ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่15 เรื่องร้ายของคนดีเรื่องดีของคนอิจฉา

ชื่อตอน : บทที่15 เรื่องร้ายของคนดีเรื่องดีของคนอิจฉา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 428

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2564 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่15 เรื่องร้ายของคนดีเรื่องดีของคนอิจฉา
แบบอักษร

ชะตาพลิกผันเมื่อฉันข้ามภพไปเป็นคุณแม่ลูกแฝด(สอง)

 

      บทที่15เรื่องร้ายของคนดีเรื่องดีของคนอิจฉา

 

วันนี้พิภพสัญญาว่าจะพาหญิงสาวไปเที่ยวตลาดแต่ก็ไม่ได้ไปเพราะเขามีธุระด่วนที่จะออกไปตั้งแต่เช้าและจำเป็นต้องไปค้างคืนเพราะแม่ทองแขแม่เลี้ยงของเขาป่วยหนักและก็อยู่ต่างถิ่นและเขาก็ต้องไปดูใจตอนแรกเขาว่าจะเอาเจ้าแฝดมะลิกับมาลีไปด้วยบวกกับโรชี่ตอนนี้เขาไม่เรียกมาลัยแล้วถึงแม้จะอยู่ในร่างมาลัยก็เถอะเขาเปลี่ยนเรียกชื่อของหญิงสาวเลยที่เขาไม่เอาทั้งสามมาด้วยเพราะกลัวเดินทางลำบากอีกอย่างถ้ามาหมดก็ไม่ได้เพราะที่เรือนจะไม่มีใครอยู่

"ว๊าเลยอดไปตลาดเลย"มาลีเจ้าเด็กแฝดพูดขึ้นอย่างเช็งๆเมื่อวันนี้ตั้งใจจะไปเที่ยวตลาดก็ไม่เป็นดังหวัง

"ทำไงได้ก็พ่อเขามีธุระด่วนนิคะไว้วันหลังก็ได้เนอะ"โรชี่พูดปลอบใจเด็กน้อยทั้งสองพร้อมคิดว่าวันนี้จะพาเจ้าเด็กน้อยทำอะไรดี

"งั้นเราไปยิงธนูดีไหม"โรชี่ถามเด็กๆขึ้นพร้อมกับถามความคิดเห็นหลังจากที่พวกเด็กๆยิงปืนคล่องแล้วโรชี่ก็เลยว่าจะสอนเด็กหญิงธนูต่อเลยอุปกรณ์เธอก็ได้ให้พวกทาสผู้ชายไปหามาแล้ว

"ดีค่ะเย้ๆ"มะลิและมาลีพูดตอบอย่างดีใจที่วันนี้มีเรื่องให้เล่นสนุกอีกแล้ว

 

ที่ลานว่างหลังบ้าน

เด็กๆยิงธนูเล่นอย่างสนุกสนานยิงโดนบ้างยิงไม่โดนบ้างคละกันไป แต่เด็กๆก็หัวเราะอย่างมีความสุขฉันเองก็มีความสุขที่เด็กๆมีวิชาป้องกันตัวจะได้ไม่โดนใครรังแกและจะได้ปกป้องตัวเองและคนอื่นได้

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าใครแอบมองอยู่ฉันเลยหยิบธนูกับลูกธนูขึ้นมาพร้อมกับเล็งไปที่หลังพุ่มไม้ที่ฉันรู้สึกว่าใครแอบมองอยู่ลูกธนูพุ่งไปอย่างรวดเร็วเฉียดหน้าใครคนหนึ่งไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแป๊ดเกือบเข้าตาดีนะที่ใครคนนั้นหลบทัน

"เจ้าจะบ้าหรือไงยิงมาได้ไม่ดูตาม้าตาเรือ"

มะปรางโวยวายขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนๆเมื่ออยู่ดีๆก็เกือบโดนลูกธนูจิ้มตา

"แล้วมาหลบอะไรตรงนี้"โรชี่ถามขึ้นพร้อมกับจ้องหน้ามะปรางอย่างไม่วางตาด้วยความสงสัยว่าหญิงสาวคิดร้ายอะไรหรือเปล่า

"เปล่านิข้ามาถอนหญ้าเห็นหญ้ามันรก"มะปรางพูดพร้อมกับนั่งลงถอนหญ้าด้วยอาการแถๆชึ่งเจ้าแฝดยังดูออกว่าโกหกเห็นแบบนี้ฉันอยากเปิดโรงเรียนสอนยัยนี้จริงๆโกหกเนียนมาก(ประชด)

"หน้าที่ของน้าปรางอยู่ในครัวไม่ใช่หรือเจ้าคะ"มาลีถามขึ้นพร้อมกับใช้ดวงตาแป๋วๆจ้องคนตรงหน้าอย่างจับผิด

"อยู่ในครัวแล้วมาทำอะไรที่นี้เจ้าคะ"มะลิถามขึ้นบ้าง

"นางปรางทำไมเอ็งไม่อยู่ในครัวมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ทำไมรึ"เสียงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆพร้อมกับใช้สายตาจิกกัดไปที่มะปราง

"มากไปแล้วนางเจิมมาเรียกข้าอีได้ไงให้เกียรติกันบ้างสิอย่างน้อยฉันก็เคยเป็นเมียคุณพี่ภิภพนะโว้ย"มะปรางพูดพร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจให้เจิมที่มองเธออย่างไม่เกรงกลัว

"มันก็แค่เคยแต่ตอนนี้ไม่ใช่สถานะของเราตอนนี้ก็เป็นทาสเหมือนกันอย่าอวดเบ่งเลยนางทาสก้นครัว"เจิมพูดพร้อมกับยิ้มเหยาะทำให้มะปรางเจ็บใจมากที่โดนเรียกแบบนี้

"คุณโรชี่ คุณหนูมะลิ คุณหนูมาลีเจิมเตรียมบัวลอยไข่หวานไว้ให้ไปกินกันดีกว่าค่ะ"เจิมพูดพร้อมกับพาทั้งสามเดินออกไปโดยไม่สนสายตาของมะปรางที่มองอยู่อย่างเจ็บใจ

"ฝากไว้ก่อนเถอะเดี๋ยวคืนนี้รู้ฤธิข้าแน่"มะ

ปรางพูดกับตัวเองพร้อมกับแสยะยิ้มในใจเมื่อนึกถึงแผนที่เธอวางไว้

 

ตกกลางคืน

 

อยู่ดีๆโอกาสของข้าก็มาถึงหึมะปรางคิดในใจพร้อมกับมองโรชี่และเด็กแฝดกำลังเข้านอน

"มันจะดีเหรอ"เจิดถามขึ้นด้วยความหวั่นๆเพราะอยู่ดีๆเขาก็ถูกชักชวนมาทำงานนี้ตอนนี้คนในเรือนหลับหมดแล้วเพราะยานอนหลับที่มะปรางได้วางไว้เพราะฉะนั้นข้าทาสบริวารคนไหนก็ไม่สามารถช่วยพวกมันได้

"เอาน่าเอ็งรักฉันไหมล่ะเจิด"มะปรางถามขึ้นย้อนกลับพร้อมกับมองหน้าเจิดก็ได้แต่พยักหน้าไม่ตอบแต่มะปรางก็ได้แต่ยิ้ม

"ถ้ารักก็ช่วยข้าหน่อยเป็นไร"มะปรางพูด

ขุึ้นอีกพร้อมกับมองไปที่ห้องของโรชี่

กับเด็กแฝดป่านนี้มันคงจะหลับเพราะยานอนหลับแล้ว วันนี้แหละเธอจะได้สะสางความแค้นที่อยู่ในใจสักทีไม่ว่ามันจะเป็นใครมาจากไหนแต่เธอก็แค้นมากตั้งแต่มันมาเธอไม่ได้มีความสุขเลยเกลียดมันมากกว่ามาลัยตัวจริงเสียอีก อันที่จริงยิงนกตัวเดียวได้ตั้งหลายตัวได้ทั้งทำร้ายร่างนางมาลัยด้วยทำร้ายนางโรชี่ที่อยู่ในนั้นด้วยและก็รู้ว่ามันรักเด็กแฝดไม่ต่างจากนางมาลัยตัวจริงก็ทำลายยอดดวงใจให้มันเห็นคุ้มเกินคุ้มมะปรางคิดร้ายๆพร้อมกับมองเจิดกับลูกน้องกำลังขึ้นเรือนไปส่วนเธอก็รออยู่ข้างล่างไม่นานก็ลงมาพร้อมกับร่างทั้งสามคนที่กำลังหลับ

"เดี๋ยวฉันจะจัดความสุขให้แกเองนะแม่นางโรชี่"มะปรางพูดพร้อมกับจับหน้าโรชี่หันไปหันมาด้วยความสะใจ

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงกระท่อมกลางป่าที่เตรียมไว้สำหรับงานนี้ ร่างของทั้งสามถูกวางเรียงกัน

"เอาไงดี"เจิดถามขึ้นพร้อมกับมองทั้งสามอย่างรู้สึกผิดถ้าโดนจับได้ขึ้นมาโทษตายสถานเดียวเลยนะเนี่ยนายเจิดคิดในใจอย่างหวั่นๆ

"นางเด็กแฝดนี้ส่งไปเป็นทาสในเรือนของพี่ชมพี่ของข้าเหมือนกับที่มันทำกับข้าที่อยู่ดีๆก็ให้ไปเป็นทาสให้พวกมันจิกหัวใช้ ส่วนนางนี้พวกเอ็งจะทำอะไรก็เชิญ"มะปรางหันไปบอกลูกน้องสามคนที่ยืนอยู่ท่าทางดูกลัดมันไอ้คนพวกนี้เป็นลูกน้องของพี่ชมที่เธอยืมมาใช้และมันก็ถนัดงานพวกนี้อยู่แล้วเพราะพี่ชมใช้งานพวกมันบ่อยตอนที่ใช้พวกมันออกปล้นใช่ทุกคนฟังไม่ผิดครอบครัวเราเป็นครอบครัวโจรที่ปล้นจนร่ำรวยแต่ไม่มีใครรู้บางครอบครัวที่โดนปล้นก็โดนฆ่าบ้างก็ทำให้สติฟั่นเฟือนแล้วแต่พวกเธอคิดอยากทำ

"ขอรับ"เสียงพวกนั้นรับคำทำให้มะปรางถึงกับยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เอ็งไม่ได้เก่งคนเดียวนี้ทีข้าบ้าง มะปรางคิดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างสะใจ

 

 

ย้อนกลับมาปัจจุบัน

 

ตอนนี้มาลัยกำลังมุ่งหน้าไปที่ผับประจำตามที่ได้นัดหมายไว้กับภาคิณตอนนี้เธอก็เริ่มชินกับมันแล้วล่ะ สุดยอดกับโอปอติดธุระเธอเลยต้องมาก่อนวันนี้เธอตั้งใจจะมาตัดความสัมพันธ์กับภา

คิณ ในเมื่อความสัมพันธ์มันต่อติดที่นี้มันก็ต้องจบที่นี้มาลัยคิดในใจ ใจหนึ่งก็รู้สึกโล่งอีกใจก็สงสาร ในขณะที่เดินไปนั้นเธอรู้สึกว่าใครก็ไม่รู้มาอยู่ข้างหลังเธอแล้วเธอก็รู้สึกฉุนที่จมูพร้อมกับสติที่ดับไปไม่รับรู้อะไรอีกเลย

"หึในเมื่อฉันทำแกตรงๆไม่ได้ฉันก็ทำทางอ้อมแล้วกัน"น้ำใสพูดขึ้นพร้อมกับมองหญิงสาวที่สลบอยู่และกำลังถูกลูกน้องสองคนที่เธอจ้างมาหามขึ้นรถเธอมองด้วยแววตาสะใจ ถ้าไม่มีแกพี่ภาคิณต้องกลับมารักฉันและฉันก็ต้องเป็นที่หนึ่ง น้ำใสคิดอย่างสะใจพร้อมกับขึ้นรถแล้วขับออกไป

 

20นาทีต่อมา

 

"แกว่าอะไรนะโรชี่ยังมาไม่ถึงเหรอ"สุดยอดถามขึ้นด้วยความงงและตกใจ

"ยังไม่เห็นจริงนะฉันก็นั่งรอตั้งนานแล้วโทรไปก็ปิดเครื่อง"ภาคิณพูดบอกยืนยันพร้อมกับเอามือถือขึ้นมาให้ดู

"เป็นไปได้ไงแล้วยัยนั้นหายไปไหน"โอปอพูดขึ้นบ้างแววตาฉายแววความเป็นห่วงเธอรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว

เกิดอะไรขึ้นกับเธอเนี้ยมาลัยเธอหายไปไหน สุดยอดคิดในใจอย่างเป็นห่วงพร้อมกับคิดว่าหญิงสาวหายไปไหนใครเป็นคนพาไปหรือเปล่าถ้าให้ไปเองคงไม่ใช่เพราะไมไ่ช่นิสัยของมาลัยถ้าจะไปไหนต้องบอกเพื่อนก่อนแล้วเธอหายไปไหนเนี่ย สุดยอดคิดอย่างสับสนแววตามีความเป็นห่วงอย่างมากบวกด้วยความกังวล.....

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว