ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ท่านพ่อท่านแม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ท่านพ่อท่านแม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2559 02:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ท่านพ่อท่านแม่
แบบอักษร

“วันนี้ท่านไม่พาว่าที่ชายามาด้วยหรือพะยะค่ะ” พิธีช่วงบ่ายในระหว่างที่รอให้คณะบดีของมหาลัยกล่าวคำอวยพรจบสหายที่เป็นบุคคลธรรมดาของเจ้าชายลูเธอร์ที่นั่งแถวเดียวกันก็ถามขึ้นมา

“เราเองก็ชวนแล้วแต่ไม่ยอมมา”

“น่าเสียดายนะพะยะค่ะ กระหม่อมคิดว่าจะได้เห็นพระพักต์ว่าที่พระชายาของเจ้าชาย”  หนุ่มสามัญชนพูดทีเล่นทีจริง แต่ถึงกระนั้นทั้งกริยา มารยาท ของหนุ่มสามัญชนถือว่าดีมากน้อยคนนักที่จะสนิทกับเจ้าชายได้

“ต่อไป ข้าพเจ้าขอให้เจ้าลายลูเธอร์ขึ้นมากล่าวคำอวยพรให้กับบัณฑิต”  เมื่อได้ยินเสียงประกาศเจ้าชายลุกขึ้นไปยังหน้าเวทีพร้อมกับการ์ดยืนล้อมรอบและเสียงกรี๊ดกร๊าดของหนุ่มสาวที่ชื่นชอบเจ้าชาย

“ก่อนอื่นเราขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตทุกคนที่จบพร้อมกับเรา 4 ปีที่เราเรียนอยู่ที่นี่เรารู้สึกสนุกมีเพื่อนพ้องทุกคนที่คอยช่วยเหลือเรา เราขอขอบคุณทุกคนจากใจจริง” 

“อร๊ายยยย เจ้าชาย!!!>o<”  เสียงปรมมือและเสียงกรี๊ดดังกระหึ่มทั่วหอประชุมก่อนเจ้าชายจะเดินไปหาอธิการบดีเพื่อขอบคุณ

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะพะยะค่ะเจ้าชาย” อธิการโค้งคำนับให้กับเจ้าชายและเจ้าชายก็ทำเช่นเดียวกัน

“ขอบใจ ท่านเองก็ทำหน้าที่ได้ดีเหมือนกัน” 

“ลำดับต่อไปเป็นการมอบไปปริญญาบัตรให้กับเจ้าชายและบัณฑิตคนอื่นๆ”  คณะบดีถือพานพร้อมปริญญาบัตรมาเทียบข้างอธิบดีจากนั้นอธิบดีก็ยื่นให้กับเจ้าชาย

“ขอบคุณ” จากนั้นเจ้าชายกลับไปนั่งที่เดิมจากนั้นจากชายเฟรดริคเดินไปเป็นคนถัดไปท่ามกลางการ์ดอีกชุดและเสียงกรี๊ดไม่ต่างกับเจ้าชายลูเธอร์แม้แต่นิด

“ยินดีด้วยนะเฟรดริค”

“เช่นกันเจ้าชายลูเธอร์ เสร็จแล้วเราไปนั่งที่ร้านอาหารญี่ปุ่นดีไหมข้าอยากลองไปมานานแล้ว”

“ยังมีร้านที่ท่านยังไม่เคยไปอีกเหรอพะยะค่ะ?”  หนุ่มสามัญชนเดินกลับมานั่งที่เดิมได้ยินบทสทนานั้นพอดี

“มีสิข้าไม่ใช่คนเที่ยวเยอะขนาดนั้นสักหน่อย สองสามเดือนที่ผ่านมาข้าก็ไม่ค่อยได้ไปไหนเลย”

“นั่นสินะพะยะค่ะ ปกติแล้วกระหม่อมจะเห็นท่านไปทุกที่แต่พักหลังๆท่านหายไปเกิดอะไรขึ้นหรือพะยะค่ะ”  

“เขากำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่อยู่”  เจ้าชายลูเธอร์บอกทำเจ้าชายเฟรดริคยิ้มร่า

“ใช่ คนนี้ข้าไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่รุ่นนี้หายากซะด้วย”

“แค่ของเล่นเจ้าชายติดขนาดนั้นเชียวหรือพะยะค่ะ”  หนุ่มสามัญชนพูดเจ้าชายทั้งสองหัวเราะหึหึ

 

“เป็นร้านที่ดีนะไอ้อารมณ์แบบญี่ปุ่นแถมเงียบสงบอีกด้วย” เจ้าชายลูเธอร์พูดทางร้านเมื่อเห็นว่าเจ้าชายทรงเสด็ดมาก็จัดพื้นที่ที่ดีที่สุดของร้านและเจ้าของร้านออกมาต้อนรับเอง

“ขอบพระทัยพะยะค่ะฝ่าบาท”  

“ข้าเอานี่ นี่ นี่ นี่ นี่และนี่”  เจ้าชายเฟรดริคสั่งอาหารอย่างกระหน่ำไม่สนใจว่าใครจะคุยอะไร

“เจ้าชายพะยะค่ะท่านรู้เหรอว่ามันคืออะไร ผมขอเซตซูชิเซตใหญ่หนึ่งที่นะครับ”

“เอ่อครับ แล้วเจ้าชายล่ะพะยะค่ะ”

“สองคนนั้นสั่งก็เยอะพอแล้ว ข้าขอซูชิชุดใหญ่กลับวังแล้วกัน”

“พะยะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปจัดเตรียมให้เดี๋ยวนี้”  หลังจากที่เจ้าของร้านออกไปทั้งสามก็เริ่มคุยกัน

“อันนี้คืออะไร?”

“ไม่รู้/กระหม่อมก็ไม่ทราบพะยะค่ะ”  ขวดสีขาวรูปทรงคล้ายกับแจกันขนาดเล็กตั้งอยู่บนโต๊ะและมีจานใบเล็กๆวางอยู่ข้างๆ

“มาที่ร้านซูชิแต่ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไรเนี่ยนะ”

“เจ้าชวนข้ามา/ท่านเป็นคนอยากมาร้านนนี้เองนะพะยะค่ะ” จากนั้นทุกอย่างก็เงียบจนมีอาหารมาเสิร์ฟ

“นี่เจ้าของร้าน ข้าอยากรู้ว่าไอ้นี่มันคืออะไร”

“มันคือสาเกพะยะค่ะ มันคือเหล้าของญี่ปุ่นบ้านเกิดของหระหม่อมเองไว้บริการลูกค้าไว้ล้างคอก่อนทานซูชิหรือถ้าใครติดใจก็สามารถสั่งซื้อได้พะยะค่ะ”

“แล้วมันดื่มยังไงข้าไม่เห็นมีแก้งสักใบ”

“จอกใบเล็กๆนั่นไงพะยะค่ะ เทสาเกลงบนจอกนั่นแล้วดื่มจะทำให้รสชาติของซูชิอร่อยยิ่งขึ้น”

“น่าสนใจแหะ พวกเจ้าลองดูไหม?”

“กระหม่อมไม่ชอบกินเหล้าพะยะค่ะ”

“พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าพิธีข้าดื่มไม่ได้”

“พวกเจ้านี่มัน . . .ข้าดื่มคนเดียวก็ได้ อึก นุ่มดีนี่”  ดูท่าว่าเจ้าชายเฟรดริคจะติดใจและสั่งมาเพิ่มเรื่อยๆกลายเป็นว่ากินสาเกเป็นอาหารหลักและมีซูชิเป็นกับแกล้ม

“เฟรดริคเจ้าเมาแล้วนะ”

“เอิ้ก! ข้านี่นะเมาเหล้าเบียร์ยังไม่สะเทือนถึงข้าเลยกับอีแค่สากลข้าจะเมาได้เยี่ยงไร ฮ่าๆๆ”  

“เมาจริงพะยะค่ะ กระหม่อมว่าพวกเรากลับกันดีกว่านะพะยะค่ะมันดึกแล้ว พรุ่งนี้เจ้าชายต้องเข้าพิธีป่านนี้ว่าที่พระชายาเป็นห่วงท่านแล้ว”  หนุ่มสามัญชนกล่าว

“นั่นสินะ เรียกเจ้าของร้านมาคิดเงินที” เจ้าชายบอกทหารที่ยืนอยู่หน้าห้องพอจัดการเสร็จแล้วก็พาเจ้าชายขี้เมากลับไปด้วยส่วนหนุ่มสามัญชนขับรถกลับเอง

มาถึงพระตำหนักของเจ้าชายเฟรดริคพบว่าคาเรนออกมารอรับเสด็จต้องตกใจกับสภาพของเจ้าชายเฟรดริค

“เกิดอะไรขึ้นพะยะค่ะ นี่มันลิ่นเหล้าหนิ-_-*” 

“เฟรดริคดื่มสาเกของร้านอาหารญี่ปุ่นเข้าไป ข้าฝากเพื่อนของข้าด้วยนะคาเรนป่านนี้เจ้าชายอาร์โนลล์รอข้าแย่แล้ว”  ร่างสูงพลักร่างของคนเมาให้คาเรนทั้งสองเดินโซซัดโซเซตั้งหลักแล้วไปที่ห้องบรรทม ส่วนเจ้าชายลูเธอร์กลับขึ้นรถไปพระตำหนัก

“เจ้าชายอาร์โนลล์ ข้ากลับมาแล้ว”  ไม่มีเสียงตอบรับภายในตำหนักแม้แต่นิด

“กลับแล้วแล้วหรือเพคะ”  มีแค่สาวรับใช้ที่เดินเข้ามา

“เจ้าชายอาร์โนลล์ล่ะ?”

“เจ้าชายอาร์โนลล์กลับขึ้นไปบนห้องบรรทมแล้วเพคะ เห็นท่านบอกว่ารู้สึกเพลียๆ”

“ขอบใจเจ้ามากนะ กลับไปพักเถอะข้าก็จะขึ้นไปพักแล้วเหมือนกัน”

“เพคะ”  ร่างสูงเดินขึ้นไปที่ห้องบรรทมร่างบางนอนหลับสนิท เส้นพระเกศายาวสลวย ใบหน้าที่งดงามราวกับเจ้าหญิงก็ไม่ปาน

“เวลานอนเจ้าก็ยังน่ารัก” เจ้าชายลูเธอร์เกลี่ยพระเกศาที่ปิดหน้าของเจ้าชายอาร์โนลล์เบาๆทำให้ร่างบางรู้สึกตัวขึ้นมา

“อืออ เจ้าชายลูเธอร์?” 

“ข้าเอง ข้าพึ่งกลับมาเจ้านอนไปเถอะข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

“กลิ่นเหล้าหึ่งเชียวนะพะยะค่ะ”  ร่างบางตะแคงข้างไปหาคนที่อยู่ตรงหน้า

“ข้าเปล่าดิ่ม เฟรดริคเป็นคนดื่มข้าพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าพิธีเขาห้ามดิ่มเหล้า”

“ก็แล้วไปพะยะค่ะ รีบไปอาบน้ำเถอะพรุ่งนี้มีพิธีการหลายอย่าง” เจ้าชายลูเธอร์เดินเข้าห้องน้ำชำระล้างตัว เสร็จแล้วก็มานอนข้างๆเจาชายลูเธอร์ที่หลับสนิท

“ราตรีสวัสดิ์เจ้าชายของข้า” ร่างสูงก้มลงจุมพิศบริเวณหน้าผากของร่างเบาๆและเตรียมตัวนอน วันพรุ่งนี้แล้วที่เจ้าชายลูเธอร์จะเข้าพิธีสาบานตนสืบทอดราชสมบัติรุ่นต่อไปของราชวงศ์

 

ในช่วงเช้ามืดของวันถัดมาเสียงเอะอะของสาวใช้ที่วุ่นอยู่กับงานที่จะเริ่มช่วงสายนี้เจ้าชายลูเธอร์ต้องมาแต่งตัวที่พระตำหนักใหญ่

“เป็นอย่างไรบ้าง” 

“ดีพะยะค่ะท่านแม่”  เจ้าชายตอบกลับผู้เป็นพระมารดาของตนที่มาในชุดราชพิธีเต็มยศและสวมมงกุฏตามราชพิธี

“แม่ของตัวไปรับอาคันตุกะก่อน เจ้าเองก็รีบเตรียมตัวให้เสร็จล่ะ ไม่นานกษัตริย์และราชนีแห่งมอลเทลใกล้จะมาถึงแล้วตอนนี้คงแวะไปหาเจ้าชายอาร์โนลล์อยู่”  พระมารดาพูดครั้งแรกที่เจ้าชายลูเธอร์จะได้เห็นพระพักต์ของพระบิดาและพระมารดาของว่าที่ชายา

“พะยะค่ะ” 

ก่อนจะถึงเพลาพิธีกษัตริย์และราชินีหลายแคว้นหลายเมืองเดินทางเข้ามายังบริเวณพิธีรวมทั้งกษัตริย์ ราชินี เจ้าชายอาร์โนลและคาเรนแห่งอาณาจักมอลเทลทั้งสองฝ่ายกล่าวทักทายกันเป็นพิธีและถามสารทุกข์สุกดิบ

“สวัสดีเจ้าชายลูเธอร์ยินดีด้วยกับพิธี ข้าหวังว่าท่านจะดูแลอาร์โนลล์โอรสของเราอย่างดีนะ คงไม่ได้ล่วงเกินก่อนจะถึงพิธีแต่งงานนะ” กษัตริย์เอลเมสกล่าวทำเจ้าชายอาร์โนลล์ที่อยู่ข้างหลังหน้าแดง

“พะยะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมดูแลอย่างดียุงไม่ให้ไต่มีตัวไรกระหม่อมจะฆ่าทิ้งให้หมดเลยพะยะค่ะ^^”

“หึหึ ดีข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

“แล้วอาร์โนลล์ดูแลท่านดีดีหรือไม่เจ้าชาย”

“พะยะค่ะฝ่าบาท ดูแลข้าไม่ขาดตกบกพร่องช่วงแรกกระหม่อมอาจจะต้องปรับตัวนิดหน่อยตอนนี้กระหม่อมรู้สึกดีที่ได้เจ้าชายอาร์โนลล์มาดูแล”  เจ้าลายลูเธอร์ตอบคำถามชัดถ้อยชัดคำไม่ขาดตกบกพร่อง

“เลิกเรียกว่าฝ่าบาทได้แล้ว ไม่นานท่านก็เป็นจะลูกเขยเราเรียกเราว่าท่านแม่เถอะ ให้พูดได้ใช่ไหมกษัตริย์ซีดาร์ ราชินีอาเรีย?” ราชินีไมอาร์หันไปถามกษัตริย์และราชินีแห่งเวิร์ส

“ได้สิราชินีไมลาร์ข้าเองก็อยากให้เจ้าชายอาร์โนลล์เรียกข้าแบบนั้นเหมือนกัน^^”

“ขอบพระทัย ทั้งคู่ได้ยินแล้วนะ”

“พะยะค่ะท่านพ่อท่านแม่” เจ้าชายลูเธอร์ตอบ

“แล้วเจ้าล่ะเจ้าชายอาร์โนลล์”  ราชินีอาเรียทัก

“พะยะค่ะท่าพ่อท่านแม่-///-”

“ท่านพ่อและท่านแม่ ข้าขอตัวเจ้าชายาร์โนลล์สักพักได้ไหมพะยะค่ะ”  บิดาและมารดาของทั้งสองยิ้มให้และเดินเข้าไปข้างในงานปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันสองต่อสอง เจ้าชายลูเธอร์จูงมือเจ้าชายอาร์โนลล์ไปที่ห้องเตรียมตัวของเจ้าชายลูเธอร์

“มีอะไรหรือเปล่า? ลากข้ามาที่นี่ทำไม” ร่างสูงนั่งลงเก้าอี้และจับมือเจ้าชายอาร์โนลล์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไม่มีหรอก ข้าเพียงแค่อยากได้กำลังใจจากเจ้า”

“แค่นี้เอง ไม่เห็นจะต้องลากข้ามาที่นี่เลย”

“เถอะน่า” ร่างสูงแกว่งแขนไปมาจนเจ้าชายอาร์โนลล์ยอม

“ก็ได้ ข้าขอให้วันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี”

“แค่เนี้ย?!”

“ก็ข้าคิดไม่ออกนี่นา ได้แค่นี้แหละ(  -//-)” ร่างบางหันหน้าหนี เจ้าชายลูเธอร์หัวเราะเบาๆ

“อายพรเสร็จแล้วตรงนี้ด้วยสิ” เจ้าชายอารฺโนลล์หันกลับมามองร่างสูงจิ้มที่หน้าผากตัวเอง

“เมื่อกี้ยังบอกพ่อข้าอยู่เลยว่าไม่ล่วงเกินข้า คนโกหก-//-”

“จูบหน้าผากเพื่ออวยพรให้เรื่องที่เจ้าพูดเป็นความจริงไง” พึ่งจะรู้ ท่านไม่ได้โกหกข้าเพื่อที่จะทำมิดีมิร้ายกับข้าหรอกนะ เจ้าชาย อาร์โนลล์คิด แต่ร่างสูงหลับตาพร้อมแล้วเขาจึงต้องยอมทำตามที่เจ้าชายลูเธอร์ขอ

“จุ๊บ!”  ยะ..ยังไม่ถึงหน้าผากเลยเจ้าชายลูเธอร์เงยหน้าและยืดตัวขึ้นมาจูบก่อน ริมฝีปาดสัมผัสกันเสี้ยววิเจ้าชายอาร์โนลล์ดีดตัวออก

“แบบนี้ดีกว่า^^”

“ที่ท่าน! คนเจ้าเล่ห์!!O//O” ร่างบางตกใจเตรียมจะเดินหนีแต่ถูกเจ้าชายลูเธอร์ดึงตัวเข้ามานั่งลงที่ตัก

“อาร์โนลล์ ข้าได้พูดคำๆหนึ่งให้เจ้าฟังหรือไม่?”

“ปะ. . .ประโยคอะไร”  ร่างบางไม่สามารถดิ้นหนีไปได้พูดอย่างตะกุกตะกัก

“ข้ารักเจ้า” คำๆเดียวร่างบางถึงกับหยุดนิ่ง เขาค่อยๆหันไปมองเจ้าชายลูเธอร์

“ท่านว่าอย่างไรนะ?”

“ข้ารักเจ้า แล้วเจ้าล่ะรักข้าไหม?”  ประโยคเพิ่มขึ้นมายิ่งทำให้เจ้าชายอาร์โนลล์เขินหนักเข้าไปอีก

“รักสิ.////. ถ้าไม่รักข้าจะยอมเรียนทำทุกอย่างเพื่อท่านทำไม”

“หึหึ ข้ามีความสุขที่สุด”  ทั้งสองคนค่อยๆบรรจงจูบกันลิ้มรสชาติของกันและกันตราบตั้งแต่นี้ไปหัวใจทั้งสองจะเป็นของกันและกันตลอดไป

*****************************************************************************

 

ความคิดเห็น