ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ กำลังไล่แก้งานตรวจเช็คคำผิด^^

ตอนที่6 เหยื่อ อาหาร?

ชื่อตอน : ตอนที่6 เหยื่อ อาหาร?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 เหยื่อ อาหาร?
แบบอักษร

ใบหน้าเล็กซีดเผือก กว่าเนลจะป้อนให้จนคนกินเสร็จเนลก็แทบจะเป็นลม เนลไม่อยากอยู่ใกล้คนอันตรายตั้งท่าจะเอาจานไปล้าง แต่ไวท์เร็วกว่า ไม่ถึงนาทีเนลยังไม่ทันลุกหนี ร่างสูงก็กลับมานั่งตรงเดิม

ไวท์ไม่ได้ล้างจาน เพียงแค่เอาไปวางเท่านั้น ราวกับว่าจะไม่ปล่อยโอกาสให้หนูตัวเล็กหนีรอดพ้นไปได้

“เมื่อไหร่จะกลับ” ข่มความกลัวเข้าไว้ ถ้าไม่ถามเป็นเชิงไล่ทางอ้อมล่ะก็ ดูท่าคงไม่ไป

“ผมไม่ได้ไปเรียนเพราะพี่” เด็กนี่ไม่ไปเรียนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับตัวเองเล่า!

“พี่ดูแลตัวเองได้ น้องไม่ต้อง-” ตัวเองยังไม่ทันพูดจบก็โดนเสียงทุ้มขัดอีกครั้ง ไม่สนใจในสิ่งที่ตัวเองพูด ไม่เข้าใจที่ตัวเขาจะสื่อออกไปงั้นหรอ!?

“ผมอยากดูแลพี่” พูดแปลกๆ ญาติก็ไม่ใช่ คนละสายพันธุ์อีกต่างหาก ดูแลในฐานะเหยื่อน่ะหรอ

“พี่กับน้องไม่ควรอยู่ใกล้กัน พี่ว่าเราควรอยู่ห่างกันจะดีกว่า” เป็นทางออกที่ดีสำหรับตัวเอง แค่นี้ยังไม่กล้าหายใจเต็มปอด

เนลอยากเป็นลมให้รู้แล้วรู้รอด สลบไปแล้วตื่นขึ้นมาทุกอย่างกลายเป็นความฝันทั้งหมด คนตรงหน้าปล่อยจิตสังหารอีกแล้ว! กลิ่นฟีโรโมนเข้มปล่อยรังสีกดดันไม่เลิก

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรก และครั้งแรกพี่เป็นคนเข้าหาผมก่อน” ใช่ ยอมรับว่าครั้งเนลสนใจพ่อสิงโตขาวมาก ถึงขั้นรอจนตัวเองหลับหน้าคณะ

แต่ไวท์เป็นคนเก็บตัวเองมาไม่รึไง เพราะฉะนั้นถ้าพูดให้ถูกคือน้องไวท์สนใจพี่เองก่อนต่างหาก ตอนอยู่ในห้องกลิ่นป่าอย่างสดชื่น ล่อล่วงให้อยากเข้าไปอยู่ ดูตอนนี้ อัดแน่นจวนจะตาย

“พี่กลัว-"

“พี่ขี้ระแวง ไม่จำเป็นต้องกลัวผม”

“แต่เราชอบกดพี่ ปล่อยกลิ่นพวกนี้ไม่เลิก”

“พี่ก็ให้ผมดูแลพี่สิ แค่พี่ตามใจผม” กลิ่นผืนป่าที่เจ้าตัวปล่อยอ่อนลง เนลจึงหายใจสะดวก หากแต่ประโยคนั้นคือคำสั่ง

‘อย่าทำอะไรในสิ่งที่ผมไม่ชอบ’

 

ภายในห้องสองคนไร้ซึ่งบทสนทนา เนลไม่คุยกับไวท์อีกฝ่ายไม่ยอมไป บอกจะค้างคืนด้วยพรุ่งนี้ค่อยไปมหาลัยด้วยกัน

ปกติเนลจะใช้ช่วงเวลากลางคืนทำอะไรหลายอย่าง แต่คราวนี้เนลอยากนอนจะได้พรุ่งนี้เช้าเร็วๆ เนลนอนตลอดทั้งวันทำให้นอนไม่หลับ ต้องมาดูร่างสูงทำนู้นนี่นั่น ก่อนขึ้นมานอนบนที่นอนเดียวกับตัวเอง

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบจะเที่ยงคืน คนนอนร่วมเตียงเดียวกันยังไม่หลับ จับโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น เนลไม่นอนอยู่แล้วก็ต้องมานั่งดู รอคอยให้คนอายุน้อยหลับ ตัวเองจะได้ไปทำอะไรสะดวก

“…” เนลภาวนากรีดร้องในใจ สิงโตเป็นสัตว์กลางคืนรึไง ด้วยความที่ร่างสูงผิวขาวเป็นพิเศษ ทำให้ใต้ขอบตาคล้ำ ยังไม่ยอมนอนอีก

เนลดูใต้ตาของอีกคนจนในที่สุดไวท์ก็หันกลับมาจ้องรุ่นพี่ สภาพที่เห็นคือร่างเล็กที่คลุมโปง ร่างที่นอนคว่ำโผล่พ้นจากผ้าห่มเห็นเพียงแค่ดวงตา ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยคอยออกจากโพลง

“!!” จู่ๆรอยยิ้มหยักของคนที่ตัวเองจ้องไม่เลิกก็ส่งมาถึง เจ้าลูกสิงโตยิ้มให้เขา เนลตกใจทำตัวไม่ถูกจึงเอาผ้าห่มคลุมหัวคลุมทั่วทั้งตัว และไม่เลิกผ้าเพื่อดูไวท์อีก

คนอยู่ใต้ผ้าห่มไม่โผล่ตัวขึ้นมาอีกแล้ว ไวท์ที่ฝืนทนความง่วงตัวเองนาน เพื่อที่จะได้มีเวลาหรือโอกาสกับรุ่นพี่ แต่ก็ไม่มี อย่างน้อยร่างบางก็จ้องตัวเองในตอนท้าย

ร่างสูงวางทุกอย่างลง ก่อนจะนอนหันหน้ามาทางคนใต้ผ้าห่ม สุดท้ายไวท์ก็หลับตาลง ความคิดที่ว่าคนใต้ผ้าห่มนั่นเลิกขึ้นมามองตอนเขาหลับคงดีไม่น้อย แม้ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนั้นไหม หรือถ้าไม่ ก็ไว้คราวหน้า ต้องมีโอกาสอีก…

บนที่นอนสงบลงแล้ว รับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เนลเหมือนหนูที่โผล่พ้นออกจากโพล่ง เนลไม่นอนอยู่แล้ว คืนนี้ทั้งคืนเนลจึงมองดูคนหลับไม่ละสายตาไปไหน…

 

เช้า

ไวท์อาบน้ำเสร็จเดินออกมา รับรู้ว่าหากปลุกคนพี่ไปก็ไม่มีทางตื่น จึงจะเข้าไปช่วยอาบน้ำและพาตัวเนลไปมหาลับด้วยกัน แต่มือหนาเอื้อมไปยังไม่ทันได้แตะตัว คนที่หลับก็ตื่นอัตโนมัติ

เนลรวบรวมสติให้ได้มากที่สุดก่อนพุ่งตัวเข้าห้องน้ำ หากเมื่อกี้ตัวเองไม่ตื่นละก็ มีหวังถูกจับถอดเสื้อแน่นอน พอเห็นผิวตัวเองคงอดใจไว้ไม่ไหว ถูกฟันขาวแข็งแรงกัดฉีกเนื้อเนลกินทั้งเป็น ความเจ็บและทรมานเนลไม่อาจฝืนทนได้

ใครเล่าจะไปรู้ว่าคนอาบน้ำอย่างเร่งรีบนั้นคิดมากไปเอง ไวท์ยืนกอดอกรอจนคนในห้องรีบวิ่งมาแต่งตัว ติดกระดุมผิดรูเสื้อไม่เท่ากัน

ไวท์จะเข้าไปช่วยรุ่นพี่เพราะมันสายแล้ว แต่พอเนลเห็นอีกคนจะเข้ามาก็แกะกระดุมถอดติดเสื้อใหม่ต่อคนตรงหน้า เผยให้เห็นอกขาวเนียนหน้าท้องแบนราบ ชั่วอึดใจนั้นคนเห็นลมหายใจสะดุด เพียงชั่วพริบตาเท่านั้นเนลก็แต่งตัวเรียบร้อย

เมื่อกี้ตัวเองไม่ได้ตั้งใจ แค่ไม่อยากให้ไวท์เข้ามาใกล้เลยรีบติดกระดุมใหม่ หากแต่ว่ามันไม่เป็นไปอย่างที่คิด เมื่อเห็นสีหน้าเจ้าสิงโตหิวกระหาย เตรียมจะกัดกระชากเนลก็รีบเอาตัวออกจากห้อง

สุดท้ายก็นั่งรถไปเส้นทางเดียวกันอยู่ดี…

.

.

.

“เมื่อวานกูลาให้มึง” รินตะโกนบอกเนลก่อนจะวิ่งเข้าไปใกล้ก็ถึงกับย่นหน้า กลิ่นที่ไม่คุ้นชินไม่ใช่กลิ่นประจำตัวเพื่อนสนิทของตัวเอง

“กลิ่นแรงมาก” รินไม่ได้คิดมาก กลับกันกับอีกฝ่าย

“อึก” เนลเดินก้มหน้ามาตลอดที่เดินเข้ามหาลัย ได้ยินเพื่อนทักแบบนั้นก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

“เกิดไรขึ้น!?”

เนบคิดว่าจะเอาชีวิตตัวเองไม่รอดแล้ว การที่มีกลิ่นไวท์ติดอยู่ อีกฝ่ายจงใจทิ้งกลิ่นไว้ไม่ให้ใครคิดที่จะเข้าใกล้ แสดงความเป็นเข้าของ เหยื่อตัวนี้มีคนหมายปอง

“ฮึก มะ-มุง มึง เด็กนั่นคิดจะกินเรา ทิ้งกลิ่นไว้แบบนี้เพื่อไม่ให้คนอื่นช่วยเหลือ สิงโตแสดงความเป็นเจ้าของเหยื่ออย่างเรา ไม่รู้จะกลับมากินอีกครั้งตอนไหน”

“…” คนฟังอย่างรินกระพริบตาปริบ ไม่คิดว่าเพื่อนของตัวเองจะไร้เดียงสาได้เท่านี้ ใครเขาทิ้งกลิ่นเเหยื่อเพื่อกลับมากิน อาจใช่ แต่คนละความหมายกับที่เจ้าตัวคิด

“อย่าเงียบดิ มึงต้องช่วยเรานะ” เสียงออเซาะของเนล ตัวเองคิดไปอีกทางทั้งที่คนปกติคิดไม่ได้และไม่มีใครเขาคิดกัน “มึงร้องไห้เพราะเราหรอ ฮึก”

“…” รินน้ำตาคลอ เนลคิดว่ารินเป็นห่วงถึงขั้นหลั่งน้ำตา ตรงข้ามกับความจริง แม่สาวแมวเบงกอลไม่เคยเจอหนูตัวไหนโง่ได้เท่านี้มาก่อน และเป็นเพื่อนตัวเอง รินร้องไห้ให้กับความโง่เขลาของเพื่อน

“มึงไม่ต้องเป็นห่วงเรานะ เรายังไม่ถูกกิน เมื่อวานเราเอาตัวรอดมาได้ เราเก่งไหม”

“ค่ะคุณมึง”

เนลไม่รู้คิดไปเองไหม ทั้งที่รินร้องไห้เพราะตัวเอง แต่กลับตอบเสียงแข็ง ไม่เป็นไร ที่รินเป็นแบบนี้คงเพราะโกรธรุ่นน้องปีหนึ่งต่างหาก ที่บังอาจมายุ่งกับเพื่อนสนิท

 

“วิ่งเร็วริน!!! รินวิ่งเร็วเข้า” ช่วงเย็นเนลกำลังตื่น เห็นคนร่างสูงมาแต่ไกล เลิกให้รินพยุงพร้อมพารินวิ่ง “เป็นแมวทำไมวิ่งช้ากว่าหนู”

“มึงไม่มีอะไรต้องกลัว” รินบอกอย่างใจเย็น เนลวิ่งมาจนเหนื่อยแต่รินไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

“รินต้องช่วยเราดิ เราเป็นอาหารนะ!” เนลไม่สนใจฟังคำที่รินพูด

“มึงนี่มันโง่จริงๆ ยังไม่เข้าใจอีกหรอ น้องมันไม่ได้มองมึงเป็นอาหาร ที่น้องมันทิ้งกลิ่นเพราะส-"

“พี่วิ่งหนีผมหรอ?” เพื่อนสาวกำลังอธิบายยังไม่ทันจบ ตัวปัญหาก็ดันมาพอดี “วิ่งหนีผมทำไม”

อ๊ากกก!!

ร่างเล็กพึ่งหายหอบออกตัววิ่งอีกครั้ง โดยทิ้งเพื่อนสนิทไว้กับสิงโต ไม่เป็นไรหรอก แมวเหมือนกันไม่กินกัน

“พี่!” ไวท์มาถึงยังไม่ทันถึงนาที คนที่ตัวเองตามหาก็วิ่งหนีไปอีกรอบ ร่างสูงวิ่งตามคนร่างเล็กที่ไปไกลไม่รีรอ

รินมองภาพสองคนเห็นเพียงแต่แผ่นหลังไกลออกไป

“…”

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว