ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP03 ข้อแม้?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 04:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP03 ข้อแม้?
แบบอักษร

EP03 

 

สองสัปดาห์ต่อมา... 

 

“กูไปนะ ไว้เจอกันพวกมึง” 

“เดี๋ยวก่อนดิยูเมะ!” 

มีนเรียกตามหลังเพื่อนตัวเล็กที่พออาจารย์ปล่อยกูพุ่งตัวออกจากคลาสไปเลยสร้างความแปลกใจให้เพื่อนไม่น้อยเพราะหลายวันมานี้ยูเมะมาเรียนแล้วก็รีบกลับไม่ไปต่อหรือไปทานข้าวกับเพื่อนเหมือนแต่ก่อน โจว์กับมีนว่าจะถามก็ไม่มีโอกาสได้ถามสักที 

“รีบไปไหนของมันวะ” 

“นั่นดิ ใครทำอะไรให้มันโกรธหรือเปล่า” มีนตั้งข้อสงสัยพร้อมกับปรายตาไปมองโจว์ 

“ไม่ต้องมามองกู ถามไอ้เจนู่นช่วงนี้ไม่เห็นตัวติดกับยูเมะเลยนะ มึงทะเลาะกันหรือเปล่า” 

“ไม่มีใครทะเลาะกับมันทั้งนั้นแหละ มันรีบไปทำงานพิเศษ” คนถูกถามยังไม่ทันได้ตอบนีน่าที่รู้สถานการณ์ของยูเมะดีก็ชิงตอบขึ้นซะก่อน 

“งานพิเศษ?” เจวาที่เพิ่งรู้ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนหน้านี้ที่เขาเผลอไปรู้ความลับของยูเมะเข้าจนทะเลาะกันเรียกว่าทะเลาะกันได้มั้ยนะเพราะก็ไม่ได้มีปากเสียงอะไร พอรู้ว่าเพื่อนตัวดีจะถ่ายคลิปกับผู้ชายเขาก็โกรธจนยึดกล้องและอุปกรณ์ที่ยูเมะเรียกมันว่า ‘เครื่องทำเงิน’ มาไว้กับตัวเองไม่ยอมคืนให้จนโดนยูเมะโกรธ 

จนถึงตอนนี้เขากับเธอยังไม่คุยกันเลยเพิ่งรู้จากนีน่านี่แหละว่ายูเมะทำงานพิเศษ ที่ช่วงนี้แอบหลับในคลาสทุกครั้งเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่านะ 

“เออ มันต้องรีบหาเงินมาจ่ายค่าเทอมถ้ามันอ๊องๆ ใส่พวกมึงก็อย่าไปดุมันนะ” 

“อ่า อีกแค่ไม่กี่เดือนทำงานแค่นี้จะพอหรอวะ มันทำงานที่ไหนเดี๋ยวกูจะไปหามันให้มันยืมเงินกูไปจ่ายก่อนก็ได้” โจว์เตรียมหยิบกุญแจรถแล้วแต่โดนนีน่าห้ามไว้ซะก่อน 

“อย่าแม้แต่จะคิดถ้าไม่อยากโดนมันโกรธ มึงคิดว่ากูไม่เสนอตัวช่วยมันหรือไงกูเคยแล้วแต่มันไม่รับ พวกมึงก็น่าจะรู้ว่ายูเมะเป็นคนยังไง” 

ความตั้งใจทั้งของโจว์และมีนที่อยากจะช่วยยูเมะเป็นต้องพับเก็บลงเมื่อนึกถึงเรื่องตอนที่พวกเขาเข้ามาเรียนปีหนึ่งได้ 

อย่างที่รู้กันว่ามหาลัยและคณะที่พวกเขาเรียนอยู่นั้นค่าเทอมแสนจะแพงและค่าใช้จ่ายเยอะสุดๆ กว่าจะจบแต่ละปีหมดไปไม่ต่ำกว่าล้านซึ่งคนที่เข้าเรียนได้แน่นอนว่านอกจากจะเก่งแล้วยังต้องรวยด้วย พวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้มีปัญหาอะไรในเรื่องนี้อยู่แล้วเพราะแต่ละคนมาจากครอบครัวที่มีฐานะและตระกูลที่มีชื่อเสียงทั้งนั้นต่างจากยูเมะที่เข้ามาเรียนที่นี่ด้วยตัวเองแบคกราวด์ครอบครัวก็ไม่มีใครรู้จนถูกพวกลูกคุณหนูคุณนายและไฮโซทั้งหลายนินทาหาว่าเธอเข้ามาเกาะเพื่อนกินอยู่บ่อยครั้ง 

 

‘ยัยลูกครึ่งคนนั้นที่เกาะเพื่อนกินน่ะหรอ’ 

‘ยูเมะไง ยูเมะที่เอาตัวเข้าแลกนอนกับผู้ชายทั้งกลุ่มเพื่อแลกค่าเทอม’ 

‘อิจฉากลุ่มนั้นสัส มีลูกครึ่งหุ่นเอ็กส์ให้แดกฟรี’ 

‘ทำไมแก๊งเทพบุตรของเราต้องหลงกลผู้หญิงคนนั้นด้วยนะ นางมีอะไรดี’ 

‘บังเอิญเจอนางที่ห้าง แกล้งออเซาะอ้อนเจวาจนเขายอมซื้อของให้ ทุเรศ’ 

‘ไม่มีเงินเรียนก็ลาออกไปมั้ย จะมาอยู่เป็นภาระคนอื่นทำไม’ 

และอีกมากมาย... 

 

ปัจจุบันนี้ก็ยังมีคนพูดอะไรแบบนี้กันอยู่จนภาพลักษณ์ของยูเมะกลายเป็นคนแบบนั้นไปแล้วในสายตาของใครหลายๆ คน ทั้งที่มันไม่ใช่ความจริงและยูเมะก็จะไม่มีวันให้มันเป็นจริงด้วย แต่ต่อให้ไม่มีข่าวลือพวกนี้ออกมายูเมะก็ไม่คิดจะยืมเงินใครหรือให้ใครช่วยเหลืออยู่ดี 

ก็จริงอย่างที่คนนั้นว่า ‘ไม่มีเงินก็ไม่ต้องเรียน’ ซึ่งคนอย่างยูเมะถ้าให้เลือกระหว่างยืมเงินเพื่อนกับดรอปเรียนเธอก็คงเลือกที่จะดรอป 

. 

. 

@ pick me cafe 

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดหน้าคาเฟ่สไตล์มินิมอล หลังจากที่ถามจากนีน่าจนรู้ว่ายูเมะทำงานที่ไหนเจวาก็รีบมาหาทันที ร่างสูงลงจากรถก่อนจะเดินเข้าไปกวาดสายตามองหาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้คุยกันมาร่วมสัปดาห์ก็เห็นยูเมะกำลังยืนรับออเดอร์จากลูกค้าอยู่ 

ก่อนหน้านี้นีน่าแอบมาคุยกับเขาแล้วเพราะเธอรู้ว่าเจวารู้เรื่องที่ยูเมะถ่ายคลิปแล้วถึงได้รู้ว่าที่ยูเมะต้องมาทำงานพิเศษจนไม่มีเวลาว่างแบบนี้เป็นเพราะโดนเขายึดกล้องและของที่ต้องใช้ถ่ายคลิปทำให้เธอขาดรายได้จากตรงนั้นทั้งที่ช่วงนี้มันก็น้อยอยู่แล้วพอไม่มีคลิปใหม่ลงคนที่เคยติดตามก็เลิกติดตามและลดลงไปเรื่อยๆ 

ทำเอาเจวาแอบรู้สึกผิด ยูเมะจะดื้อกับเขาก็ได้แต่เธอกลับไม่ทำ ไม่โวยวายไม่ถ่ายคลิปตามที่เขาห้ามแล้วก็... 

ไม่คุยกับเขาด้วย 

ความเงียบน่ากลัวที่สุดเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ถ้าเธอโกรธแล้วมาโวยวายใส่กันยังจะดีซะกว่าทำแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดที่ไปตัดช่องทางทำมาหากินของเธอ 

แต่ทำไงได้ ก็เขาเป็นห่วงไม่อยากให้เธอทำแบบนั้นแล้วนี่นา 

 

เจวาย้ายตัวเองไปนั่งบนโต๊ะที่ว่างรอจนยูเมะมารับออเดอร์ ซึ่งพอเจอหน้าเขาเธอก็รีบก้มลงมองกระดาษจดในมือทันที 

“รับอะไรดีคะ” 

“เลิกงานกี่โมง ไปทานข้าวกัน” เจวาไม่ได้สนใจสิ่งที่คนตัวเล็กถามจนยูเมะต้องกลอกตามองบนกะแล้วว่าต้องอย่างนี้ เจวาน่ะพอรู้ว่าโดนเธอโกรธก็ชอบมาชวนกินข้าวตลอด เสียใจด้วยที่ครั้งนี้มันใช้ไม่ได้ผลเหมือนที่ผ่านมา 

“ไม่ไป ถ้าจะมาป่วนก็กลับไปเลยกูจะทำงาน” 

“กูถามดีๆ นะยูเมะ” 

“เลิกตอนไหนก็ไปกับมึงไม่ได้อยู่ดี กูมีทำงานต่อ” 

“ทำงานอะไรอีกวะ” 

“ยุ่ง! ไม่สั่งก็กลับไปเลยไป” ร่างบางสะบัดหน้าเดินหนีเขาเข้าไปหลังร้านแล้วให้คนอื่นมารับออเดอร์แทน ถึงอย่างนั้นเจวาก็ยังไม่ถอดใจนั่งรอจนคนตัวเล็กเลิกงานก็ตามเธอไปต่อถึงได้เห็นว่างานที่ต้องทำต่อของยูเมะคืองานอะไร 

เป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านเหล้า... ถามจริงเลยนะ 

. 

. 

. 

“ไม่ต้องมาโกรธกูเลยนะยูเมะ กูทำแบบนี้ก็เพื่อมึงทั้งนั้นจะสอบอยู่แล้วมาทำงานแบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนอ่านหนังสือ” 

เจวากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามร่างบางออกจากร้านเหล้าที่ ‘ก่อนหน้านี้’ คือที่ทำงานของยูเมะแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วเพราะเขาให้เธอลาออกและจ่ายค่าเสียเวลาให้เจ้าของร้านไปแล้วเรียบร้อยจนโดนยูเมะโกรธอยู่นี่ไง 

“มึงไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ด้วยซ้ำเจวาและที่กูต้องทำแบบนี้ก็เพราะมึงไม่ให้กูถ่ายคลิปแล้วมั้ยวะ!” 

“ไม่ได้ถ่ายคลิปแต่ก็ยังเอาตัวเองมาเสี่ยงทำงานดึกๆ แถมยังโดนลวนลามแบบนี้เนี่ยนะ?” 

นี่คือสาเหตุที่ทำให้เจวาทนไม่ได้ เขาตามเธอมาก็จริงแต่ก็ทำเพียงแค่นั่งเงียบๆ คอยสังเกตการณ์ในตอนแรกด้วยความเป็นห่วงแต่ยิ่งดึกคนก็ยิ่งเยอะแล้วลูกค้าในร้านมีทั้งดีและไม่ดีซึ่งยูเมะก็เป็นคนที่ดึงดูดคนไม่ดีซะส่วนมาก ชุดยูนิฟอร์มรัดๆ กระโปรงสั้นๆ ที่เห็นสัดส่วนชัดเจนแล้วหุ่นอย่างยูเมะมีหรือที่ผู้ชายจะไม่มอง มองอย่างเดียวเขาจะไม่ว่าเลยแต่นี่มีทั้งจับทั้งลูบแอบแต๊ะอั๋งเพื่อนของเขาจนเขาทนนิ่งเฉยไม่ได้ ไม่ลุกไปซัดหน้าพวกมันก็ดีเท่าไหร่แล้ว 

นั่นเป็นสาเหตุที่เขาให้ยูเมะลาออกเพราะทนไม่ได้จริงๆ ที่ต้องเห็นเธอทำงานที่เปลืองตัวและโดนคุกคามขนาดนี้ถ้าเกิดวันหลังมีมากกว่าการแอบแตะตัวจะทำยังไง 

“ถ้าไม่ทำแล้วกูจะไปเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเทอม” 

“ก็บอกแล้วไงว่ากูจะออกให้ก่อน” 

“หยุดพูดคำนี้ได้แล้วเจวามึงก็รู้ว่ายังไงกูก็ไม่รับ” 

“แล้วมึงคิดว่าทำงานแค่นี้มันจะพอหรือไง” 

“ถ้าไม่พอก็ดรอปไง” 

“ดรอป? ดรอปทั้งๆ ที่อีกปีเดียวก็จะเรียนจบแล้วเนี่ยนะ” 

“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ก็มันไม่มีเงินถ้าไม่อยากให้กูทำงานแบบนี้มึงก็คืนของกูมาสิ” 

เจวาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนจะดึงมือคนตัวเล็กให้ตามไปคุยกันในรถเพราะไม่อยากให้ใครมาได้ยินเรื่องที่เราคุยกัน 

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ถ้ามึงไม่อยากให้กูช่วยก็คิดซะว่ายืมกูก่อนก็ได้ บอกแล้วไงว่ามีแล้วค่อยคืน” 

ยูเมะตวัดหางตามองเพื่อนสนิทที่แสนจะเอาใจด้วยความไม่พอใจ ไม่ว่าจะพูดอีกกี่ครั้งเจวาก็ไม่ยอมเข้าใจสักที 

“มึงไม่เข้าใจอะเจ กูตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตคนเดียวก็เพราะกูไม่อยากเป็นภาระใครแล้วมึงจะให้กูไปเป็นภาระมึงหรอ มันไม่ใช่หน้าที่อะไรของมึงที่ต้องมาช่วยกูด้วยซ้ำ” 

“แต่มึงเป็นเพื่อนกูไง เพื่อนช่วยเพื่อนไม่ได้หรอวะทำไมต้องคิดว่าเป็นภาระ มึงไม่เคยเป็นภาระสำหรับกู” 

“ช่วยได้แต่กูไม่รับ” 

“มึงก็เป็นแบบนี้อะยู” 

ถ้าเขาเอาแต่ใจยูเมะก็เป็นคนที่ดื้อและหยิ่งผยองในตัวเองมากที่สุดคนหนึ่งเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยก็ว่าได้ ในสถานการณ์ที่ยากลำบากขนาดนี้ยังไม่คิดแม้แต่จะขอความช่วยเหลือ เขารู้นะว่าที่เธอทำงานแบบนี้ไม่ใช่เพราะต้องการจะหาค่าเทอมอย่างเดียวแต่ต้องการกดดันให้เขาคืนของของเธอเพื่อที่จะเอาไปถ่ายคลิปเพื่อหาเงินจากช่องทางนั้นต่อ 

โอเค เขายอมรับว่าที่ทำอยู่มันเป็นการก้าวก่ายเกินไปแต่ถ้าคืนให้เธอก็จะเอาไปถ่ายคลิปแบบนั้นรวมถึงทั้งถ่ายตอนที่มีอะไรกับผู้ชายลงให้คนอื่นดูซึ่งเขายอมไม่ได้จริงๆ 

ยังยืนยันคำเดิมว่าเหตุผลที่ทำแบบนี้ก็เพราะเขาเป็นห่วงเธอ คิดดูเถอะโดนเขายึดของตัดช่องทางหารายได้ขนาดนี้ยูเมะยังไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากใครเลย 

ดื้อ! 

“เปิดประตู กูจะลง” คนตัวเล็กสั่งหลังจากที่ปล่อยให้บรรยากาศในรถเงียบอยู่นาน ตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างคนก็ต่างร้อนถ้าอยู่ด้วยกันต่อก็คงไม่พ้นทะเลาะกันอีกอยู่ดี 

“กูจะไปส่ง” 

“ไม่ต้องอะ กูไม่อยากเห็นหน้ามึงแล้วเปิดประตูให้กูลงกูจะกลับเอง” 

“อยากได้ของคืนไม่ใช่หรอ ไปเอาดิถ้าอยากได้คืนนักกูก็จะคืนให้!” 

. 

. 

สุดท้ายยูเมะก็ยอมนั่งรถมากับเจวาแม้ว่าตอนนี้จะไม่อยากเห็นหน้าเขามากแค่ไหนก็ตามแต่ของของเธอที่เขายึดไปก็ยังอยากได้คืน 

ถึงรายได้จากการทำคลิปจะลดลงแต่อย่างน้อยมันก็ยังได้เยอะกว่าการที่เธอไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ได้ค่าแรงชั่วโมงละไม่กี่สิบบาท ทำมาสองสัปดาห์ยังได้ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์จากการไลฟ์ครั้งก่อนเลยด้วยซ้ำ 

ยูเมะเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปในคอนโดหรูใจกลางเมืองที่เธอไม่ได้มาเหยียบนานแล้ว คนตัวสูงเดินแยกเข้าไปในห้องนอนปล่อยให้เธอนั่งรออยู่บนโซฟาไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมกับกล่องที่คุ้นตาในมือ 

กล่องเก็บความลับของยูเมะที่ตอนนี้ไม่ลับอีกต่อไปแล้ว... 

“เอามาดิ” คนตัวเล็กยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อขอของเธอคืนแต่เจวากลับเบี่ยงตัวหลบซ่อนของไว้ด้านหลังไม่ยอมส่งมันให้เธอสักที 

“กูมีข้อแม้” 

“ข้อแม้อะไรอีก” 

“กูจะคืนของให้มึงแต่กูไม่ให้มึงเอาไปถ่ายกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!” 

. 

. 

“ถ้าจะเอาก็มาเอากับกู กูจะเป็นคู่ให้มึงเอง” 

!!! 

. 

. 

. 

Talk: ก็เสนอตัวไปเลยสิค๊าาา 

รางวัลของคนตื่นเช้าคับ อิอิ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว