email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยแผล #ปั้นหมึกcontest

ชื่อตอน : รอยแผล #ปั้นหมึกcontest

คำค้น : #ปั้นหมึกcontest #นิยายวาย #yaoi #อักษรรักษ์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2564 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยแผล #ปั้นหมึกcontest
แบบอักษร

          เสียงสายน้ำที่ไหลลงมาสู่พื้นดังต่อเนื่องอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลลงมาเลยแม้แต่น้อย ห้องน้ำสีขาวขนาดกลาง ณ ตอนนี้ได้เต็มไปด้วยไอน้ำสีขาวขุ่นจากฝักบัวที่เปิดเอาไว้ โดยมีเจ้าของร่างบางที่ได้นั่งกุมเข่าทั้งสองแนบชิดติดกัน ศีรษะก้มลงชิดเข่าทั้งสองปล่อยให้น้ำอุ่นจากฝักบัวไหลลงมากระทบที่ศีรษะของเขา บางส่วนก็ได้กระเด็นตกใส่พื้นอยู่อย่างนี้มาเป็นเวลา ชั่วโมงกว่าแล้ว ร่างบางที่ตอนนี้กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองภายใต้ฝักบัวก็ต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์ของตัวเองทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องของตัวเองเปิด ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาร่างบางก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนเปิดเข้ามา

“รักษ์ วันนี้พี่พาหนิงมานอนที่คอนโดนะ” บุคคลที่เข้ามาใหม่ได้เอ่ยประโยคขึ้นทันทีหลังจากที่ประตูปิดลง รักษ์หรือเจ้าของร่างบางใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งก่อนจะกลั้นใจชำระร่างกายของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเผชิญหน้ากับ อักษร ผู้ชายผู้ซึ่งเปรียบดั่งเป็นแสงสว่างของเขาและเป็นพี่ชายต่างสายเลือดที่ดีสำหรับรักษ์มาโดยตลอด แต่ทุกครั้งที่ อักษร พาผู้หญิงคนอื่นเข้ามายังคอนโด หัวใจของรักษ์ก็เหมือนโดนทุบให้แตกสลาย ความกลัวโดนแย่งความรักก็บังเกิดขึ้นในจิตใจ ถึงแม้ว่ารักษ์จะรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์หวงอักษรก็ตามแต่ภายในใจของเขาก็กลับไม่รักดี เขาไม่ควรที่จะล้ำเส้นให้มันมากไปกว่านี้ อยู่แค่ในสถานะพี่น้องก็ดีอยู่แล้ว อย่าได้คิดสถานะอื่นอีกเลย

“ตายจริง น้องรักษ์ร้องไห้หรอคะ” หญิงสาวผู้ที่ได้กลับมาพร้อมกับอักษรเอ่ยถามรักษ์ขึ้นและแน่นอนว่ารักษ์เลี่ยงที่จะตอบคำถามเธอ รักษ์เดินเข้าไปยังห้องครัวอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะหยิบมีดเล่มสั้นขึ้นมาสำรวจอยู่สองสามที ไม่นานความคมของใบมีดก็ได้กรีดลงบนแขนที่ขาวเนียนของรักษ์อย่างจัง เลือดสีแดงสดได้ซึมออกมาตามรอยกรีดที่รักษ์ได้ทำเอาไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มกรีดรอยที่สองและสามตามมา เลือดสีแดงสดได้ไหลลงสู่พื้นดุจดั่งน้ำฝักบัวภายในห้องน้ำที่รักษ์ได้นั่งอยู่ใต้นั้นไม่มีผิด รักษ์ไม่รู้ว่าเขามีอาการผิดปกติไหมหรือแค่เขาอยากเรียกร้องความสนใจจากอีกคนกันแน่ รักษ์สะบัดความคิดของเขาออกก่อนที่จะหยิบไม้ถูพื้นมาเช็ดคราบเลือดของตัวเองออก ความเจ็บแสบเริ่มแล่นเข้ามาสู้รอยแผล ทำให้เจ้าตัวถึงกับต้อง ซูดปากอย่างช่วยไม่ได้

“ทำอะไรอยู่หรอรักษ์” รักษ์สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงของอักษร เขารู้สึกรนรานในใจแต่ก็เลือกที่จะนำแขนไขว้เอาไว้ข้างหลังเพื่อปกปิดร่องรอยบาดแผลที่เจ้าตัวได้ทำเอาไว้กับตัวเอง ก่อนจะยิ้มให้อักษรที่กำลังมองท่าทางแปลก ๆ ของเขาอยู่

“อ๋อ คือรักษ์จะเข้ามาทำอาหารเย็นให้พวกพี่สองไงครับ” รักษ์ยกยิ้มหวานเหมือนทุกครั้งที่เขาชอบทำให้อักษร

“ไม่ต้องหรอกรักษ์พวกพี่กินกันมาแล้ว รักษ์ทำแค่ของรักษ์คนเดียวก็พอ” อักษรเดินเข้ามาลูบหัวของรักษ์อย่างอ่อนโยนก่อนจะก้มมองมายังใบหน้าจิ้มลิ้มของน่ารักต่อ มือหนาได้บรรจงเลื่อนสัมผัสใบหน้าของร่างบางอย่างเบามือที่สุดก่อนจะส่งยิ้มไปให้รักษ์อย่างจริงใจ แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำของเขาแบบนี้ได้ทำให้คนตรงหน้าหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย

“รักษ์ไม่สบายหรือเปล่า”

“ผมปกติดีพี่”

“แล้วทำไมหน้าเราแดงล่ะ ดวงตาเราก็แดง” อักษรถามออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าการกระทำของเขาเมื่อกี้นั่นแหละสาเหตุของอาการหน้าแดง และที่ดวงตาแดงก็เป็นเพราะอักษรอีกนั่นแหละ

“อากาศมันร้อนมั้งครับ งั้นรักษ์ขอตัวก่อนนะพี่อักษร” รักษ์เลี่ยงที่จะตอบคำถามของอักษรก่อนจะค่อย ๆ เดินออกจากห้องครัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้อักษรได้เห็นรอยแผลของเขา แต่การกระทำของเขาก้ดูเหมือนกับว่าจะเป็นที่จับสังเกตของอักษรมากกว่าที่จะทำเป็นเรื่องปกติได้

“รักษ์”

“ครับ?”

“แขนเป็นอะไรหรือเปล่าพี่เห็นเรากุมเอาไว้ตลอดเลย” รักษ์สะอึกกับคำถามของอักษรเล็กน้อยแต่เขาก็พยายามฝืนที่จะตอบคำถามเพื่อไม่ให้อักษรได้เดินเข้ามาดูเด็ดขาด

“แขนผมเป็น…..”

“เป็นอะไร บอกพี่มา”

“แขนเป็นฟอไงครับ”

“รักษ์” ดูเหมือนกับว่าอักษรจะไม่มีทีท่าว่าจะเล่นกับรักษ์เลยแม้แต่น้อยหน้าตาเขาตอนนี้ทั้งดุและพร้อมจะเทศน์รักษ์ได้เลย

“รักษ์ไม่ได้เป็นอะไรนี่นาแค่ปวดแขนเฉย ๆ ทำไมต้องทำหน้าดุด้วย” รักษ์ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จใส่อักษรทันทีที่เขาพอจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ และเหมือนว่ารักษ์จะเป็นผู้ชนะ อักษรเดินตรงมายังเขาก่อนจะดึงรักษ์เข้ามาสู่อ้อมกอดของเขาพร้อมกับลูบหัวอย่างอบอุ่นซึ่งรักษ์ก็ชอบที่อักษรทำแบบนี้ให้กับเขามาก

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้อยากจะดุรักษ์เลยนะ พี่เป็นห่วงรักษ์จะตาย” คนในอ้อมอกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะแกล้งดันอกของอีกฝ่ายออกอย่างเบาแรงและทำหน้าตาบึ้งตึงมาแทนที่รอยยิ้มเมื่อสักครู่นี้

“พี่ไปหาพี่หนิงเถอะ รักษ์จะนอนแล้ว” รักษ์รีบวิ่งเข้าไปยังห้องนอนของเขาก่อนจะรีบปิดประตูล็อคห้องทันทีที่เข้ามาถึงปล่อยให้คนข้างนอกทุบประตูจนเกิดเสียงอยู่ทีสองทีและก็เดินจากไปอย่างสงบ รักษ์ไม่รู้ว่าเขาจะเก็บความรู้สึกที่มีต่ออักษรได้อีกนานไหม แล้วถ้าอักษรรู้ว่ารักษ์ชอบผู้ชายเขาจะยังมองรักษ์เป็นน้องชายของเขาอยู่หรือเปล่า เขาจะเกลียดกันไหม คำถามมากมายถ่าโถมเข้ามายังความคิดของรักษ์อย่างไม่หยุดหย่อน รักษ์เกลียดตัวเองที่เขาไม่สามารถเป็นผู้หญิงให้อักษรชอบได้แต่อักษรจะรับได้ไหม ถ้าหากผู้ชายคนนี้จะอยากให้อักษรได้มารักกันบ้างโดยไม่คำนึงถึงเพศมันจะเป็นไปได้ไหม รักษ์ทั้งยิ้มเยาะใส่ตัวเองตามาด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นจนไม่สามารถห้ามมันได้ เขารู้คำตอบดีว่าผลจะเป็นแบบไหนคำตอบจะเป็นยังไง เขาแค่ขอสักครั้งขอให้อักษรได้รักเขาเหมือนกับคนรักที่ไม่ใช่น้องชายมันจะพอมีทางไหมนะ

            ทางด้านของอักษรหลังจากที่รักษ์วิ่งเข้าห้องนอนไปเขาก็พยายามรีบวิ่งตามทันทีแต่ก็ไม่ทันร่างบางเอาซะเลยเขาทำได้แค่เพียงเคาะประตูห้องเพื่อให้เจ้าตัวเปิดแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะเปิดประตูให้เขาเลยแม้แต่น้อย เขาจึงตัดสินใจล้มเลิกที่จะทำให้คนข้างในออกมาคุยกับเขา อักษรเดินออกห่างจากห้องนอนของรักษ์ก่อนที่เขาจะเดินไปยังห้องนั่งเล่นอย่างรู้สึกไม่สบายใจ อักษรได้หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อระบายความเครียดของวันนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้รักษ์เป็นอะไรทำไมถึงได้หลากหลายอารมณ์เขาเองไม่สามารถจะตามอารมณ์ของรักษ์ได้ทันและไม่รู้ว่าเจ้าตัวงอนหรือเปล่า และต้องง้อแบบไหนถึงจะหาย คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของอักษรยิ่งเขาคิดบุหรี่ก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นไปตามความคิดของเขาแบบนั้นอยู่เรื่อย ๆ

“พี่อักษรยังไม่เข้าห้องนอนอีกหรอคะ หนิงรอนานแล้วนะคะ” หญิงสาวที่มาตอนไหนไม่มีใครทราบได้เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ อักษรเจ้าหล่อนได้ใช้มือลูบไปตามต้นแขนของอักษรไปมาก่อนจะเปลี่ยนไปลูบบริเวณหน้าอกแกร่งของอักษร และแน่นอนว่าบทรักบนโซฟากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ชายหญิงได้มอบจูบอันเร้าร้อนให้แก่กันอย่างดุเดือดอย่างไม่มีใครยอมใครดั่งขิงก็ราข่าก็แรงเลยก็ว่าได้ เมื่อทั้งสองกำลังจะปลดเปลืองเสื้อผ้าอยู่นั้นก็ได้มีบุคคลใหม่เดินผ่านมาเห็นพอดีทำให้กิจกรรมบนโซฟาต้องยุติลง

“ขอโทษ ผมไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น” รักษ์ที่ได้เห็นบทรักของทั้งคู่ก็ได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจเพราะเขารู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาและเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยกล่าวอะไรทั้งสิ้น

“รักษ์ เดี๋ยวก่อน”

“พี่อักษรขา เราไปต่อกันที่ห้องนะคะ”

“ก็ตามที่พี่หนิงเขาพูดแหละครับ พี่อักษรควรเข้าไปทำในห้อง” รักษ์พูดด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปยังห้องครัวของเขาอีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่รักษ์จะได้เดินเข้าไปยังห้องครัวก็ได้ถูกมือหนาดึงเขาให้กลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของมือหนาตรงหน้าดวงตาของอักษรกำลังจับจ้องมายังดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของรักษ์อย่างกระวนกระวายใจ

“รักษ์ เรื่องเมื่อกี้พี่……”

“ไม่เห็นพี่จะต้องอธิบายอะไรให้รักษ์ฟังเลย” รักษ์ยิ้มให้อักษรก่อนจะเบี่ยงสายตาไปมอง หนิงที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่

“รักษ์เป็นอะไรหรือเปล่าบอกพี่ได้นะ”

“รักษ์ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ พี่อักษรไปจัดการเรื่องของพี่ให้เสร็จเถอะนะ” รักษ์สะบัดข้อมือของเขาออกจากมือของอักษรก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปยังห้องครัวและเอ่ยประโยคสั่งห้ามอักษรเอาไว้

“ทางที่ดีพี่ไม่ควรตามรักษ์มานะ รักษ์บอกพี่แล้วว่าให้พี่จัดการธุระตัวเองให้เสร็จ”

“ไปกันเถอะค่ะพี่อักษร น้องรักษ์เขาไล่พี่อักษรแล้วนะคะ” หญิงสาวได้ทีก็เอาใหญ่ใช้คำวาจาที่ส่อแววให้คนทั้งคู่ทะเลาะกันราวกับนางร้ายในละครหลังข่าวที่ผสมความใสซื่อปลอม ๆ เอาไว้เพื่อเป็นสิ่งล่อลวงผู้ชายให้ติดกับ แต่นั่นมันใช้ไม่ได้ผลกับอักษรเลยสักนิด อักษรก็ไม่ได้ที่จะจริงจังกับเจ้าหล่อนสักเท่าไหร่เขาแค่เห็นหล่อนเป็นคู่นอนของเขาก็เพียงเท่านั้น หาดจะให้นำหล่อนมาเป็นคู่ชีวิตอักษรยอมแต่งงานกับไส้เดือนวะยังจะดีกว่าแต่งงานกับเธอคนนี้เสียอีก


ฝากติดตามเจ้าอักษรและเจ้ารักษ์กันด้วยนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว