ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รัก-ตอนที่2-เค้าเป็นใคร

ชื่อตอน : เล่ห์รัก-ตอนที่2-เค้าเป็นใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2564 10:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รัก-ตอนที่2-เค้าเป็นใคร
แบบอักษร

ตอนที่2

เช้าวันต่อมาคนตัวเล็กที่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียเนื่องจากเมื่อคืนสมองเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์และความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคืนซ้ำๆจนพาลให้เธอนอนไม่หลับ แล้วมาคล้อยหลับไปตอนใกล้เช้าก่อนจะถูกเสียงนาฬิกาปลุกที่วางอยู่ชั้นวางของบนหัวเตียงนอนปลุกให้เธอหลุดออกจากการหลับใหลด้วยอาการง่วงซึม

“ไม่น่าคิดมากเลยยัยดาวเอ๊ยเรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆ แกแค่คิดไปเองแล้วเก็บมาใส่หัวทำไมเนี่ย~” คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงยืดยานอันเกิดจากร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้เธอเอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่มไม่อยากลุกขึ้นไปทำอะไรทั้งสิ้น แต่ด้วยภาระหน้าที่ทำให้คนตัวเล็กต้องดันร่างกายอันงัวเงียลุกไปจัดการกับตัวเองแล้วหอบสังขารมาพึ่งกาแฟร้อนๆที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

“หมายเลขที่ยี่สิบสอง อเมริกาโนร้อนได้แล้วค่ะ” เสียงใสๆของพนักงานสาวเอ่ยขึ้น

คนตัวเล็กที่นั่งสัปหงกอยู่ที่โต๊ะภายในร้านต้องดีดตัวลุกขึ้นเมื่อพนักงานเรียกให้ไปรับกาแฟร้อนตามที่เจ้าตัวได้สั่งไว้ เธอเดินไปรับแก้วกาแฟก่อนจะเดินกึ่งหลับกึ่งตื่นออกไปยังที่จอดรถแต่จังหวะนั้นก็เผอิญชนเข้ากับไหล่หนาของใครบางคนจนคนตัวเล็กเซถอยหลังไปเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ ฉันเดินไม่ระวังเอง ขอโทษนะคะ” คนตัวเล็กรีบกล่าวคำขอโทษคนตรงหน้าทันทีโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบกับคู่กรณี อาการง่วงซึมหายไปราวกับดื่มกาแฟเข้าไปเป็นร้อยช็อตทั้งที่เธอยังไม่ได้แตะกาแฟในแก้วเลยสักหยดเดียว

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าเมื่อเขายังยืนนิ่งไม่ได้โต้ตอบอะไร ก่อนจะชะงักไปเมื่อมีโอกาสได้สบตากับเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่ง เขายืนนิ่งจ้องหน้าเธอราวกับว่าบนใบหน้าของเธอนั้นมีอะไรผิดแปลก

“ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ พอดีฉันไม่ได้ดูทาง คุณไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับมองสำรวจคนตัวสูงตรงหน้า

“คราวหลังก็หัดดู” เขาเอ่ยขึ้นนิ่งๆก่อนจะเดินสวนเธอเข้าไปในร้าน

“หน้าตาก็ดี แต่ปากไม่ดีเลยหึ้ย...คิดว่าฉันตั้งใจชนรึไง!!พูดดีๆหน่อยก็ไม่ได้” คนตัวเล็กหันไปบ่นว่าคนตัวสูงที่พึ่งเดินเข้าไปในร้าน ก่อนจะเดินไปที่รถอย่างหัวเสีย

คนตัวสูงนั่งมองหญิงสาวเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปอย่างนึกขำ “ไม่คิดว่าโตขึ้นจะเป็นคนแบบนี้” เขาเอ่ยขึ้นยิ้มๆอย่างเอ็นดูก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน “ผู้หญิงคนที่ฉันชนเมื่อกี้ตามเธอไป”

 

บริษัทXXX

“สภาพแกทำไมเป็นแบบนี้ฮะยัยดาว” มายด์เอ่ยถามเมื่อเห็นสภาพเพื่อนสาวเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนแรงแต่ใบหน้าสวยกลับบูดบึ้งอย่างกับมีเรื่องกวนอารมณ์

“ง่วงนอน อารมณ์ไม่ดี หงุดหงิด” คนตัวเล็กเอ่ยพลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้

“ทำไมโรคฝันร้ายตอนกลางคืนแกกำเริบรึไง?” มายด์พูดพร้อมกับหมุนเก้าอี้ทำงานหันหน้าไปมองคนตัวเล็ก

“ไม่ใช่ เมื่อกี้ก่อนจะมาถึงที่ทำงานฉันง่วงมาก ก็เลยแวะซื้อกาแฟแต่ตอนที่เดินออกมาจากร้านโชคไม่ดีฉันเลยเดินไปชนผู้ชายคนนึง ฉันขอโทษเค้าแล้วนะที่ฉันเดินไม่ดูทางแกรู้ไหมเค้าตอบฉันว่าไง”

มายด์จ้องหน้านับดาวนิ่งๆ เธอจึงเล่าต่อ “คราวหลังก็หัดดู” คนตัวเล็กพูดจบก็กรอกตามองบนทันที “คนบ้าอะไรคนเค้าขอโทษแล้วแท้ๆพูดดีๆกับฉันหน่อยไม่ได้รึไง”คนตัวเล็กยังไม่วายต่อว่าเมื่อนึกถึงใบหน้าเรียบนิ่งที่มองมาอย่างไม่รู้สึกอะไรแต่คำพูดนี่กรีดลึกลงหัวใจดวงน้อยๆของเธอเลย

“เขาก็อาจจะหงุดหงิดเหมือนที่แกกำลังหงุดหงิดอยู่ตอนนี้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนพูดตรงๆ....มั้ง” มายด์เอ่ยขึ้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากคนตัวเล็ก

“แน่ใจว่านี่คือคำปลอบโยนจากแก ว่าแต่ยัยนินยังไม่มาทำงานอีกเหรอ?” คนตัวเล็กพูดประชดเพื่อนสาวไปในประโยคแรกก่อนจะเอ่ยถามคนตรงหน้าหาเพื่อนสาวอีกคนในประโยคหลัง

“ดูท่าไม่น่าจะได้มาป่านนี้โดนพี่วินจับล่ามขังไว้ที่ห้องแล้วมั้ง เมื่อคืนพี่วินก็ดูโกรธยัยนินมากอยู่”

“ก็คงจะเป็นอย่างงั้น” คนตัวเล็กเอ่ยตอบก่อนที่ทั้งสองสาวจะหยุดการสนทนาลงแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้าแทน

.

.

.

“เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย~” มายด์พูดพร้อมกับโบกสะบัดมือเล็กเพื่อเอ่ยลาคนตัวเล็กที่เดินหอบงานออกมาด้วยท่าทางทุลักทุเล ก่อนที่นับดาวจะพยักหน้าตอบรับเพื่อนสาวแล้วเดินมาที่รถยนต์ของตนเอง ความรู้สึกลึกๆของเธอบ่งบอกว่ามีสายตาจากมุมใดมุมนึงคอยมองอยู่ จนทำให้คนตัวเล็กต้องคอยหันซ้ายหันขวาอย่างระแวดระวังจนรีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

 

คอนโด

“ทำไมชีวิตของฉันมันถึงวุ่นวายขนาดนี้เนี่ย” คนตัวเล็กพูดขึ้นขณะทิ้งตัวลงนอนหงายบนโซฟาตัวยาวภายในคอนโดห้องพักของตนเอง

ครืด~ครืด~ครืด~

เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่นอนพักสายตาดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายที่วางอยู่

“ค่ะแม่” คนตัวเล็กเอ่ยตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงสดใส

(ทำงานเป็นไงบ้างจ้ะคนสวยของแม่) เสียงหญิงสาววัยกลางคนเอ่ยถามลูกสาวคนสวยด้วยความสดใสไม่แพ้คนเป็นลูก

“ยุ่งนิดหน่อยค่ะ แต่ก็ดีนะคะการที่เรางานยุ่งแสดงว่างานของเราเป็นที่ต้องการของลูกค้า ถึงเหนื่อยก็สู้ค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ยิ้มๆ

(ดาวทุกวันนี้ยังฝันร้ายอยู่มั้ยลูก อาการดีขึ้นรึเปล่า ยิ่งทำงานยุ่งๆแบบนี้แม่ว่า...) ผู้เป็นแม่ยังพูดไม่จบคนตัวเล็กก็รีบพูดขึ้นก่อน

“ดาวอยู่ได้ค่ะแม่ มันแค่ฝังอยู่ในความทรงจำลึกไปสักหน่อยแต่ดาวไม่เป็นไรค่ะ” คนตัวเล็กพูดขึ้นเพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจ

(อย่าโกหกแม่นะดาว แม่เป็นห่วงลูกนะรู้ไหม)

“ดาวก็อยู่กับมันมาได้ตั้งหลายปี แม่ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้าดาวไม่ไหวจริงๆดาวจะบอกแม่ทันทีเลยค่ะ” คนตัวเล็กตอบผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

(งั้นว่างๆหาเวลามาทานข้าวที่บ้านบ้างนะลูก แม่คิดถึง)

“ได้ค่ะน่าจะไม่เกินอาทิตย์นี้ล่ะค่ะเดี๋ยวดาวเข้าไปหานะคะ อยากกินแกงเขียวหวานฝีมือแม่จะแย่แล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

(งั้นวันไหนจะมาโทรหาแม่ด้วยนะ แม่จะได้เตรียมกับข้าวรอ พ่อกับพี่ก็บ่นหาแทบจะทุกวัน)

“ได้เลยค่ะ แล้วดาวจะโทรหานะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยตอบเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ผู้เป็นแม่จะกดวางสายไป

“เค้าเป็นใครนะ เค้ายังมีชีวิตอยู่รึเปล่า” คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่นั่งคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น

 

ผับXX

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

เสียงเคาะประตูทำให้คนตัวสูงที่กำลังนั่งอ่านเอกสารที่โต๊ะภายในห้องทำงานชั้นบนสุด ปิดหน้าแฟ้มเอกสารในมือพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

“ขออนุญาตครับนาย” ว่าจบคนตรงหน้าก็วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ ก่อนที่คนตัวสูงจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาแล้วเปิดดูเอกสารที่บรรจุอยู่ภายในอย่างใจเย็น

“นายตามหาเธอทำไมครับ” เชนเอ่ยถามผู้เป็นนายเขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี

“แค่คิดว่าใช่คนเดียวกันไหม” คนตัวสูงเอ่ยตอบเสียงเรียบใบหน้าไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมาขณะที่มองไปยังรูปในมือหลายใบที่คนในภาพแสดงสีหน้าท่าทางตามธรรมชาติจนพาลให้คนมองรู้สึกดีไปด้วย

“แค่นั้นจริงเหรอครับ?” เชนยังคงเอ่ยถามผู้เป็นนายต่อ

“ตอนนี้แค่นี้” คนตัวสูงละใบหน้าจากเอกสารเงยหน้ามาตอบเสียงนิ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“ผมว่ามันจะไม่เป็นผลดีกับเธอนะครับนาย” เชนพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเขารู้ดีว่าผู้เป็นนายหากตั้งใจจะทำสิ่งใดแล้วยากที่จะล้มเลิกความคิด

“กูรู้ว่ากูทำอะไรอยู่” คนตัวสูงเอ่ยตอบเสียงนิ่งพลางก้มมองรูปในมืออีกครั้ง

“แล้วนายจะทำอย่างไรต่อไป”

“.....” คนตัวสูงไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเอาแต่จ้องมองภาพในมืออยู่อย่างนั้น

“งั้นนายจะทำอะไรก็ระวังหน่อยละกัน” ว่าจบเชนก็เดินหมุนตัวออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้คนตัวสูงนั่งยกยิ้มมุมปากราวกลับพอใจ

“ฉันไม่คิดว่าฉันจะได้เจอเธอเร็วขนาดนี้” คนตัวสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก่อนจะใช้นิ้วเรียวดีดลงที่รูปภาพของหญิงสาวเบาๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว