"เฮียรู้ว่าที่ผ่านมาเฮียไม่ดีกับน้ำไว้มาก รวมถึงครอบครัวของน้ำด้วย เฮียเลยอยากขอโอกาสแก้ตัวจะได้ไหม" 

ฉันไม่เข้าใจว่าเขาต้องการโอกาสอะไร จริงอยู่ที่เขาทำเลวกับฉันและครอบครัวฉันไว้มาก มันยากที่จะให้อภัย แต่ใจฉันกลับยอมโอนอ่อนให้เขาอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าฉันรักเขาเข้าให้แล้ว น่าสมเพชตัวเองชะมัด 

"เฮียขอได้แก้ตัวใหม่ ได้ดูแลน้ำและลูกอย่างถูกต้อง นำ้จะด่าเฮียยังไงก็ได้ เฮียก็จะทนครับ ขอเเค่น้ำไม่จากไปไหนแล้วอยู่ข้างๆเฮียได้ไหม" 

"คือฉัน..." 

ตอนนี้ในใจฉันสับสนไปหมด ในหัวก็คิดเรื่องเก่าตีกับเรื่องราวในปัจจุบันจนตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ฉันหลับตาลงก่อนจะใช้หัวใจตัดสินว่าควรทำยังไง 

"น้ำ เป็นอะไร เวียนหัวหรอ" 

น้ำเสียงฟ้าครามดูตกใจที่เห็นฉันหลับตาไปนาน จนฉันต้องลืมตาแล้วบอกเขาว่าไม่เป็นไร 

"ฉันจะให้โอกาสเฮียก็ได้...แต่เฮียต้องสัญญาก่อนว่าจะให้อิสระกันฉัน และจะไม่ทำร้ายคนที่ฉันรัก" 

"ครับเฮียสัญญา ขอบคุณนะที่ให้โอกาสเฮีย" 

เขายิ้มออกมาอย่างจริงใจ ทำเอาฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะความหล่อของเขา ร่างสูงหยังกายลุกขึ้นก่อนจะสวมกอดฉันแน่น เขาผละออกแล้วหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป็าข้างหลัง 

มือหนาเปิดกล่องกำมะหยี่สีแดงออก ข้างในมีแหวนเพชรอยู่สองวง 

"เฮีย...นี่มัน" 

"น้ำ แต่งงานกับเฮียนะครับ" 

ฉันนิงอึ้งไม่คิดว่าเขาจะคิดจริงจังถึงขั้นนี้ จากคนที่คิดทำร้ายฉันวันนั้น เขากำลังขอฉันแต่งงานหรอ 

"น้ำ?" 

"เอ่อคือ..." 

"น้ำไม่อยากแต่งงานกับเฮียหรอ " 

เขาพูดด้วยหน้าตาที่ดูสลดลงอย่างเห็นได้ชัด จนฉันอดขำออกมาไม่ได้ ฟ้าครามมองฉันอย่างไม่เข้าใจ 

"แล้วเฮียไม่ได้เตรียมใจเผื่อฉันปฏิเสธมารึไง" 

"ก็เฮียรักน้ำ อยากอยู่กับน้ำตอลอดไปนี่ เฮียไม่คิดเรื่องนั้นหรอก" 

"มั่นใจจังนะ" 

"แล้วสรุปคำตอบของน้ำคือ" 

เขาทำหน้ามีความหวังอีกครั้ง 

"เฮียสัญญาว่าจะไม่บังคับน้ำ จะให้อิสระ แล้วก็จะดูแลน้ำให้ดีที่สุด" 

เขาพูดขึ้นอีกตรั้งเมื่อยังเห็นว่าฉันเงียบอยู่ ความจริงฉันมีคำตอบอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่อยากแกล้งเขาเล่นอีกสักหน่อย 

"ไว้คืนนี้จะบอกนะ" 

ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะรีบเดินออกมาอย่างเล่นตัว อยากเห็นสีหน้าเขาเหมือนกันนะว่าเป็นยังไง จะตลกแค่ไหน 

วันนี้ทั้งวันฉันเอาแต่เล่นตัวและตอบบ่ายเบียงไปว่าจะให้คำตอบเขาคืนนี้ แต่ดูฟ้าครามเหมือนจะคลั่งเพราะไม่ได้คำตอบจากฉันสักทีจนเขาเริ่มถอดใจ ตกเย็นฉันขอเขาติดต่อหาพ่อซึ่งเขาก็ยอมอย่างง่ายดาย 

ฉันโทรหาพ่อแล้ว ท่านดูเป็นห่วงฉันมา และพี่ดินก็กำลังหาทางช่วยฉันอยู่ แต่พอฉันได้บอกเรื่องที่ฟ้าครามขอแต่งงานให้ฟัง ทั้งพ่อและพี่ดินต่างไม่เชื่อในหูตัวเอง คนอย่างฟ้าคราม ผู้ชายที่โหดเหี้ยมฆ่าได้ทุกคนที่ขวางทางเนี้ยนะ จะยอมสยบต่อฉัน แต่สุดท้านท่านก็ยอมยินดีด้วย และได้เคลียร์ปัญหาที่ค้างคากับฟ้าครามจนไม่มีข้อแคลงใจกันอีก และแน่นอนว่าฟ้าครามนั้นได้ขอฉันจากพ่อเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่ฉันจะโทรหาพ่อซะอีก...ไวนักนะ  

หลังจากที่คุยกับพ่อเสร็จ ฟ้าครามก็เตรียมชุดเดรสสีดำเปิดไหล่ไว้ให้ เพื่อพาฉันออกไปทานข้าวนอกบ้าน เขาได้จองร้านหรูย่านใจกลางเมืองไว้และแน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่ยอมให้คนอื่นได้เข้ามามีส่วนร่วมในร้าน โดยการเหมาร้านทั้งตึก ซึ่นฉันมองว่าสิ่งที่เขาทำมันบ้ามาก รู้ว่ารวยแต่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ไหม 

เขาจับมือฉันให้เดินไปที่โตะอาหารที่ถูกจัดอย่างเรียบหรูและสวยงาม แน่นอนว่าบรรยากาสรอบข้างก็งดงามากเช่นกัน เห็นวิวของเมืองหลวงยามค่ำคืน พนักงานนำอาหารมาเสริฟพร้อมรินน้ำส้มให้ฉันและไวน์ให้เขา ก่อนจะเหลือแค่เราสองคน 

"ถูกใจไหม" 

"ถูกใจสิ แต่มันดูจะเวอร์วังไปหน่อย" 

ร้านก็สวยหรูอยู่หรอก แต่พอมองไปรอบมันเงียบไปไหมอ่ะ ไม่ต่างอะไรกับดินเนอร์ในป่าช้าเลย ฟ้าครามเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างกลั้นขำ และคำตอบของเขาทำเอาฉันไปต่อไม่ได้ 

"เฮียชอบความเป็นส่วนตัว" 

โอเคฉันจะไม่เถียง เพราะยังไงก็ขัดคนอย่างเขาไม่ได้อยู่แล้ว หลังจากทานดินเนอร์สุดหรูเสร็จ ฟ้าครามก็พาฉันมาชมวิวเมืองหลวงแบบ360องศา จนสุดท้ายแล้วเขาก็ทวงถามคำตอบจากฉันอีกครั้ง 

"น้ำ จะให้คำตอบเฮียได้รึยังครับ" 

เขาจับมือฉันไปกุมไว้แน่น จนรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากมือหนาส่งผ่านมาถึงฉัน ใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทราคาแพงมองมาด้วยความหวัง 

"ฉันมาคิดดูแล้ว ถ้าเฮียรักษาสัญญาที่ให้ไว้ฉันก็โอเค" 

"สรุปคือ?" 

"แต่งค่ะ" 

ฉันยิ้มตอบเขา ฟ้าครามยิ้มกว้างออกมาก่อนจะอุ้มฉันหมุนตัวลอย 

"ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ไว้ใจเฮีย" 

เขาหยิบกล่องแหวนอันเดิมออกมาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบแหวนที่ประดับไปด้วยเพชรไม่รู้กี่กลัดสวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายของฉัน เขายิ้มแล้วมองฉันอย่างดีใจ มือหนาส่งแหวนเรีบหรูอีกวงให้ฉันสวมให้เขาเช่นกัน 

"รู้ไหมวันนี้เป็นวันที่เฮียมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย" 

"น้ำก็เหมือนกันค่ะ" 

เรายิ้มให้กันก่อนฟ้าครามจะระทับจูบที่แสนหอมหวานลงมา มันนุ่มนวนและอบอวนไปด้วยความรัก 

"น้ำรักเฮียไหม" 

"อือ" 

ฉันครางตอบอย่างเขินอาย  

"ว่าไงนะ"  

ฟ้าครามเอียงหูเข้ามาใกล้ 

"รักค่ะ" 

"เฮียก็รักน้ำ รักที่สุด" 

เขาก้มลงจูบฉันอีกครั้ง ก่อนจะมีแสงวูบวาบออกมาข้างนอก มันเป็นแสงพลุที่เหมือนถูกจัดแสลงขึ้น ซึ่งในที่ที่เรายืนกันอยู่นี้มันเห็นชัดมากๆ อย่าบอกนะว่า ฉันหันไปมองฟ้าครามอย่างรู้ทั้ง 

"ครับ ฝีมือเฮียเอง ฉลองวันแรกของเรา" 

เขายิ้มตอบแล้วสวมกอดฉันอย่างอบอุ่น เราจูบกันอยู่อย่างนั้นจนเนิ่นนานเหมือนเวลาหยุดหมุน และอยากหยุดเวลานี้ไปชั่วนิรันดร์ 

__________________________the end_______________________________ 


จบแล้วนะคะกับเรื่องของฟ้าคราม ใครอย่างอ่านฟ้าหลัวต่อฝากเม้นมาเยอะๆเลยน้า ขอบุคณทุกกำลังใจนะคะ และขอโทษที่นานทีมาต่อนะคะ งานรุมเยอะจนแตะอย่างอื่นแทบไม่ได้เลย ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ ขอบคุณมากๆ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว