ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 35 - คนของราม

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 35 - คนของราม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 665

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 35 - คนของราม
แบบอักษร

คนของราม

'เราต้องโดนทำโทษ ข้อหาที่ดูแลตัวเองได้ไม่ดีเท่าที่พี่ดูแล'

 

🍼🍼

 

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันเองก็ยังไม่ทันตั้งหลักเลยเผลอตัวปล่อยให้ฝ่ายพี่สดใสทำเอาไว้ซะเจ็บแสบ แต่มีเหรอที่คนอย่างเฟอร์บี้จะยอมง่ายๆ อันนั้นเฟอร์บี้ไม่ทันตั้งตัวแต่ตอนนี้ฉันตั้งตัวได้แล้ว

"มองหน้าพี่แบบนั้นเฟอร์บี้จะทำอะไรพวกพี่ได้กันจ้ะ อย่าลืมสิพี่มีสามแต่น้องเฟอร์บี้มีแค่..." พี่สดใสชะเง้อคอมองไปทางด้านหลังฉันก่อนจะพูดประโยคที่ต่อออกมาด้วยสีหน้ากวนๆ

"มีแค่คนเดียว"

"อ่อ เฟอร์บี้เข้าใจแล้วค่ะ ว่าพวกพี่เก่งแต่หมาหมู่มาตัวเดียวก็ไม่ใจ แบบนี้ไม่ไหวเอาเลยนะคะ" ในเมื่อพี่เขากวนประสานฉันก่อนเรื่องอะไรที่ฉันจะยอม

"อร๊ายย!!! อีบ้านี่แกว่าพวกฉันเป็นหมาหมู่หรอ" ดูสิพูดแค่นี้พี่แกก็ระเบิดซะแล้ว ชั่งไม่มีความอดทนซะจริง แต่ดีค่ะเป็นแบบนี้ก็ดีสนุกดี

"อ้าว ไม่จริงหรอคะ ก็เห็นว่าชอบรุมนึกว่าจะแน่แต่ที่ไหนได้เป็นพวกเก่งแต่ปากนี่เอง"

"พูดแบบนี้มึงมาตบกับกูเลยมั้ยอีเฟอร์บี้"

"โทษทีนะคะอีสดใส กูผู้ดีพอไม่ลดตัวลงมาตบกับพวกสถุล อุ๊บส์" ฉันแสร้งเอามือมาปิดปากอย่างมีจริตที่ไปด่าพวกนางว่าสถุล

"อร๊าย!!! อีบ้า"

"นี่ป้า เป็นลมบ้าหมู่หรอ"

"อีเฟอร์บี้" ขอบอกตรงๆ จุดนี้เลยว่าเสียงอีพี่สดใสนี่แสบแก้วหูมาก ตอนเด็กๆ ที่บ้านผัดแกงนกหวีดให้กินหรือไงก็ไม่รู้

"มีเรื่องอะไรกันหรอเฟอร์บี้" ก่อนที่จะได้เถียงอะไรกันไปมากกว่านี้พลัสที่เพิ่งกลับมาจากการซื้อข้าวซื้อน้ำก็กลับมา

แหมม เอาจริงๆ เลยนะนี่มันเป็นจังหวะพระเอกชัดๆ มาช้า มาตอนที่เกิดเรื่องไปแล้วเขาตบกันจนจะเสร็จอยู่แล้วเพิ่งโผล่หัวมาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่านางไปซื้อน้ำอยู่ไหน ยังอยู่ในเขตของโรงอาหารภายในมอ. อยู่ไหมหรือว่าบินไปซื้อน้ำจาก LA กันแน่

"จะอะไรซะอีกละก็แฟนแกน่ะสิสงสัยจะดูหนังมากไปเลยเอาของมาราดใส่ฉัน ไม่รู้ไปติดซีรี่ย์เรื่องไหนมา"

"ไม่จริงนะพลัส" พี่สดใสรีบแก้ตัวทันที แหมชั่งกล้าพูดเนอะป้าว่าไม่จริงแล้วไอ้ที่มันเป็นน้ำแสบๆ ร้อนๆ อยู่บนตัวฉันนี้เขาเรียกว่าอะไร

"นี่ป้าจะตอแหลอะไรหัดดูบ้างนะ ไอ้ที่ราดเลอะอยู่บนตัวฉันเนี่ยฉันคงไม่บ้าเอามันมาราดตัวเองหรอกนะ"

"พี่ทำแบบนี้ทำไม" ฉันได้แต่ยืนกอดอกฟังบทสนทนาของทั้งคู่ พร้อมกับทำสีหน้าเบื่อโลก

ถามว่าโกรธไหมก็โกรธแหละที่อยู่ๆ พี่แกก็มาทำฉัน แต่จะให้ฉันพุ่งไปตบก็ใช่เรื่องที่นี้มันในมอ. อีกอย่างเป็นกลางโรงอาหารพื้นที่สาธารณะแบบนี้อีก ไหนจะชุดนักศึกษาที่สวมใส่อยู่ แถมฉันยังเป็นเน็ตไอดอลจะทำอะไรก็ต้องนึกถึงภาพรักและผลที่จะตามมา

แต่อย่าให้อยู่กันสองคนนะอิป้านี่ไม่รอดมือฉันแน่

"ก็เพราะพลัสนั่นแหละ พลัสไม่สนใจพี่ พี่เห็นพลัสเอาแต่อยู่กับมัน ทำไมพลัสชอบมันหรอ"

"ชอบอะไรเฟอร์บี้มันเพื่อนผมนะ"

"เพื่อนหรอ เพื่อนแล้วทำไมต้องไปอยู่ห้องด้วยกันทั้งวันทั้งคืน ไหนจะออกมากินข้าวด้วยกันอีก ดึกดื่น ๆ ก็อยู่ด้วยกัน เฟอร์บี้มันขึ้นห้องพลัสได้เป็นว่าเล่นมันคืออะไรอ่ะพลัสแบบนี้ยังจะแค่เพื่อนกันอีกหรอ"

"..." พลัสมันเงียบเอาแต่ยืนฟังพี่สดใสพูด ส่วนฉันนี่กอดอกมองบนเลยจ้า ที่มาหึงหวงมาเล่นละครดราม่าใส่ฉันเพราะหึง

เอิ่ม คือคุณพี่ถามเฟอร์บี้ดีๆ ก็ด้ายย อินี่จะตอบให้ ผัวตัวเองก็มีฉันจะมาแย่งผัวพี่แกทำไม แถมพี่รามฉันลงทุนตามจีบตั้งนาน

"พี่ไม่เข้าใจ อธิบายสิพลัสอธิบาย"

พี่สดใสดูท่าจะโมโหมาก พุ่งตัวเข้ามากระชากคอเสื้อพลัสพร้อมทั้งออกแรงเขย่าคอเสื้อไปมา ส่วนพลัสมันก็ยืนนิ่งๆ ให้พี่สดใสทำแต่ฉันเห็นนะว่ามันแอบกลอกตามองบนอ่ะ

"มีอะไรไปคุยกันที่ห้อง"

พลัสดึงมือพี่สดใสออกจากการที่ยืนนิ่งให้พี่แกเขย่าเล่น ส่วนฉันก็ทำได้แค่กอดอกยืนมองทั้งสองด้วยสีหน้านิ่งๆ

"ทำไมต้องคุยกันที่ห้อง คุยตรงนี้ไปเลยสิว่าพลัสจะเลือกใครจะเลือกเค้าหรือเลือกมัน"

ว่าจบก็เบี่ยงตัวออกจากพลัสแล้วชี้มือมาทางฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ พลัสแต่ฉันก็ปัดมือคนที่ชี้หน้าออกพร้อมทำหน้าเบื่อหน่ายสุดๆ

"น้องทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง"

"รำคาญ" ฉันกอดอกตอบไปสั้นๆ ง่ายๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเอากระเป๋าสะพายแล้วจะเดินออกจากที่แห่งนี้ กะว่าจะไปล้างตัวซะหน่อย

หมับ

ฉันที่กำลังจะเดินออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้ก็โดนพลัสเอื้อมมือมาจับไว้จนฉันต้องหันหน้ากลับมองมือที่รั้งฉันไว้

"กูขอโทษ"

"ไม่รับคำขอโทษ แต่มึงเลี้ยงเหล้ากูแล้วกัน" พลัสมันพยักหน้าเบาๆก่อนจะได้ยินเสียงคนเรียกร้องความสนใจดังมาจากข้างหลังเราสองคน

"อร๊ายยย พลัสต่อหน้าพี่พลัสยังกล้าจับมือมัน ไม่ไว้หน้าพี่เลยรึไง"

"แล้วพี่อ่ะไม่ไว้หน้าผมเลยรึไง สองครั้งแล้วที่พี่ทำร้ายเพื่อนผม รอบไปรับน้องบนรถทัวร์นั่นก็ครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้พี่ทำเกิดไปมั้ย"

"พลัสกล้าว่าพี่เลยหรอ" ตอบทีว่าฉันควรจะเดินออกไปจากตรงนี้ดีมั้ย สถานการณ์ตอนนี้คือทั้งคู่กำลังยืนทะเลาะกันอยู่กลางโรงอาหาร บ้าบอไม่อายคนอื่นกันบ้างหรือไงกัน

หมับ

ก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร อยู่ๆ ก็มีมือหนาของใครบางคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับคว้าร่างฉันไปผลิกซ้ายผลิกขวา พอมองดูดีๆ เป็นพี่รามพร้อมกับเพื่อนเขาที่วิ่งเข้ามาภายในโรงอาหาร

"แฮ่กๆ ไอ้รามแม่งวิ่งไม่รอเลยว่ะ" พี่โอบที่วิ่งมาถึงช้าสุด ยืนกอดแขนพี่มิคหอบหายใจเข้าด้วยความเหนื่อย

พวกเขารู้ได้ไงเนี้ย

"เป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่า ดูสิเลอะหมดเลย โอ๋ๆๆ นะ" พี่รามที่สำรวจร่างกายฉันจนพอใจเขาก็มือมาลูบหัวฉันปลอบๆ

"พะ...พี่ราม พี่มาได้ไง"

"มันใช่เรื่องมาถามมั้ย แล้วเกิดอะไรขึ้น" เขาถามฉันแต่สายตาคมดุกับส่งไปทางผู้หญิงสามคนที่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"เรื่องเข้าใจผิดน่ะ"

"เข้าใจผิดต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรอ"

"เฟอร์บี้จัดการได้" ขืนปล่อยพี่รามจัดการนะ เรื่องนี้ฉันว่ามันคงต้องมีคนตายอ่ะ พี่รามเขาใจดีเสียเมื่อไหร่ละ

"ไปเถอะหน่าา" เพราะสายตาดุๆ ที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายเสียตรงนี้ฉันเลยต้องรีบดันคนตัวโตให้ออกไปจากตรงนี้

แต่คนตัวสูงก็ขืนตัวเองเอาไว้ไม่ยอมเดิมไป

ไม่ใช่ว่าองค์พ่อจะลงหรอกใช่ไหมพี่รามอย่าเพิ่งแปลงร่างมาฆ่าใครตายที่โรงอาหารตอนนี้นะ

"พี่รามพาไปล้างตัวหน่อยยย" ฉันต้องเอาเหตุผลนี้ขึ้นมาอ้างคนตัวโตถึงจะดึงความสนใจมาที่ฉัน

เขาช้อนตัวฉันอุ้มขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว ที่ให้พาไปคือพาเดินไปไม่ใช่ให้เขามาอุ้มฉันแบบนี้ฉันไม่ได้ขาเจ็บเสียหน่อยฉันเดินเองได้มั้ยล้าา

"พี่รามม อุ้มทำไมปล่อยนะ"

"อย่าดิ้นสิ" เขาพูดออกมาเสียงติดดุนิดๆ

เขาอุ้มพาออกมาจากบริเวณนั้น โดยไม่แคร์สายตานักศึกษาที่ยืนล้อมรอบมองอยู่พร้อมทั้งบางคนที่หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเหตุการณ์เอาไว้แต่ต้น ฉันว่าพรุ่งนี้ตื่นมาต้องมาเจอกับข่าวใหญ่นี้แน่

ด้วยความว่าหากจะกลับไปล้างตัวที่คอนโดมันก็คงจะนานเกินไปเขาเลยอุ้มฉันพามาเข้าห้องน้ำภายในมหาลัยไปก่อน

"เดี๋ยวๆๆๆ พี่รามนั่นมันห้องน้ำหญิงพี่เข้าไม่ได้นะ" ฉันรีบร้องห้ามไว้เมื่อเห็นคนตัวโตทำท่าจะอุ้มฉันเข้าไปในห้องน้ำหญิง

คนร่างหนาชะเง้อคอมองเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองที่ใบหน้างาม ยกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตอบคำถามของคนตัวเล็กออกมาอย่างหน้าไม่อาย

"ไม่เป็นไร ไม่มีคนอยู่"

"ไม่ได้นะพี่ราม ปล่อยๆๆๆ ปล่อยเลย"

ร้องห้ามไปก็เท่านั้นพี่รามก็คือพี่รามเขาอุ้มฉันเข้ามาในห้องน้ำโดยที่ไม่แคร์อะไร มาปล่อยฉันลงให้ยืนอยู่ตรงที่ล้างมือหน้ากระจก ฉันหันมองโดยรอบพร้อมทั้งมองประตูห้องน้ำแต่ละบาน

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกทุกบานบ่งบอกว่าในห้องน้ำตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากฉันและร่างหนาอีกหนึ่งคน

"พี่รามเดี๋ยวมีคนมาเห็น"

พี่รามพยักหน้าเข้าใจหมุนตัวจะเดินออกไป ทำเอาแอบฉันเกาหัวบทจะไปก็ไปง่ายๆ บทจะบอกง่ายก็ว่าง่ายจนน่าแปลกใจ

แกร็ก

"!!!" แต่ฉันก็ต้องมาเข้าใจการกระทำของคนร่างหนาหน้ามึนของเขาใหม่ พี่รามไม่ได้จะเดินออกไปจากห้องน้ำเพียงแต่เขาแค่หมุนตัวไปล็อกประตูห้องน้ำบานใหญ่เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามา

"แค่นี้ก็ไม่มีใครแอบเข้ามาเห็นแล้ว"

ว่าจบร่างหนาก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน สายตาของเขาตอนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปจนทำเอาฉันแอบหวั่น เผลอถอยหลังก้าวหนีพี่รามออกไปเล็กน้อย

"ม่ะ พี่ถอดเสื้อให้"

"Nooo!!!!" รีบชูมือขึ้นมาเบลคพี่รามทันที เขามาทรงนี้ฉันว่าร่างกายฉันเริ่มที่จะไม่ปลอดภัยแล้วแหละ

"ทำไมล่ะ พี่ถนัดถอดนะ"

"..." ฉันไม่ตอบเขาเอาแต่ถอยหลังหนี อยากแอบวาปไปที่ไหนสักที่ให้หายไปจากสถานการณ์อันตรายตรงนี้ที

"แต่แย่หน่อย ที่พี่ไม่ถนัดใส่"

"พี่รามหยุดความคิดบ้าๆ ของพี่เลยนะ"

"พี่คิดอะไร หื้มม" ในที่สุดฉันก็ถอยหลังมาจนถึงทางตัน

แผ่นหลังชนกับซึ่งล้างมือหนีไปไหนไม่รอด แอบเห็นพี่รามที่เขากระตุกยิ้มเบาๆ ดีใจที่ฉันไม่มีทางไปต่อ

"พี่อย่าทำแบบนี้นะ ฮึบ" พูดไม่ทันไรพี่รามก็ยกตัวฉันให้นั่งตรงขอบซึ่งล้างมือ ส่วนเขาก็เอาตัวมายืนแทรกตรงหว่างขาฉันอยู่

ท่านี้อันตรายเกินไปแล้วนะ

"ถอดเสื้อดีกว่าพี่ถอดให้"

เขาไม่พูดเปล่าแต่มือปลาหมึกของเขาก็ค่อยๆ แกะกระดุมนักศึกษาฉันออก พยายามที่จะปัดมือนี้ออกเท่าไหร่ก็ปัดไม่ได้เสียที มือคนหรือกาวทำไมมันได้เหนียวติดหนึบขนาดนี้

จนแล้วจดรอดเสื้อนักศึกษาตัวบางก็ถูกคนมือไวถอดออกจากเรือนร่าง จนตอนนี้ร่างของฉันมีเพียงบราเซียที่หลงเหลือปิดส่วนนั้นไว้อยู่

บีบ บีบ

"อ๊ะ พี่ราม" ฉันแอบร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่อยู่ๆ หลังจากเขาถอดเสื้อฉันออกให้พ้นสายตาเขาแล้ว เขากลับเอื้อมมือมาบีบนมฉันเล่นเฉย

"หึ" ร่างหนาค่อยๆ โน้มหน้าเข้ามา จนฉันต้องแอบเอนหลังเพื่อหลบหนีเขา แต่พี่รามก็คือพี่รามถ้าเขาอยากจูบเขาก็ต้องได้จูบ

มือหนาเอื้อมมือมากอดตรงเอวฉันพร้อมออกแรงรั้งไม่ให้ตัวฉันหงายหลังไป แต่หน้าก็ยังขยับเข้ามาใกล้เลื่อยๆ จนปากเราทั้งคู่มันจะชนกันเสียให้ได้

"พะ...พี่รามนี่มันในมอ.นะ"

ฉันพูดเรียกสติเขาออกมาเสียงเบา เบามากเบาจนแทบจะไม่มีเสียงออกมา แต่เพราะหน้าเราทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากทำให้พี่รามพอที่จะได้ยินสิ่งที่ฉันเอ่ยเตือนออกไป แต่เขากลับไม่หยุด

"แล้วไง"

"พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้ เพราะ..."

"รู้มั้ยเราทำพี่โกรธ" พี่รามพูดแทรกขึ้นโดยไม่สนใจประโยคของฉันที่พูดไปเมื่อกี้

"..."

"พี่โมโหมากนะที่เห็นเราเจ็บตัว"

"..." ได้แต่เงียบเลยทีนี้

"พี่ดูแลของพี่มาดีๆ แต่มันมีสิทธิ์อะไรมาทำคนของพี่เจ็บ"

ควรเขินดีมั้ยเนี้ย

"ให้ทำไงได้เล่าก็เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว"

"เราต้องโดนทำโทษ ข้อหาที่ดูแลตัวเองได้ไม่ดีเท่าที่พี่ดูแล" มันมีข้อหาแบบนี้ด้วยเหรอ

มือข้างนึงพี่รามก็กอดรั้งเอวฉัน ส่วนอีกข้างเขาก็เอามาค้ำตรงที่ล้างมือเอาไว้ สายตาตอนนี้คือมองมาที่ปากฉันอย่างเดียว ฉันรู้นะว่าเขาอยากจูบ

ฉันค่อยๆ หลับตาลงเพื่อรอรับสัมผัสจากพี่ราม ตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจของพี่รามที่เป่ารดบริเวณใบหน้าฉัน ก่อนที่จะได้รับความอุ่นที่แตะลงมาเบาๆ ที่ปาก

แต่….!!!!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ไอ้รามโว้ยย อยู่ในนั้นเปล่าวะ"

"น้องเป็นไงบ้างวะ"

"ทำไรกันอยู่อ่ะ ทำไมต้องล็อกด้วย"

เสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงเรียกของสามหนุ่มเพื่อนพี่รามที่ดังมาจากข้างนอกทำเอาฉันสะดุ้งรีบผลักพี่รามออก พี่รามเองเขาก็ยอมผละออกง่ายๆ พร้อมกับทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่โดนขัด

"ไอ้โอบไหนมึงบอกว่ามันอุ้มน้องมาเข้าห้องน้ำทางนี้ไง"

พอไม่ได้รับเสียงตอบรับจากคนด้านใน เดาว่าน่าจะเป็นพี่ม่อลที่หันไปถามพี่โอบที่มาด้วยกัน

"หรือว่ามันสองคนจะเป็นอะไรไปวะไอ้ม่อล"

"นั่นดิพังประตูเลยมั้ยวะไอ้โอบ" ไม่ได้นะถ้าพังเข้ามาเห็นในสภาพนี้ไม่ได้แน่

ฉันเอามือขึ้นมาปิดหน้าอก หน้าใจตัวเองไว้พร้อมทั้งรีบเอาตัวเองไปเบียดกับคนร่างสูงที่ยืนแทรกอยู่ตรงหว่างขา พี่รามละสายตาจากประตูก้มมามองหน้าฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ

อะไรเล่าก็คนกลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็น

"พี่รีบออกไปห้ามเพื่อนพี่เลย" พอเห็นว่าเขามองมาเลยออกปากไล่เสียงเบาพร้อมทั้งผลักอกเขาเชิงไล่เบาๆ

"พอ พวกมึง สงสัยเขาคงกำลังล้างกันอยู่มั้ง"

ประโยคแรกที่น่าจะเป็นพี่มิคที่เอ่ยห้ามทำเอาฉันแอบดีใจ แต่มาประโยคหลังที่เขาพูดสองแง่สองง่ามทำเอาฉันหน้าแดงเป็นแถบๆ

"ฮิ้ววว" ตามมาด้วยเสียงแซวของเพื่อนพี่แกอีกสองคน ฉันเขินนะอิพี่พวกนี้นี่

 

🍼🍼


ทำโทษเพราะดูแลตัวเองไม่ดีเท่าที่พี่ดูแล ว่าซ้านนน อิพี่ทำใจน้องบางแต่ใจไรท์พอเจอประโยคนี้เข้าไปก็บางเหมือนกัน 🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว