email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่23 หนึ่งเดือนก่อน

ชื่อตอน : ตอนที่23 หนึ่งเดือนก่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 173

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2564 10:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่23 หนึ่งเดือนก่อน
แบบอักษร

ณรัญชน์มองถนนเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นดังอย่างตื่นเต้นและดีใจ นายวาเลน อริยศศิ นี้ที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น ชื่อที่ดังก้องอยู่ในใจของเขาตลอดหนึ่งเดือน เพราะป้ายหินที่สลักชื่อนี้ลงไปยังไงเขาก็ไม่มีวันลืม

"วา แล้วตอนนี้วาอยู่ไหน"

ณรัญชน์พูดขึ้นเสียงสั่น เส้นทางที่เขากำลังจะไปนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง บ้านของวาเลน บ้านที่หนึ่งเดือนนี้เขามักหนีไปนอนค้างเสมอทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อยและโดดเดี่ยว

 

ครืดดด ครืดดด

เสียงโทรศัพท์สั่นดัง และเบอร์ที่โชว์หราอยู่หน้าจอทำให้ณรัญชน์ต้องรีบรับสาย เพราะเขากำลังจะโทรไปพอดี

"ไอคีกูกำลังจะโทรหามึงพอดีคือกู.."

"กูเจอคนนึงเหมือนวามากเลยวะที่ผับไอวิน มึงจะมาดูหน่อยมั้ย"

"กูไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เสียงหัวใจที่เต้นดังอยู่ก่อนหน้ายิ่งเต้นดังมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่เพื่อนบอก ก่อนรถเก๋งคันหรูจะเลี้ยวเปลี่ยนเส้นทางทันทีอย่างไม่รีรอ

 

"ไอคี!!..ไอคีไหนวาวะ ไหนวา"

ร่างหนาที่เปิดประตูห้อง VIP เข้ามารีบเอ่ยถามเพื่อนด้วยความร้อนรน แต่ต้องหยุดชะงักค้างลงเมื่อในห้องกลับมีเพียงความว่างเปล่า

"ไปไหนกันหมดวะ โถ่เว้ยย!!"

ณรัญชน์สบถออกมาเสียงดังอย่างหัวเสีย

"ไหนบอกว่ารักกัน ทำไมถึงจำกันได้ช้าจังเลยละครับ"

น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้คนที่ยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่กลางห้องรีบหันไปมอง

"วา"

ณรัญชน์เอ่ยเรียกเด็กน้อยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้านี้ รอยยิ้มนี้ แววตานี้ ตอนนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

"คิดถึงวามั้ย วาคิดถึงพี่มากเลยนะ"

น้ำเสียงสั่นเคลือดังบอกกับณรัญชน์ ริมฝีปากนั้นสั่นเล็กน้อยเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

"คิดถึงสิ"

ณรัญชน์พูดขึ้นพร้อมกับระบายยิ้มกว้างให้วาเลน สองขายาวค่อยๆเดินก้าวไปหาร่างสูงนั้นช้าๆ

"หายไปไหนมา"

ฝ่ามือหนายกขึ้นนาบลงบนแก้มของวาเลน น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามกับคนตรงหน้าในสิ่งที่ค้างคาใจ

"ขอโทษ"

คำขอโทษอย่างรู้สึกผิดเปล่งดังบอกกับณรัญชน์

"ไม่เป็นไรแค่วากลับมาพี่ก็โอเคมากแล้ว"

สำหรับณรัญชน์แค่นี้มันก็ดีมากแล้ว ถ้าความเจ็บปวดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาจะแลกด้วยการที่คนตรงหน้าตอนนี้จะกลับมาหาเขาอีกครั้งยังไงเขาก็ยินดี

"และพี่มั่นใจนะว่าการสั่งสอนพี่แบบนี้วาไม่ได้คิดเอง จริงมั้ย?"

"เอ่อออ.. คือออ"

คำถามที่ดังจากปากของณรัญชน์ทำให้วาเลนอึกอักทันที

"ชอบหลอกนักก็ต้องโดนแบบนี้แหละ"

"คุณแม่!"

น้ำเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังอยู่ประตูห้องทำให้ณรัญชน์ต้องละสายตาจากวาเลน จันตาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแม่ของวาเลนและเพื่อนตัวดีทั้งหลาย แต่คนที่เดินเข้ามาภายในห้องคนสุดท้ายทำให้คิ้วเข้มต้องขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

"หมอ! มาได้ไงอะ"

ณรัญชน์เอ่ยถามหมอหนุ่มที่เดินเข้ามาคนสุดท้ายด้วยน้ำเสียงกึ่งตะคอก

"คุณมาหลอกน้องผม ผมไม่ยอมหลอกนะ"

นันท์ หรือหมอนันท์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งฉบับเจ้าตัว เขาเป็นลูกชายพี่สาวของแม่วาเลน มีอะไรวาเลนมักปรึกษาเขาและเล่าให้ฟังเสมอเพราะด้วยที่ตัวเองนั้นเป็นพี่ แต่เรื่องที่ทำให้หัวใจของพี่ชายแบบเขาต้องเจ็บปวดคือการที่ณรัญชน์ดึงน้องชายเขาเข้าไปพัวพันกับการแก้แค้นบ้าๆพวกนั้น

นันท์รอวันที่จะได้เเก้แค้นณรัญชน์อยู่ตลอด แต่ใครจะคิดว่าโชคชะตาจะเข้าข้างเมื่อวันนั้นณรัญชน์ดันพาวาเลนมาส่งที่โรงพยาบาลของเขา วาเลนเป็นคนที่แพ้ยาขั้นรุนแรงเขาสามารถรับประทานได้เฉพาะยาที่แพทย์จ่ายให้โดยตรงเท่านั้น ถ้าวันนั้นณรัญชน์ส่งวาเลนถึงมือหมอนันท์ช้ากว่านั้นอีกนิดเดียว วาเลนอาจจะตายจริงๆ เพราะแบบนี้นันท์จึงอยากสั่งสอนให้ตัวต้นเหตุมันได้เจ็บปวดเสียบ้าง จะได้รู้ว่าการแก้แค้นมีแต่จะให้แต่ความเจ็บปวดไม่ใช่ความสุข

 

หนึ่งเดือนก่อน

 

"วาไม่ได้เป็นอะไรหรอก"

รูปร่างสูงโปร่งของนันท์ที่ยืนพิงประตูห้องนั้นอยู่พูดบอกทามและนาวินที่กำลังทำหน้าเศร้าสร้อยเพราะรู้สึกสงสารวาเลน

"นันท์หมายความว่าไง"

ทามเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็น้องไม่ได้เป็นอะไร แค่ยาสลบน้องเลยยังไม่ฟื้น"

หมอนันท์พูดบอกทาม

"นันท์!! แต่นันท์บอกไอรัญชน์ว่าน้องตายแล้วนะ!"

น้ำเสียงไม่พอใจดังบอกคนตรงหน้าพร้อมกับมือหนาที่จับลงตรงแขนของนันท์

"ทาม อย่ามาขึ้นเสียงกับพี่แบบนี้นะ"

นันท์จ้องมองใบหน้าหล่อนั้นอย่างไม่พอใจ

"เอ่อ..ไอทามมึงรู้จักกับหมอด้วยเหรอวะ"

นาวินที่กำลังงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าเอ่ยถามขึ้น

"เห้อออ..ไอวินนี่หมอนันท์แฟนกูเอง"

ทามพูดบอกเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ดวงตาคมจ้องมองแฟนอย่างคาดโทษ

"เลิกมองพี่แบบนั้นได้แล้วทาม..จะเอายังไงต่อก็ค่อยว่ากัน คุณน้ากำลังจะมา"

หมอนันท์พูดบอกทามที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อนั้นกำลังแสดงอาการไม่พอใจ

"คุณน้า!?"

นาวินเอ่ยขึ้นอย่างนึกสงสัย

"แม่วาเลนหนะ"

นันท์พูดบอกนาวินพร้อมกับยกยิ้มให้บางๆ

 

"ไหนนันท์น้องเป็นอะไร"

ทิพวรรณที่ก้าวขาเข้ามาในห้องเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงลูกชาย

"ปลอดภัยดีครับ"

"ฟู่ววว น้าโล่งใจหน่อยนึกว่าเป็นอะไรรุนแรง แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ละ"

ทิพวรรณพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจก่อนจะเอ่ยถามเด็กหนุ่มสามคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

"ห้ะ!! รัญชน์ทำแบบนั้นจริงๆเหรอ"

จันตาพูดขึ้นมาเสียงดัง เธอถูกเพื่อนลูกชายโทรตามให้มาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ก่อนจะรับรู้เรื่องราวที่ณรัญชน์ได้ทำไว้กับวาเลน ผ่านปากของเพื่อนสนิทอย่างทามและนาวิน

"เอ่อ..คุณแม่ครับแต่วาไม่ได้โกรธพี่รัญชน์ เราคุยกันแล้วครับ"

วาเลนที่เพิ่งตื่นขึ้นไม่นานพูดขึ้น

"ไม่ได้นะลูก ถ้าวาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง"

จันตาพูดออกมาด้วยความไม่พอใจลูกชาย

"แม่วาอยู่ไหน แม่จะขอโทษที่ลูกชายแม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับลูกของเขา..รัญชน์นะรัญชน์ถ้าเรื่องนี้จะโทษใครควรต้องโทษพ่อตัวเองสิ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะ"

ประโยคแรกดังบอกวาเลน ส่วนประโยคต่อมาจันตาพูดขึ้นกับตัวเองเบาๆด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ยังไม่หายดี

"แม่ผมเข้าห้องน้ำครับ แปปนึงนะครับคุณแม่"

วาเลนพูดบอกจันตาอย่างฝืนยิ้ม เพราะตอนนี้เขากำลังรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของณรัญชน์มากกว่า ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างที่รู้ว่าเขาตาย

"มีอะไรเหรอลูก"

ทิพวรรณที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำได้ยินประโยคที่ลูกชายพูดขึ้นมาพอดีเลยเอ่ยถาม

"ทิพ"

เสียงที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้จันตารีบหันกลับไปมองแต่ก็ต้องรู้สึกตกใจ

"จัน"

หมับบ~

ทิพวรรณเดินเข้ามาโอบกอดเพื่อนรักอย่างจันตาเอาไว้ด้วยความคิดถึง

"เธอหายไปไหนมา"

ทิพวรรณคลายอ้อมกอดก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนอย่างแผ่วเบา

"เธอนั่นแหละหายไปไหนมา แล้ววาเลนลูกเธอเหรอ"

จันตาพูดถามเพื่อน

"อ้อ..วานี่คุณป้าจันตานะเพื่อนสนิทแม่สมัยสาวๆ"

ทิพวรรณแนะนำลูกชายให้รู้จักกับเพื่อนรักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"สวัสดีครับคุณป้าจันตา"

"เรียกคุณแม่เหมือนเดิมนั่นแหละลูก..แต่..นี่ทิพฉันขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยนะที่ทำกับลูกเธอแบบนี้"

จันตาพูดขอโทษเพื่อนอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอกหน่า วากับรัญชน์เขาคุยกันแล้วฉันโอเค อย่าคิดมาก"

ทิพวรรณพูดบอกเพื่อนไปตามสิ่งที่เธอรู้สึก

"ใช่ครับคุณแม่ ผมว่ารีบโทรตามพี่รัญชน์ดีกว่าครับ"

วาเลนเอ่ยพูดขึ้นด้วยความดีใจ

"ไม่ได้หรอก คนทำผิดก็ต้องได้รับโทษ ทิพฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง..วาลูก..ช่วงนี้ก็อย่างเพิ่งกลับบ้านตัวเองก็แล้วกันแม่จะดัดสันดานพี่เขาสักหน่อย มาทำแบบนี้กับลูกสะใภ้แม่ได้ไง แม่ไม่ยอมหรอกนะ"

"ผมเห็นด้วยครับคุณน้า"

นันท์ที่ยืนเงียบอยู่พูดขึ้นอย่างเห็นด้วย

"หมอหนุ่มคนนี้คือ...?"

"นันท์ลูกชายพี่ทา"

ทิพวรรณเอ่ยบอกกับเพื่อน

"พี่ทาคนดุนะเหรอ..แต่หล่อจังเลยนะลูก"

จันตาพูดแซวพี่สาวเพื่อนสนิทออกมาอย่างนึกขำ

"ขอบคุณครับคุณน้า"

นันท์พูดขึ้นยิ้มๆ

"งั้นเอางี้ ช่วงนี้วาก็อยู่กับพี่นันท์เขาก่อนก็แล้วกัน ได้มั้ยลูก"

จันตาเอ่ยบอกว่าเลนก่อนจะหันมาถามเจ้าของบ้านอย่างนันท์

"ได้สิครับน้องชายผมทั้งคน"

"แล้วผมต้องอยู่บ้านพี่นันท์นานแค่ไหนครับคุณแม่"

วาเลนถามจันตา

"1 เดือน"

"แต่ผมว่ามันนานเกินไปนะครับคุณแม่ ผมเป็นห่วงพี่รัญชน์"

น้ำเสียงห่วงใยดังบอกกับผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาคมคู่นั้นหมองลงจนจันตาสังเกตได้

"วา..พี่เขาทำผิดแต่ยังมีลูกอยู่ข้างๆ คนทำผิดแต่กลับได้รับแต่ความสุขมันไม่แฟร์กับคนที่เขาเสียใจรู้มั้ยพี่เขาควรได้รับความเจ็บปวดบ้างจะได้เข้าใจอะไรมากขึ้น พี่เขาไม่เป็นไรหรอกอย่างมากก็แค่ขังตัวเองไว้ในห้อง กินเหล้าเมาแล้วก็หลับ ถ้าลูกคิดถึงเวลาพี่เขาหลับก็ค่อยแอบไปหาดีมั้ย แบบนี้ลูกจะได้ไม่ทรมานมาก"

จันตาพูดบอกวาเลน พร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นลูบลงบนผมนุ่มของเด็กน้อยตรงหน้า

"งั้นผมก็แล้วแต่คุณแม่เลยครับ"

วาเลนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มให้จันตา เขาอาจจะเด็กเกินไป ให้อภัยกับอะไรง่ายๆเพียงเพราะแค่รักณรัญชน์จนมองว่าความผิดเหล่านั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย บางทีมันแค่เล็กน้อยสำหรับเขา แต่อาจจะไม่ใช่สำหรับคนอื่นเพราะถ้าวันนี้เขาเป็นอะไรไปจริงๆคนที่เสียใจที่สุดไม่ใช่แค่ณรัญชน์คนเดียวแต่เป็นผู้หญิงที่ยืนจับมือเขาอยู่ตอนนี้ แม่ของเขาเอง

 

"คุณแม่ครับไอรัญชน์กำลังกลับมาที่นี่ครับ"

นาวินที่เพิ่งรับสายจากภาคีรีบพูดบอกจันตาทันที

"นันท์น้าฝากวาด้วยนะ ส่วนทามกับนาวินก็บอกรัญชน์ไปว่าศพของวาเเม่เขาพากลับบ้านแล้วแต่อย่าลืมบอกเรื่องนี้กับภาคีและทีด้วยนะ ส่วนเรื่องพิธีต่างๆหลังจากนี้เดี๋ยวแม่จัดการเองแค่ทุกคนมาร่วมพิธีก็พอ"

จันตาเอ่ยบอกกับทุกคนยิ้มๆพร้อมกับแผนมากมายที่ผุดขึ้นในหัว

"เราจะจัดฉากได้เนียนเหรอครับคุณแม่"

ทามที่เริ่มเห็นดีเห็นงามด้วยพูดถามขึ้น

"มีเงินไม่ยากหรอกนะลูก"

🦋

 

 


cf แม่ผัวค่ะ 😆 คอมเม้นติชมพูดคุยกันได้นะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว