ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ข้าต้องแต่งงานจริงหรือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ข้าต้องแต่งงานจริงหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2559 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ข้าต้องแต่งงานจริงหรือ
แบบอักษร

ยิ่งใกล้ถึงเวลาราชาพิเษกสมรสมากเท่าไหร่เจ้าชายอาร์โนลล์ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างทุกเช้าเจ้าชายต้องไปที่พระตำหนักของเจ้าชายเฟรดริคเพื่อเรียนการทำอาหารกับคาเรนไว้มัดใจเจ้าชายลูเธอร์เพราะคำสั่งของพระมารดาของเจ้าชาย ในระหว่างที่เจ้าชายลูเธอร์ออกไปข้างนอกและแถมมีจอมก่อกวนอย่างเจ้าชายเฟรดริคคอยวรเวียนคาเรนอยู่ร่ำไป

“เจ้าชายเฟรดริค! กระหม่อมบอกแล้วว่าอย่ามาแอบกินแบบนี้”

“ก็เจ้าทำอาหารอร่อยนี่นา” จอมก่อนกวนไม่ลดละขายขนมจีบให้กับคาเรนอยู่เรื่อยๆ

“ถ้าว่างนักทำไมไม่ตามเจ้าชายลูเธอร์ไปล่ะพะยะค่ะ”  ทั้งคู่กัดกันอย่างไม่ลดละจนเป็นเรื่งปกติตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา

“ลูเธอร์ไปเตรียมตัวขึ้นครองราชย์เราไม่มีหน้าที่ที่ต้องไปด้วยนี่นา”

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับประเทศไปเลยพะยะค่ะ=_=*”

“พรุ่งนี้เราก็เรียนจบมหาลัยแล้วกลับ ไม่นานพิธีสืบราชสมบัติของลูเธอร์ละจากนั้นก็พิธีราชาพิเภกสมรส ข้ากลับไปก็ไม่ได้เห็นหน้าเจ้าสิเรื่องอะไรข้าจะกลับ”  คำพูดที่มึนๆพ่นออกมากจากปากของเจ้าชายเฟรดริค ทำให้คาเรนไม่สามารถตอบโต้ได้และยังทำให้เจ้าบชายอาร์โนลล์เครียดขึ้นไปอีก

“ข้ากลับมาแล้วไปที่ตำหนัดไม่เจอเจ้าเลยคิดว่าน่าจะอยู่ที่นี่ ยังทำอาหารกันอยู่เหรอ?” เจ้าชายอาร์โนลล์เดินไปหาร่างสูงที่กำลังถอดสูทที่เขาซื้อให้ออก นี่ก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของภรรยาที่ต้องทำให้สามีที่คาเรนสอน ทุกวันนี้เจ้าชายลูเธอร์แทบขะไม่ออกไปที่ไหนเสร็จธุรแล้วตรงดิ่งกลับมาตรงเวลาและทำตัวเป็นระเบียบกว่าแต่ก่อน เรียกได้ว่าหลงพระชายาของตัวเองเข้าเต็มเปา

“ข้ากำลังเรียนทำอาหารเพิ่มแต่ไม่คืบหน้าเพราะเจ้าชายเฟรดริคมากวน”

“จะเรียนเพิ่มทำไม ก่อนหน้าเจ้าก็ทำอร่อยแล้วนี่”  ความสัมพันธ์ของเจ้าชายทั้งสองพัฒนาขึ้นเรื่อยๆเรื่องฝีมือทำอาหารของเข้าชายอาร์โนลล์ก็ดีขึ้นตามลำดับดีกว่าช่วงแรกๆที่กินแล้วปวดท้องไปหลายวัน จนตอนที่เจ้าชายลูเธอร์เอาแต่เพ้อถึงกับข้าวของพระชายา เรื่องการต้อนรับ งานบ้านเจ้าชายลูเธอร์ดูแลสม่ำเสมอเพราะเป็นคนระเบียบจัดอยู่แล้ว

“ข้าอยากทำของหวานเป็นพวกแม่บ้านช่วงนี้ไม่มีเวลาสอนข้าเลยมาขอให้คาเรนสอน”  ช่วงนี้ใกล้จะถึงวันพิธีแล้วทุกคนดูยุ่งมาก

“แล้วเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่คืบหน้าเลย ทำได้นิดเดียวเอง” เจ้าชายอาร์โนลล์มองไปที่ทั้งคู่ยังกัดกันไม่เลิก

“ปล่อยพวกเขาเถอะวันนี้ข้าเหนื่อยมากเลยกลับกันเถอะ”

“พะยะค่ะ คาเรนข้ากลับก่อนนะ”

“พะยะค่ะเจ้าชาย  เจ้าชายเฟรดริค!หยุดแอบกินสักที!ข้าทำขนมไม่เสร็จก็เพราะท่านนี่แหละ”  ทั้งคู่ส่ายหน้าให้บ่าวและเจ้าชายที่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ทั้งสองปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันและเดินกลับพระตำหนัก

“วันนี้เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ”

“ก็เรื่องเดิมๆลำดับพิธีต้องทำอะไรบ้างข้าโดนดุด้วย เพราะเอาแต่คิดถึงเจ้า :)” คำพูดหยอดเช้าหยอดเย็นของเจ้าชายลูเธอร์ไม่ได้ทำให้เจ้าชายอาร์โนลล์ชินเลยแม้แต่นิด ยื่งทำให้เขินเข้าไปใหญ่เวลาสามเดือนที่อยู่ที่นี่ทั้งคู่ได้ศึกษา ปรับตัวเข้าหากันและเปิดใจให้กันและกันทีละนิดเพียงแค่ไม่มีใครเปิดปากว่ารักก่อนเท่านั้นเอง

“(.///.)”  

“อยากให้ถึงวันภิเษกสมรสเร็วๆ ข้าจะได้กอดเจ้าเสียที”

“ห้ามพูดนะ>///<”  ยิ่งพูดเจ้าชายอาร์โนลล์ยิ่งเขินหนักและใจเต้นแรงเหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอก

“ทำไมล่ะ เมื่อเราภิเษกสมรสกันเจ้าก็จะเป็นชายาของข้าอย่างถูกต้องข้าไม่มีสิทธิ์กอดชายาตัวเองเลยหรือ”

“ยะ. . . ยังไม่ถึงเวลานั้นสักหน่อยข้าไม่รู้! เจ้าจะทำให้ข้าอายไปถึงไหนกัน>///<” สติของคนตัวเล็กไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อต้องถึงเวลาที่ต้องตกเป็นชายาเขาต้องมอบร่างกายนี้ให้ผู้เป็นสวามี คิดแค่นี้เจ้าชายอาร์โนลล์อยากก็อยากแทรกแผ่นดินกลับบ้านเกิด

“หึหึ อีกไม่นานหรอก”

“หยุดพูดไปเลยนะพะยะค่ะ ข้าอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ไหนแล้ว”  

“ก็เอาไว้ที่เดิมของเจ้านี่แหละ ขอข้าดูหน่อยสิอาการอายมันเป็นอย่างไร”

“ไม่!! เลิกแกล้งข้าสักที>///<”  ยิ่งพูดคนตัวเล็กถึงกับนั่งลงกอดเข่าตัวเอง

“ฮ่าฮ่า ก็ได้ข้าไม่แกล้งแล้วถ้าเจ้ามัวแต่เขินข้าแบบนี้กลับไม่ถึงตำหนักกันพอดี”

“ก็เพราะท่านนั่นแหละ”

“ข้าแค่พูดความจริง เจ้าจะเดินหรือเจ้าจะให้ข้าอุ้มไป”  เจ้าชายอาร์โนลล์เงยหน้ามองเจ้าชายลูเธอร์อย่างประหลาดใจร้อยวันพันปีไม่เคยจะพูดเช่นนี้

“เดินเอง เดี๋ยวท่านหนัก-///-” แม้ในใจอยากให้ร่างสูงอุ้มแต่เก็บอาการ

“หึ ยังไม่เคยลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะหนักตัวเจ้าเองก็ใช่ว่าจะอ้วนสักหน่อย”

“ไม่เป็นไร ถ้าเกิดท่านเป็นอันตรายตอนนี้จะทำอย่างไร พรุ่งนี้ท่านต้องไปที่มหา'ลัย ตอนบ่ายต้องไปฉลองกับเพื่อนของท่าน อ๊าาาาO.o” ขณะที่พูดอยู่เจ้าชายลูเธอร์ก็เดินเข้ามาอุ้มเจ้าชายอาร์โนลล์ในท่าเจ้าหญิง จนคนร่างบางเผลอร้องเสียงหลงและกอดคอร่างสูงไว้แน่น

“เลิกพูดได้แล้ว ข้าเเข็งแรงจะตายไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”

“ปะ. . . ปล่อยข้าเดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”

“เห็นก็เห็นไปสิทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องเป็นชายาของข้า ถ้าเจ้าอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ข้าเจ้าได้มีเรื่อง”

“งั้นมีเรื่องกันตอนนี้เลย ข้าอยากไปอยู่กับคนอื่นT^T” 

“ปากดีนักนะ”  เจ้าชายลูเธอร์ก้มลงจุมพิศคนตัวเล็กในอ้อมกอดเบาๆ เจ้าชายอาร์โนลล์นิ่งไปสักพัก

“จูบข้าทำไมO///O”

“ก็เจ้าปากดี ข้าเลยจูบทำโทษเจ้า อีกสักทีไหม? :)”

“ไม่เอา >///<” ร่างบางซุกตัวเข้ากับอ้อมกอดเจ้าชายลูเธอร์แน่น ทำให้คนที่อุ้มอยู่หัวเราะเบาๆพร้อมกับก้าวเดินกลับพระตำหนัก

 

เช้าวันต่อมา

“ท่านจะใส่ตัวไหน?”

“ตัวไหนก็ได้ที่เจ้าเลือกมาข้าใส่หมดแหละข้าไม่อยากเหนเจ้าร้องไห้” ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงอิดออดไม่ยอมใส่เสื้อผ้าเล่นสงครามเสื้อผ้ากันทุกเช้าไทด์รัดคอทุกเช้ากว่าจะใส่เองจริงๆ ไม่นานเริ่มหัวหมอแอบไปเปลี่ยนชุดที่ตำหนักเก่าค่อยออกไป ขากลับก็รีบเลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นเหมือนอย่างเดิมจนเจ้าชายอาร์โนลล์จับได้ ทั้งโกรธ น้อยใจ และร้องไห้จนเจ้าชายลูเธอร์ต้องยอมเพราะแพ้น้ำตาของร่างบาง

“ชิ! ก็เพราะท่านเองไม่ใช่หรือไงทั้งที่ข้าเตรียมชุดให้อย่างดีแล้วยังแอบไปเปลี่ยนที่ตำหนักเดิมที่ข้าทำเพราะอยากทำตัวให้เป็นว่าที่ชายาที่ดีของท่านนะ”

“ข้ารู้ๆ ตอนนี้ข้าถึงยอมเจ้าทุกอย่างแล้วยังไง ใส่ชุดที่เจ้าเตรียมให้ ทานอาหารที่เจ้าทำ กลับบ้านตรงเวลา ข้าเองก็ทำหน้าที่สวามีเจ้าได้เหมือนกัน”

“ยังไม่ได้เป็นสักหน่อยแค่ว่าที่”

“ไม่นานหรอกเจ้าชายอาร์โนลล์ ข้าไปนะตอนบ่ายข้าจะมารับเจ้าไปงานสังสรรค์กับข้าด้วยอยู่แต่ในตำหนักข้ากลัวเจ้าเบื่อ”

“ข้าไม่เบื่อ ถ้าเบื่อข้าก็แค่ไปหาคาเรนเจอเจ้าชายเฟรดริคดูสองคนนั้นทะเลาะกันก็ไม่มีเวลาให้ข้าเบื่อแล้ว”

“วันนี้เฟรดริคไปกับข้าเจ้าจะไม่เบื่อแน่นะ”

“แน่สิ ข้าอยากให้ท่านไปสนุกกับเพื่อนๆของท่านบ้าง ข้าอยู่ได้ :)”

“ตามใจเจ้า ถ้าเบื่อโทรหาข้าแล้วข้าจะรีบกลับมา” แม้ว่าเจ้าชายอาร์โนลล์อยากออกไปข้างนอกแต่ว่าช่วงนี้เสี่ยงอันตรายเกินไปเพราะใกล้ถึงวันราชาภิกเสกสมรสจึงไม่ควรจะเปิดเผยตัวตนของเจ้าชายแค่เข้าชายลูเธอร์คนเดียวก็อันตรายเพียงพอแล้ว

“ดูแลตัวเองด้วย” ร่างบางผูกไทด์ให้เสร็จสรรพเจ้าชายลูเธอร์จับใบหน้าสวยๆเงยขึ้นมาบรรจงจูบแผ่วเบา

“อาจจะไม่ดีเท่าไหร่ที่ข้าล่วงเกินเจ้าก่อนถึงวันภิเษกสมรสของเรา ข้าไม่เคยอดทนนานแบบนี้มาก่อนให้อภัยข้าด้วย” ถ้าเป็นคนอื่นข้าคงล่วงเกินเจ้ามากกว่านี้ไปแล้ว เจ้าชายลูเธอร์คิด

“ไม่เป็นไร. . .แค่นี้ข้าไม่ถือ .////.”

“ข้าขออะไรเจ้าอย่างหนุ่งได้หรือไม่?”

“ถ้าข้าทำได้”

“วันที่เราภิเษกสมรสข้าขอโอบกอดเจ้าจนเช้าและข้ารู้มาว่าเจ้าสามารถท้องได้ข้าอยากมีลูกกับเจ้า”

“นี่ท่านขอสองอย่างเลยนะพะยะค่ะ.///.”  คำพูดของร่างสูงทำเอาเจ้าชายอาร์โนลล์เขินเลือดขึ้นหล่อเลี้ยงใบหน้ามากเกินไป

“หึหึ แต่สองอย่างมันก็เป็นเรื่องเดียวกันนะ เจ้าทำให้ข้าได้หรือไม่?”

“ไว้ข้าจะลองคิดดู ท่านรีบไปได้แล้วเดี๋ยวจะสาย -///-” 

“แล้วข้าจะรีบกลับมา”  พอเจ้าชายลูเธอร์ออกไปเจ้าชายอาร์โนลล์ถึงกับทรุดลงกับพื้น

“บ้าเอ้ย! มาขอกันแบบนี้จะให้ข้าปฏิเสธอย่างไรกัน คนเจ้าเล่ห์>///<”  ร่างเล็กบ่นกับตัวเองคำพูดของเจ้าชายลูเธอร์ยังคงวนเวียนและก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

************************************************************************************

 

ความคิดเห็น