ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ข้าไม่อยากแต่งงาน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ข้าไม่อยากแต่งงาน!

คำค้น : เจ้าชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2559 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ข้าไม่อยากแต่งงาน!
แบบอักษร

ณ อาณาจักรมอนเทล

“ท่านพ่อท่านแม่ว่าไงนะ ท่านจะให้ข้าแต่งงานO.o”  เจ้าชายอาร์โนลล์ลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินผู้เป็นบิดาเรียกให้มาพบ แล้วเขาต้องตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาที่พึ่งจะอายุยี่สิบจะต้องแต่งงาน

“ใช่ พ่อคิดว่าลูกถึงเวลาที่ต้องแต่งงานแล้ว” ผู้เป็นพ่อกล่าว

“ไม่มีทาง! ข้อพึ่งจะอายุ 20 ข้ายังไม่อยากแต่งงาน”  เจ้าชายอาร์โนลล์ค้านอย่างสุดฤทธิ์

“เจ้าปฏิเสธไม่ได้อาร์โนลล์ คำทำนายของหมอดูทั้งสองอาณาจักรพูดแบบเดียวกันว่าจำต้องให้ทั้งสองแต่งงานกันไม่อย่างนั้นบ้านเมืองจะไม่สงบสุข และพ่อได้ให้สัญญากับอาณาจักเวิร์สไว้แล้ว่าถ้าเจ้าเกิดมาและอายุครบยี่สิบไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เจ้าจะต้องแต่งงานกับลูกชายของกษัตริย์ซีดาร์” นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ยจับแต่งงานไม่พอต้องมาแต่งกับผู้ชาย เจ้าชายอาร์โนลล์คิดใจใน

“กระหม่อมก็คิดว่าเจ้าชายอาร์โนลล์ยังไม่สมควรที่จะแต่งงานนะพะยะค่ะ”  คาเรนพี่เลี้ยงของเจ้าชายอาร์โนลล์ที่แอบได้ยินทั้งสองพ่อแม่ลูกคุยกันจึงเดินเปิดประตูเข้ามาอย่างเสียมารยาท

“ไม่หรอกคาเรน เวลานี้เหมาะสมแล้วที่อาร์โนลล์ลูกเราต้องแต่งงาน ลูกเป็นคนพิเศษนะอาร์โนลล์” ราชินีไมลาร์พูดด้วยเสียงอ่อนโยน พิเศษมากพะยะค่ะท่านแม่แต่งงานกับผู้ชายคงใช่เรื่องปกติหรอก 

“ที่ว่าพิเศษพิเศษอย่างไรพะยะค่ะ” คาเรนกล่าว

“เธอยังไม่รู้สินะ ว่าเจ้าชายอาร์โนลล์สามารถมีลูกได้”  เมื่อราชินีพูดจบทั้งเจ้าชายและคาเรนตกใจช็อคตาตั้งไปตามๆกัน

“กระหม่อมไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้เลย”

“นั่นสิท่านพ่อท่านแม่ โกหกกันใช่หรือเปล่า”  เจ้าชายกล่าว ทั้งกษัตริย์และราชนิส่ายหน้า ข้าเนี่ยนะท้องได้พระเจ้า!มันจะแฟนตาซีเกินไปแล้วTOT เจ้าชายโนอาร์คิด

“แต่ข้าไม่มีมดลูกนะพะยะค่ะ จะท้องได้อย่างไรกันจะอำกันก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะพะยะค่ะ”

“นั่นแหละคือความพิเศษของเจ้าอาร์โนลล์ตอนเจ้าเกิดมาหมอได้ตรวจพบบางอย่างในตัวเจ้ามันคือมดลูกแต่พอเจ้าโตมามันก็หายไป พ่อหมอทำนายว่าเมื่อใดที่เจ้ามีความรักมันจะกลับขึ้นมาอีกครั้ง” โอ้โหอลังการงานสร้างแฟนตาซี เจ้าชายอาร์โนลล์ช็อคจนไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป

“งานแต่งงานจะมีขึ้นเมื่อเจ้าชายลูเธอร์ขึ้นครองราชย์หลังจากที่เรียนจบในอีกไม่กี่เดือน ในระหว่างนี้เจ้าจะต้องไปอยู่ที่อาณาจักรเวิร์สและศึกษานิสัยใจคอกันไปก่อน” ทั้งสองฝ่ายตกลงกันอย่างเสร็จสรรพไม่ถามผู้เป็นลูกเลยสักนิด

“คะคาเรนช่วยพูดอะไรหน่อยสิT^T”

“ข้าขออภัยด้วยเจ้าชาย ถ้าหมอดูทำนายไว้แล้วเราไม่อาจเปลี่ยนคำทำนายได้กระหม่อมจะเตรียมเครื่องราชย์ให้”  แม้แต่คาเรนก็ไม่ปฏิเสธคาเรนเชื่อเรื่องพวกนี้มากที่สุดและไม่ห้ามเรื่องโชคชะตา

“ขอบใจนะคาเรน^^” ทั้งกษัตริย์และราชนียิ้มให้คาเรน ถ้าคาเรนพูดแล้วไม่มีทางเปลี่ยนได้

“แต่ข้าพเจ้าของตามเจ้าชายไปด้วยนะพะยะค่ะ ข้าเป็นคนดูแลเจ้าชายตั้งแต่เด็ก”

“ได้สิ เราเองก็จะบอกแบบนั้นเหมือนกันถ้าให้เจ้าชายไปคนเดียวเรากลัวเจ้าชายจะเหงา”  อย่างน้อยถ้าคาเรนก็ไปด้วยเจ้าชายจะได้สะดวกสบาย

 

อีกด้าน ณ อาณาจักรเวิร์ส อาณาจักรที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีบ้านเมืองที่จัดระเบียบสังคมอย่างดี บ้านเมืองสไตล์โมเดินแบบตะวันตก และวัฒนธรรมที่สวยงามไม่แบ่งเพศและชนชั้นทุกคนอยู่ร่วมกันประหนึ่งเป็นพี่น้อง

“ที่ให้ทหารจับตัวข้ามาเพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ ใครสัญญาก็ทำเองสิข้าไม่เกี่ยว”  เจ้าชายลูเธอร์นอนอยู่บนตักของผู้เป็นบิดาเพราะอาการแฮงค์จากเมื่อคืน ยังไม่ทันจะตื่นดีจู่ๆทหารก็จับตัวเขาเข้ามาในพระราชวัง

“ข้ามีแม่เจ้าอยู่แล้วและข้าไม่ใช่คนสัญญา” 

“ใจเย็นค่ะท่านพี่เดี๋ยวข้าคุยเอง”  ราชินีอาเรียห้ามผู้เป็นสามีกษัตริย์ซีดาร์ก่อนที่จะทะเลาะจนไม่ได้คุยกัน

“ลูเธอร์ อีกไม่กี่เดือนลูกก็จะขึ้นครองราชย์แล้วเห็นแก่แม่ได้ไหมแม่แก่แล้ว คนเป็นแม่ก็อยากเห็นลูกแต่งงานมีครอบครัวเจ้าทำให้แม่ได้หรือไม่”  เมื่อเห็นหน้าและน้ำเสียงของผู้เป็นแม่เจ้าชายลูเธอร์ไม่ยอมพูดอะไรจนในที่สุด

“แล้วจะให้ข้าแต่งเมื่อไหร่?”  เขายอมแพ้ทุกทีถ้าพระมารดาขอ เขารักพระมารดามากแม้จะไม่แสดงออกก็ตาม แต่เมื่อใดที่พระมารดาอ้อนวอนด้วยสายตาอ่อนโยนและทำท่าเหมือนจะร้องไห้เขาจำเป็นต้องแพ้ทุกที

“เมื่อเจ้าชายครองราชย์เสร็จเราจะจัดพิธีแต่งงานให้ทันที”

“ท่านแม่! มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”

“ไม่เร็วหรอก ระหว่างนี้เจ้าชายอาร์โนลล์จะย้ายมาอยู่กับลูกที่นี่”

“เจ้าชาย? ท่านแม่จะให้ข้าแต่งงานกับผู้ชายเหรอ?! ข้าอยากมีลูกนะท่านแม่ข้าไม่ได้อยากมีเหลือง -0-” นี่ข้าตัดสินใจเร็วเกินไปใช่ไหม? ไม่ใช่หรอกเพราะสายตาท่านแม่นั่นแหละที่ทำให้ข้าต้องตกลง ข้าเนี่ยนะต้องแต่งงานกับผู้ชายO.O เจ้าชายลูเธอร์คิด

“ใช่แล้ว แต่เด็กนคนนั้นพิเศษนะถึงเขาจะเป็นผู้ชายแต่เขาสามารถมีลูกให้เจ้าได้แน่นอน^^” งั้นก็แล้วไป.....ไม่ใช่แล้วเว้ย!!!

“เอาจริงเหรอท่านแม่ ท่านพ่อท่านจะไม่ค้านหน่อยเหรอ” เจ้าชายลุกขึ้นมาแล้วมองหน้าพระบิดาของตน

“เรื่องนี้ข้าขัดนางไม่ได้ ก็ถ้าสามารถมีลูกให้ข้าได้จะชายหรือหญิงข้าก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น”  การสนทนาสไตล์พ่อลูกที่นิสัยเหมือนกันอย่างกับแกะเหมือนเป็นการทะเลาะกับตัวเอง

“ท่านพ่อนะท่านพ่อจำไว้เลย”  เมื่อเถียงไม่ได้เจ้าชายก็กลับไปนอนหนุนตักพระมารดาตัวเองเหมือนเดิม

“แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่?”

“ทางนั้นติดต่อมาบอกว่าจะเดินทางวันนี้ถึงพรุ่งนี้เช้า ไปรับเขาที่สนามบินด้วยนะจ๊ะ^^ อย่าให้แม่รู้ว่าลูกไม่ยอมไปรับแม่จะสั่งทหารคุมและกักบริเวณ”

“ท่านแม่ครับ มันจไม่เกินไปหน่อยเหรอเขามีมือมีเท้าให้เขามาเองสิ แล้วลูกก็เหนื่อยมากเลย”

“คั่วสาวจนเหนื่อยล่ะสิ”

“.........”  เจ้าชายลูเธอร์ไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะเขาไปมาจริงๆ

“จริงๆเลยลูกคนนี้เหมือนพ่อเจ้าตอนหนุ่มๆไม่มีผิด”

“อ้าวทำไมถึงมาพาลใส่ข้าด้วยล่ะ”  กษัตริย์ซีดาร์โวยวายที่ถูกพระชายากล่าวหา

“เชื่อไม่ทิ้งแถวน่าท่านแม่ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลูกจะไปรับตามที่ท่านแม่สั่งนะพะยะค่ะลูกขอตัวไปนอน”

“ราตรีสวัสดิ์จ่ะ”  เจ้าชายลูเธอร์เดินขึ้นไปยังห้องบรรทมแล้วทิ้งตัวลงที่เตียง นี่เราต้องแต่งงานกับผู้ชายที่มีลูกได้จริงเหรอเนี่ย หน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ถ้าเกิดเตี้ยอ้วนดำถึกขึ้นมาข้าไม่อ้วกตายเหรอ เจ้าชายลู้เธอร์นอนก่ายหน้าผากและคิดเรื่องคนที่จะมาเป็นภรรยาในอนาคตจนเผลอหลับไปในที่สุด

**********************************************************************

 

ความคิดเห็น