facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

RENE..(49) ดวงใจ| ฟรี 1 วัน⏰

ชื่อตอน : RENE..(49) ดวงใจ| ฟรี 1 วัน⏰

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 544

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
RENE..(49) ดวงใจ| ฟรี 1 วัน⏰
แบบอักษร

Rene 49

โรเนลติดต่อโทรหาคนขับรถให้พาเขาและลูกสาวไปยังทะเล ด้วยเส้นทางที่ไม่ชำนาญทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงกลัวว่ามินนิทจะได้รับอันตราย..

อุณหภูมิของแอร์และเบาะรถที่นุ่มสบายทำให้เปลือกตาของเด็กหญิงจ้ำม่ำค่อยๆปิดลงช้าๆ โรเนลปรับเบาะให้เอนลงแล้วอุ้มลูกมานอนบนแผงอกของตนเองก่อนจะโอบกอดลูกสาวเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม..

มินนิทนอนหลับไปในที่สุดเมื่อรับรู้ได้ถึงรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น..มือหนาลูบผมของลูกสาวเบาๆก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากของลูกสาว..

"ยิ่งรู้ว่ามินนิทคือลูกสาวความรู้สึกรักและผูกพันก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณจนไม่สามารถที่จะคาดคะเนได้"

"มินนิทอายุได้สองขวบ ช่วงสองปีที่ผ่านมาถือว่าเราพลาดอะไรไปมากไม่ได้เห็นการเติบโตในทุกช่วงวัยของลูกสาว แต่นับจากนี้ไปพ่อสัญญาว่าจะอยู่ในทุกช่วงชีวิตทุกการเติบโตและจะอยู่ข้างลูกคอยปกป้องลูกจนลมหายใจสุดท้าย"

"พ่อสัญญานะ" โรเนลคิดในใจและจ้องมองลูกสาวด้วยรอยยิ้ม ตลอดเวลาที่เขาเดินทางมาเสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังอย่างต่อเนื่อง..

ชายหนุ่มยังไม่กล้าที่จะพูดคุยกับแฟนสาวในเวลานี้เพราะรู้ว่าเรเน่จะต้องโมโหมากถึงขนาดที่จะไม่ให้อภัยเขาอีกตลอดชีวิต ถึงเขาจะไม่ยอมรับสายแต่ก็ส่งโลเคชั่นทะเลที่จะไปให้กับเรเน่ได้รับทราบ..

.

.

ทันทีที่โรเนลเดินเข้ามาในบ้านพักพร้อมกับลูกสาว เขาก็หันไปสั่งบอดี้การ์ดในทันที พาวินมาจัดการเคลียร์สถานที่ไว้ให้กับโรเนลก่อนหน้านี้แล้ว..

"พาวิน.."

"ครับนาย"

"ส่งคนไปตามพี่เลี้ยงทั้งสี่คนของมินนิทมาที่นี่ ถึงฉันอยากให้ลูกอยู่ด้วยแต่ก็ต้องยอมรับว่ายังเลี้ยงเด็กไม่เป็น"

"แล้วคุณเรเน่ล่ะครับ?

"อีกไม่นานเธอคงจะถึงแล้วเหมือนกัน.."

"แล้วนายจะทำยังไงต่อครับ"

"ฉันจะทำทุกทางเพื่อที่จะได้อยู่กับลูก"

"คุณเรเน่จะยอมหรอครับ"

"ถึงจะไม่ยอมแต่เธอก็หนีไม่พ้นความจริงที่ฉันเป็นพ่อของมินนิทหรอก"

"มีแผนอะไรไหมครับ?

"ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งที่ฉันต้องทำคือยอมรับความผิดของตัวเองทั้งหมด"

"นะ นะ นาย.."

"นายไม่ต้องเข้าข้างฉันทุกเรื่องก็ได้ถึงฉันจะเป็นเจ้านาย แต่ให้คิดซะว่าฉันสามารถมีข้อผิดพลาดได้ทำความผิดได้เพราะฉันก็เป็นคนปกติธรรมดาคนหนึ่ง ฉันไม่ได้ถูกไปทุกเรื่องหรอกนะ"

"............."

"บอกแม่บ้านเตรียมอาหารสำหรับเด็กสองขวบให้มินนิทด้วย เด็กอ้วนคงจะหิวในอีกไม่ช้า"

"แล้วต้องให้ทานนมด้วยไหมครับ?

"ไปบอกนที..เขาจะมีคำตอบให้นายเอง"

"นายหมายความว่า..."

"เกาะที่ฉันส่งตัวนทีไปก็อยู่ไม่ไกลจากนี้หนิ ตามเขามาที่นี่ ให้เขาพานายไปเลือกซื้อนมและของใช้ให้มินนิท กว่าพี่เลี้ยงทั้งสี่คนจะเดินทางมาถึงคงจะเป็นช่วงเย็นแล้ว"

"รับทราบครับนาย"

..หนึ่งชั่วโมงต่อมา..

ชายหนุ่มเห็นลูกสาวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอารมณ์ดี มือถือขวดนมอยู่จึงได้รู้ว่านทีได้มาถึงและไปซื้อนมมาให้ลูกของเขาดื่มเรียบร้อยแล้ว..

เขาโน้มตัวไปอุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนหน้าตักแล้วหอมแก้มมินนิทเบาๆ..

"อิ่มแล้วสินะ..แต่ทำไมไม่ยอมวางขวดนมเลยล่ะลูก? โรเนลเอ่ยถามแต่เด็กหญิงไม่ได้ตอบอะไรกลับมามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นที่มอบให้กับผู้เป็นพ่อ..

"เมื่อไหร่ลูกจะพูด พ่อเริ่มจะเครียดจริงๆแล้วนะ" โรเนลถอนลมหายใจเล็กน้อย แม้ก่อนหน้านี้เรเน่จะตามหมอมาตรวจดูอาการมินนิทแล้วก็ตามในเรื่องที่เด็กหญิงแทบจะไม่พูดเลยในแต่ละวัน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเด็กแต่ละคนว่าจะมีพัฒนาการไปในทิศทางใด

ส่วนมินนิทนั้นแม้ว่าทุกคนจะพยายามหาหนทางมาแก้ในเรื่องนี้แต่ก็เปล่าประโยชน์..

"พาวิน"

"ครับนาย"

"ตามนทีมาพบฉัน"

ไม่ถึงห้านาทีบอดี้การ์ดคนสนิทที่รู้ใจเขามากที่สุดก็เดินเข้ามา พร้อมก้มหน้าก้มตายอมรับในความผิดที่ได้ขัดคำสั่งของเจ้านาย..

"นทีเลิกทำหน้ารู้สึกผิดแบบนั้นได้แล้ว คนที่ผิดคือฉันเองที่สั่งอะไรโง่ๆแบบนั้นออกไป" โรเนลถอนลมหายใจเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นมาเบาๆ..

"นาย..."

"ช่วยเล่าเรื่องเรเน่ระหว่างที่อยู่ที่นั่นให้ฉันฟังหน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่าความจริงแล้วแต่ละวันเธอทำอะไรบ้าง"

"ได้ครับ"

"เล่าเรื่องมินนิทด้วยนะ ตอนเกิดหน้าตาน่ารักขนาดไหนน้ำหนักกี่กิโล"

"ครับนาย" นทียิ้มกว้างจ้องมองมินนิทและโรเนลสลับกันด้วยความดีใจที่เห็นว่าโรเนลดูรักและเอ็นดูในตัวของมินนิทมากแค่ไหน เขาเริ่มเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้โรเนลได้รับฟังอย่างละเอียดด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขในทุกครั้งที่พูดถึงมินนิท ทำให้โรเนลรับรู้ได้ว่านทีรักมินนิทไม่ต่างจากลูกสาวคนนึง..

ชายหนุ่มหันมาจ้องมองที่ลูกสาวอยู่ตลอดเวลา เขามองเห็นใบหน้าของตนเองและเรเน่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของลูกสาว แบบนี้สินะที่เรียกผลผลิตของคนทั้งสองคน..

เขาชอบที่จะจ้องมองมินนิทในทุกอิริยาบถทุกการขยับตัวล้วนน่ารักน่าชังในสายตาของผู้เป็นพ่อ..

..เวลาล่วงเลยมาหลังจากที่ทานจนอิ่มแล้วเด็กหญิงตัวอ้วนท้วมก็เริ่มง่วงขึ้นมา ชายหนุ่มอุ้มลูกไปนอนบนเตียงแล้วให้นทีช่วยดูแลลูกสาวของเขาต่อในระหว่างที่รอพี่เลี้ยงเดินทางมาถึง..

ในตอนนี้มินนิทคงเดินทางจะถึงที่นี่แล้วเขารู้ชะตากรรมดีว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง คงจะมีปากเสียงกันยกใหญ่จึงไม่อยากให้ลูกต้องมารับรู้หรือได้ยินถึงปัญหาของผู้ใหญ่..

โรเนลนั่งรออยู่ในห้องรับแขกรอเวลาให้เรเน่เดินทางมาถึง ไม่นานนักพาวินก็รีบเข้ามารายงานด้วยใบหน้าที่ตกใจเล็กน้อย..

"คุณเรเน่มาถึงแล้วครับ จะให้ผมอยู่กับนายด้วยหรือเปล่าครับ?

"ไม่เป็นไร..เธอไม่ทำร้ายฉันหรอกแต่ถ้าเธออยากทำฉันก็พร้อมเสมอเพราะสิ่งที่ฉันทำไว้กับเธอนั้นหนักหนาสาหัสซะเหลือเกิน" โรเนลพูดด้วยแววตาเศร้าสร้อยยิ่งเขาได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดระหว่างที่เรเน่อยู่ต่างประเทศยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ทั้งชีวิตนี้จะสามารถชดใช้ความผิดให้ลูกกับแฟนสาวหมดรึเปล่าก็ยังไม่รู้..

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นมาพร้อมๆกับจังหวะการเต้นหัวใจที่เร็วขึ้นของชายหนุ่ม ทุกย่างก้าวของเธอช่างหนาวเหน็บสร้างความรู้สึกอึดอัดจนโรเนลไม่อยากที่จะขยับตัวหนีไปไหน..

เขาแหงนหน้ามองหญิงสาวรูปหน้าสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเศร้าๆ พร้อมที่จะรับผิดกับเรื่องราวทั้งหมด..

"ลูกของฉันอยู่ที่ไหน? คำถามแรกที่ออกจากปากของเธอคงหนีไม่พ้นเรื่องของมินนิทเลยสินะ เพราะสำหรับคนที่เป็นแม่เรื่องลูกย่อมมาก่อนทุกเรื่องอยู่เสมอ..

โรเนลไม่ตอบกลับออกไปแต่เอ่ยถามประโยคหนึ่งออกมาแทน..

"ไม่คิดที่จะพูดอะไรมากกว่านี้เลยหรอ?

"แล้วนายต้องการให้ฉันอธิบายอะไร ทั้งที่ตอนนี้ก็รู้ความจริงหมดแล้วหนิ"

"เธอกลัวฉันจะฆ่ามินนิทสินะเลยได้ทำอะไรลับหลังฉันแบบนั้นมาโดยตลอด"

คำพูดของชายหนุ่มแทบทำให้เรเน่คลุ้มคลั่งด้วยความเป็นแม่ที่กลัวลูกสาวจะถูกฆ่า..

"ระ โรเนล..อย่าทำอะไรลูกสาวของฉันเลยฉันพยายามปกปิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว นายทำเหมือนเรื่องทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็ได้ ทำเหมือนว่าไม่เคยรับรู้ว่ามินนิทเป็นลูกของนายเลยก็ได้ ฉันจะพาลูกหนีไปให้ไกลที่สุดไม่มาให้นายเห็นหน้าอีก"

"เดี๋ยวก่อนเรเน่..เธอไม่ถามหน่อยหรอว่าสิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร?

"ฮึก ฮือ..ละ แล้วนายต้องการอะไร?

"ฉันต้องการที่จะมีเธอและลูก"

เพี๊ยะ !!!!!

ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าของโรเนลจนหันไปอีกทางเมื่อได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของชายหนุ่ม..

"คนเห็นแก่ตัว.."

"........"

"ทำไมนึกถึงแค่สิ่งที่ตัวเองต้องการอยู่เสมอ เมื่อก่อนนายไม่ต้องการที่จะมีลูกถึงขนาดต้องสั่งให้ฉันไปทำแท้ง แต่ตอนนี้นายมาเรียกร้องต้องการที่จะมีลูกนี่นะ ตลกสิ้นดี !!

"เรเน่..ฉันรู้ว่าวันนั้นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดของตัวฉันเอง ฉันยอมรับผิดทั้งหมด"

"พูดง่ายจังเลยนะ"

"........"

"นายรู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ยอมแลกอะไรมาบ้างเพื่อให้มินนิทนั้นมีชีวิตรอดปลอดภัย ฉันทิ้งความฝันของตัวเองที่ต้องการไปเที่ยวรอบโลกแล้วใช้ช่วงเวลานั้นเพื่อบำรุงและเตรียมตัวคลอด ฉันผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมากับลูกแค่สองคน ผ่านช่วงเวลาที่เศร้าเสียใจมาด้วยกัน แล้ววันนี้สิ่งที่นายต้องการคือขอให้มีฉันและลูกมันไม่ดูเห็นแก่ตัวเกินไปหรอ?!!

"เรเน่..ฉันขอโทษ" โรเนลน้ำตาไหลพรากก้มหน้ายอมรับในการตัดสินใจที่ผิดพลาดในครั้งนั้น..

เรเน่กำหมัดแน่นพร้อมกับพูดออกไปอยู่หลายประโยค..โรเนลได้แต่นิ่งและรับฟัง

"ถึงนายจะเคยให้เหตุผลที่ไม่ต้องการลูก เพราะช่วงเวลานั้นผู้คนกำลังตามหาว่าทายาทของตระกูลอาร์ลอตเป็นใคร ถ้าพวกศัตรูรู้ว่าคือนายจะต้องเล่นงานลูกของนายแน่ๆนั้น..มันเป็นความคิดที่ขี้ขลาดมาก !!

"ฮึก ฮือ..นายดูฉันสิ"

"ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียวที่คลอดลูกและเลี้ยงลูกของนายมาได้อย่างปลอดภัยจนถึงทุกวันนี้ ฉันอุ้มท้องทายาทของตระกูลมาเฟียระดับตำนานที่ผู้คนต่างตามหากัน ทำไมแค่ฉันคนเดียวยังปกป้องลูกเอาไว้ได้"

"ฉันที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีบอดี้การ์ดมากมายคอยปกป้องดูแลมีแค่ฉันกับลูกที่ไร้เดียงสา และนทีที่คอยให้ความช่วยเหลือทำไมฉันถึงเลี้ยงดูมินนิทมาได้เป็นอย่างดี โดยที่ไม่เคยพึ่งบารมีหรืออำนาจจากนายเลยสักครั้ง"

"นั่นเป็นเพราะว่าฉันมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่ ที่จะคอยเลี้ยงดูและปกป้องลูกสาวของตัวเองแม้จะมีอันตรายหรือมีผู้คนมากมายต้องการจะฆ่ามินนิท ฉันก็พร้อมที่จะเอาชีวิตของตัวเองมาเป็นเกราะกำบังให้กับลูก ฉันไม่มีความกลัวใดๆทั้งสิ้นว่าลูกจะตกอยู่ในอันตรายตราบใดที่ฉันยังมีชีวิต มีลมหายใจฉันจะคอยโอบอุ้มให้ลูกปลอดภัย สัญชาตญาณของความเป็นแม่มันทำให้ฉันต้องเข้มแข็งแล้วดูตัวของนายสิแค่รู้ว่ามีลูกก็พร้อมที่จะทำลายชีวิตลูกของตัวเอง ขี้ขลาด กลัวแต่ตัวเองจะสูญเสียจนลืมคิดไปว่ากำลังจะฆ่าลูกแท้ๆที่ไร้เดียงสาซึ่งไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าได้เกิดมาในตระกูลมาเฟีย" เรเน่น้ำตาไหลพรากยอมเปิดใจพูดถึงเรื่องราวและความคิดของตนเองทั้งหมด

"ในตอนนั้นฉันไม่ใช่กลัวว่าตัวเองต้องสูญเสียแค่คนเดียวนะเรเน่ ฉันกลัวว่าเธอจะสูญเสียลูกไปเหมือนกันหลังจากที่เธอได้สร้างความผูกพันมากมายกับเขาไปแล้ว ความรู้สึกแบบนั้นฉันรู้ดีว่ามันทรมานมากแค่ไหนแล้วก็รู้ว่าเธอจะรับมันไว้ไม่ได้" โรเนลพยายามอธิบายถึงเหตุผลในเวลานั้น

"แล้วการสั่งให้ฉันไปทำแท้ง มันไม่ใช่การสูญเสียลูกไปรึไง"

"ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง"

"ฮึก ฮือ..ปะ ปล่อยพวกเราไปเถอะนะโรเนล" เรเน่วิงวอนด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

"เธอก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้...ฉันปล่อยเธอและลูกไปไม่ได้"

"นายจะทำตัวเป็นพ่อที่ดีในเวลานี้มันสายเกินไปรึเปล่า"

"ถึงมันจะช้าเกินไป..แต่นับจากนี้ฉันจะเป็นพ่อที่ดีให้ลูกขอโอกาสให้ฉันได้ไหม"

"หึหึ..ฉันซึ้งใจซะเหลือเกินที่นายดูรักมินนิทมากมายขนาดนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตัวนายเองนั่นแหละที่อยากจะให้ลูกตายๆไปซะ"

ชายหนุ่มนั่งน้ำตาไหลพรากใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความเจ็บปวดและคราบน้ำตา เสียงสะอึกสะอื้นของชายหนุ่มไม่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเห็นใจเลยสักนิด แต่แล้วหัวใจของหญิงสาวก็แทบจะหลุดลงมากองที่พื้นเมื่อการกระทำบางอย่างของโรเนลส่งผลต่อจิตใจที่มีแต่ความเคียดแค้นของเธอ

โรเนล อาร์ลอต ชายหนุ่มที่หยิ่งยโส ไม่คิดที่จะยอมก้มหัวหรือยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อใคร ณ เวลานี้เขายอมคุกเข่าแล้วก้มลงกราบแทบเท้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือทั้งสองข้างจับขาของเธอเอาไว้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาอ้อนวอนขอโอกาสที่จะได้อยู่กับลูกและแฟนสาวอีกครั้ง

"เรเน่..ฉันยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆพวกนั้นมาได้ ฉันคือคนที่อ่อนแอและขี้ขลาดกลัวการสูญเสียจนได้ตัดสินใจผิดพลาดแบบนั้นออกไป ฉันลืมมองว่าการตัดสินใจของฉันที่ให้เธอไปทำแท้งมันก็ไม่ต่างจากการที่ฉันต้องสูญเสียใครไป ถ้าเธอทำตามคำสั่งของฉันไปจริงๆฉันคงต้องสูญเสียลูกแท้ๆไปเพราะความกลัวของตัวเอง"

"........."

"เธอไม่ต้องให้อภัยฉันก็ได้ เพราะการกระทำของฉันไม่สมควรได้รับการอภัย"

"ให้โอกาสฉันได้เป็นพ่อของมินนิทได้ไหม"

"........." เรเน่ไม่พูดไม่จา ไม่มีถ้อยคำใดๆหลุดออกมาจากปากของเธอ แต่น้ำตาที่ไหลอาบใบหน้านั้นได้บ่งบอกว่าเธอก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กัน ความเจ็บปวดจากเรื่องราวเหล่านั้นทำให้ทั้งสองเจ็บปวดปางตายไม่ต่างกัน..

"ฮือ..ฉันขอเห็นแก่ตัวเป็นเรื่องสุดท้าย"

"........"

"ฉันขอไม่ปล่อยเธอกับลูกไปได้ไหม?

"........"

"ได้ไหมเรเน่..ฉันผิดไปแล้ว"

"........"

"เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะคือเอกสารที่ฉันจะมอบทรัพย์สินที่มีทั้งหมดให้กับลูก ไม่เหลือเอาไว้ติดตัวแม้แต่บาทเดียวถึงฉันจะรู้ดีว่าเงินทองพวกนั้นมันทดแทนในสิ่งที่ฉันทำกับลูกไม่ได้เลยสักนิด แต่ฉันจะพยายามชดใช้ให้กับลูกและเธอจนวันตาย..ขอโอกาสให้ฉันได้ไหมเรเน่" ในระหว่างที่เรเน่กำลังลังเลที่จะตัดสินใจ เสียงประตูของห้องรับแขกก็ดังขึ้นมาประตูถูกเปิดออกมาจากทางด้านนอก..

โรเนลและเรเน่หันไปมองที่ต้นตอของเสียงพร้อมๆกัน..

มินนิทตัวน้อยเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูไร้เดียงสา ในมือเล็กๆถือขวดนมเอาไว้แน่นพร้อมกับเขย่าขวดนมเล็กน้อยเพื่อบ่งบอกว่านมในขวดได้หมดไปแล้ว และเด็กสาวรู้สึกไม่อิ่ม..

"หม่ำๆ หม่ำๆๆ หม่ำ" การกระทำที่ไร้เดียงสาแต่ผู้เป็นพ่อและแม่รู้สึกสงสารลูกสาวจับใจ เรเน่ดึงตัวเด็กน้อยเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่นพร้อมกับหอมแก้มลูกทั้งสองข้างสลับกันไปมาด้วยความคิดถึง มินนิทมองดูใบหน้าของเรเน่ซึ่งสังเกตเห็นหยดน้ำตาใสๆไหลเปื้อนใบหน้าของผู้เป็นแม่ มินนิทก็น้ำตาคลอและจะร้องไห้ตามออกมาทันที แม้มินนิทจะยังไม่ยอมพูดแต่ก็ต้องยอมรับว่าเด็กหญิงนั้นมีความรู้สึกและสามารถเข้าใจถึงสถานการณ์ได้ว่าแม่กำลังร้องไห้อยู่..

"โอ๋ๆนะลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรนี่ไงแม่กำลังยิ้มให้ลูกอยู่ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย" คำพูดของเรเน่ทำให้ลูกสาวหยุดร้องไห้ทันที

มินนิทหันไปมองที่โรเนลแล้ววิ่งไปเกาะแขนของเขาทันที ชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่ ณ เวลานั้น ก็รีบดึงลูกสาวเข้ามากอดและหอมด้วยความรักและความรู้สึกผิดในทันที

Rene Talk :

ฉันมองดูมินนิทและโรเนลที่กำลังกอดกันอยู่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดและตัดสินใจทุกอย่างแทนลูก ทั้งที่ความเป็นจริงมินนิทอาจไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้นก็ได้ เธออาจจะต้องการพ่อ..นี่ฉันกำลังจะตัดสินใจให้ลูกไม่มีพ่อไปตลอดชีวิต ฉันกำลังเอาความเจ็บปวดและความแค้นที่มีต่อโรเนลในอดีตมาทำให้ลูกกลายเป็นเด็กที่ไม่มีพ่ออย่างนั้นหรอ ฉันกำลังจะพรากความรักที่ลูกต้องการจากโรเนลไปอย่างหน้าตาเฉยอย่างนั้นหรอ ฉันได้แต่ตั้งคำถามและคิดในใจมองดูพวกเขาอยู่ด้วยกัน..

"ฉันควรจะเปิดใจและให้โอกาสโรเนลใช่ไหม"

"ควรจะให้เขาได้ทำหน้าที่พ่ออีกครั้งรึเปล่า" ฉันได้แต่คิดในใจ

ทันใดนั้นเองเสียงของนทีก็ดังขึ้นมา..

"คุณหนูครับ อยู่ไหนครับ"

"อยู่ในห้องนี้รึเปล่า" นทีโผล่หัวเข้ามาดูในห้องรับแขกทันที

"เกิดอะไรขึ้น" โรเนลเอ่ยถามบอดี้การ์ดคนสนิทอ้อมแขนของเขายังคงกอดมินนิทเอาไว้แน่น

"ผมเอานมให้คุณหนูดื่มแล้วกล่อมหลับ พอผมเห็นว่าคุณหนูหลับแล้วเลยขอไปเข้าน้องน้ำแต่กลับมาก็ไม่พบคุณหนูแล้วครับนาย"

"หึหึ..นมมันหมดขวดน่ะมินนิทไม่อิ่มเลยเดินหาคนเพื่อจะมาบอก พามินนิทไปดื่มนมซะ"

"ครับนาย" นทีเดินเข้ามาอุ้มมินนิทกลับห้องพักไปทันที บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

"เรเน่...อย่าเอาลุกไปจากฉันเลยนะ" ชายหนุ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

"แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่านายจะไม่คิดทำร้ายมินนิทอีก"

"ฉันไม่มีทางทำร้ายมินนิทได้อีกแล้ว เพราะที่ผ่านมาฉันทำร้ายเธอและลุกมามากพอแล้ว"

"............"

"ขอให้เราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวได้ไหมเรเน่ ฉันจะพยายามเป็นพ่อที่ดี"

"นายรู้ใช่ไหมว่าสักวันลูกจะรู้ความจริงแม้ไม่ได้ออกมาจากปากของเรา"

"ฉันรู้ว่าความผิดในเรื่องนั้นไม่สามารถปิดบังได้ตลอดไป แต่ฉันจะทำให้ลูกได้รู้นับจากนี้เป็นต้นไปว่าฉันรักลูกมากแค่ไหน"

"ได้..ฉันจะยอมให้โอกาสนาย"

"จะ จะ จริงนะเรเน่"

"ฉันจะไม่ตัดสินใจแทนลูกที่ไม่ต้องการให้นายมาเป็นพ่อ ฉันต้องการให้ลูกเติบโตและเป็นคนตัดสินใจเองว่านายเหมาะสมที่จะเป็นพ่อของเธอรึเปล่า"

"ขอบคุณนะเรเน่..ฉันจะทำให้ลูกภูมิใจที่มีฉันเป็นพ่อให้ได้" โรเนลยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจแล้วดึงหญิงสาวเข้ามากอดและหอม หญิงสาวไม่มีท่าทีปฏิเสธการสัมผัสจากชายหนุ่มเลยสักนิดอาจเป็นเพราะคุ้นเคยสัมผัสเหล่านั้นมานาน

"ฉันจะรอดูนะโรเนล"

"ขอบคุณนะที่ให้โอกาส"

"อืม.."

---------------------

คืนนี้ลงตอนจบให้นะคะ ขอโทษที่หายไปนานไรท์เริ่มงานใหม่อะไรๆเลยยังไม่ลงตัวค่ะ

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ)

ฟรี 1 วันก่อนติดเหรียญ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว