ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 หมอนข้างล่ำบึ้ก (ตอน 1)

ชื่อตอน : บทที่ 10 หมอนข้างล่ำบึ้ก (ตอน 1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 99

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2564 01:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 หมอนข้างล่ำบึ้ก (ตอน 1)
แบบอักษร

เหล่านกน้อยนอกหน้าต่างพากันประสานเสียงใสท่ามกลางอากาศหนาวเย็นยามเช้าที่น่าพิสมัยเกินกว่าจะรีบลุกจากเตียงนุ่มตั้งแต่ฟ้าเริ่มสางเช่นเช้าวันนี้

'อากาศหนาวจัง'

ดุจดาวขยับตัวอย่างผ่อนคลาย เมื่ออาการปวดหัวและปวดเมื่อยตัวได้หายจนแทบจะเป็นปลิดทิ้ง เธอพลิกตัวอิงแอบแนบชิดหมอนข้างใบโตและดึงผ้าห่มขึ้นมากระชับหน้าอกอย่างต้องการไออุ่น

"อะแฮ่ม"

เสียงกระแอมของหมอนข้างจำเป็นไม่ได้เรียกความสนใจจากหญิงสาวที่กำลังซุกไซ้ไหล่หนาของเขาแม้แต่น้อย

"อะแฮ่ม"

เสียงกระแอมต่ำเป็นครั้งที่สองบังเกิดผล เมื่อการเคลื่อนไหวเมื่อครู่หยุดชะงัก

'เสียงนี้ …'

หญิงสาวตัวชาวาบ ความร้อนที่ไม่ใช่ด้วยพิษไข้แล่นปราดจากใบหูมายังใบหน้านวลอย่างยากที่จะควบคุม ทำให้จังหวะหัวใจที่เคยสม่ำเสมอกลับกระโดดโลดเต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"คุณจะกอดผมทั้งวัน ทั้งคืนแบบนี้เลยหรือครับ"

เสียงที่คุ้นเคยทำลายความง่วงงุนให้กลับเป็นตาสว่างโดยทันที ถึงแม้หญิงสาวจะไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมองหาที่มาของเสียง แต่เธอรู้สึกได้ว่าชายเจ้าของเสียงน่าจะอยู่ไม่ไกลเกินคืบ

'อย่าบอกนะ ว่าเรากำลังกอด …'

สาวผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลื่อนมือสัมผัสสำรวจตรวจสิ่งที่คิดว่าเป็นหมอนข้าง 

ดุจดาวกรีดร้องในใจเมื่อหมอนข้างใบนุ่มกลับมีความแข็งแกร่งของมัดกล้ามตั้งแต่แขน หัวไหล่ และหน้าอกหนา

'คุณกวิน!'

'ว้าย!!! ทำยังไงดี'

'ตายแล้ว ดุจดาว เอ๊ย!'

หญิงสาวแทบจะอยากหายตัวไปจากตรงนั้นเสียทันใด เพราะความอับอายที่เธอได้ก่อด้วยตัวเอง อีกทั้งหลักฐานก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร

'ทำยังไงดีนะ'

ภายในจิตใจกำลังตื่นเต้นท่ามกลางความคิดที่กำลังว้าวุ่นสับสน

'แกล้งหลับ แกล้งละเมอ ใช่! เราต้องแกล้งละเมอ'

ดุจดาวนอนนิ่งทำตามแผน เมื่อหาทางเอาตัวรอดที่พอจะสมเหตุสมผลได้สำเร็จ

"ผมขอแขนคืนได้มั้ยครับ"

เจ้าของแผนการแทบจะคุมสติไม่อยู่เมื่อชายเจ้าเล่ห์เจ้าของแขนแกร่งใต้ศีรษะกระซิบลงข้างหูเธออย่างแผ่วเบา

"แต่ถ้าคุณยังแกล้งหลับแบบนี้ ผมขอกอดคุณคืนบ้าง โทษฐานที่ยึดแขนผมแทนหมอนมาตลอดคืนละกันนะครับ"

ว่าแล้วแขนแกร่งอีกข้างของเขาก็คว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดแนบอกอย่างไม่รอคำอนุญาต 

กวินแกล้งกอดดุจดาวแน่นจนใบหน้าของเธอแนบชิดติดอยู่ที่หน้าอกของเขา จนเธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนตัวใหญ่

"คุณกวิน ฉันหายใจไม่ออก" สาวเจ้าของแผนการพูดเสียงอู้อี้

"อ้าว! ผมคิดว่าคุณหลับเสียอีก"

ดุจดาวมองค้อนขวับให้คนรู้ทันที่ยิ้มและมองมาอย่างเจ้าเล่ห์

"คุณกวิน ปล่อยฉันได้แล้ว" 

หญิงสาวดิ้นยุกยิกอยู่ในวงแขน

"คุณพูดอะไรนะครับ ผมไม่ได้ค่อยได้ยิน"

"ไม่ต้องมาทำเป็นแกล้งไม่ได้ยินเลยค่ะ คุณกวิน ฉันรู้ว่าคุณได้ยิน"

ดุจดาวพูดเสียงเข้ม

"เหมือนที่คุณแกล้งหลับใช่มั้ย"

"ใครว่าฉันแกล้งหลับ ฉันหลับจริง ๆ … คุณปล่อยฉันเถอะค่ะ"

หญิงสาวทั้งตีทั้งผลักแขนแกร่งของเขาหลายครั้งแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด

"โธ่! สรุปว่าคุณละเมอกอดผมหรือเนี่ย คนอุตส่าห์หลงดีใจคิดว่าคุณตั้งใจกอดผมแบบแนบแน่นจริง ๆ เสียอีก"

กวินทำเสียงล้อเลียนอย่างน่าหมั่นไส้

"ใครจะไปคิดทะลึ่งอย่างคุณกันล่ะ"

"ผมยังไม่ได้คิดทะลึ่งอะไรเลยนะครับ ใครกันแน่ที่คิดทะลึ่งกับผม" 

ชายหนุ่มแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่ขยับถอยหนีทันทีเมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการ

"เอ … หรือคุณคิดอะไร ๆ กับผมรึเปล่า ก็เลยกอดผมแน่นทั้งคืน"

กวินแกล้งเย้าดุจดาวเล่น ทั้งยังทำท่าราวกับสิงโตที่กำลังจะย่างก้าวเข้าไปขย้ำลูกกวางน้อยที่กำลังถอยหนีไปจนถึงขอบเตียงอย่างไม่ทันระวังตัว

"คุณดาว ระวัง!"

"ว้าย!"

ท่อนแขนแกร่งโอบรัดร่างบอบบางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะหงายหลังลงไปสัมผัสพื้นห้อง

เมื่อชายหนุ่มดึงเธอเข้าหาตัวเขาโดยกะทันหัน ทำให้หญิงสาวบังเอิญนอนทาบทับอยู่บนตัวของเขาอย่างไม่ตั้งใจ 

"เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ"

เขาพ่นลมหายใจออกอย่างโล่งใจ เมื่ออะดรีนาลินหลั่งทะลักทันกับเหตุการณ์น่าตกใจเมื่อครู่

" … "

ดุจดาวจับต้นชนปลายกับเหตุการณ์วินาทีต่อวินาทีตั้งแต่เมื่อเริ่มรู้สึกตัวจนถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่แทบไม่ถูก ใจของเธอเต้นรัวและแรงทั้งจากเหตุการณ์เฉียดตายและสภาพของเธอที่นอนคร่อมทับเขาอยู่ในตอนนี้

"ระวังหน่อยสิคุณ"

"เอ่อ …"

แสงแดดรำไรทะลุผ่านผ้าม่านหน้าต่างเพิ่มความสว่างในห้อง ดุจดาวมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชายตรงหน้าที่ห่างเพียงคืบอย่างเขินอาย

"ก็คุณ …"

"ผม … คุณจะว่าว่าผมทำไมอีกหรือครับ" 

กวินใช้สองแขนแกร่งกอดร่างบางที่ทับตัวเขาอย่างหยอกล้อ

"ปะ เปล่าค่ะ ไม่ว่าอะไรค่ะ คุณกวินปล่อยฉันเถอะค่ะ"

ดุจดาวพยายามออดอ้อนด้วยความหวังว่าจะได้รับอิสรภาพ

"อาการดีขึ้นรึยังครับ"

เสียงของชายหนุ่มเบาลง แววตาของเขาดูจริงใจมากกว่าหยอกล้อแบบเมื่อครู่

เจ้าของบ้านใช้มือปัดผมที่ปิดระใบหน้าของเธอออกอย่างเบามือ เขาสัมผัสหน้าผากมนที่บัดนี้เข้าสู่สภาวะอุณหภูมิปกติ

"ตัวก็ไม่ร้อนแล้ว"

กวินปล่อยเธอเป็นอิสระ เขาประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง

"อะ เอ่อ ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ฉันไม่ได้ตกเตียงเสียหน่อยนี่คะ"

"ผมหมายถึง อาการปวดหัว ตัวร้อนของคุณน่ะ"

"อ๋อ … หะ หายแล้วค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ"

"งั้นคงหายเพราะอ้อมกอดของผมแน่ ๆ เลย คุณรู้มั้ย เมื่อคืนคุณตัวร้อนมาก ผมก็เลย …"

ชายหนุ่มทจงใจเว้นจังหวะอย่างทะเล้น

"เลย …?"

ดุจดาวเลิกคิ้ว

"เช็ดตัวให้คุณ"

"เช็ดตัวให้ฉัน! คุณเช็ดตัวให้ฉัน!"

หญิงสาวก้มลงสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองในทันที

"ใช่ ผมเช็ดตัวให้คุณ ผมถอดกระดุมเสื้อนอนของคุณออก แล้วก็เช็ดตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้"

ชายหนุ่มชี้ไปที่หน้าผากมน แก้ม จมูก ริมฝีปาก ลำคอ

"และก็ตรงนี้"

คนทะเล้นเหลือบมองลงต่ำยังแนวกระดุมเม็ดที่สองของเสื้อนอนสีฟ้า

"ทะลึ่ง!" 

ดุจดาวคว้าหมอนขึ้นมาบดบังหน้าอก

"ผมเช็ดตัวให้คุณจริง ๆ แต่ผมไม่ได้มองอะไรเลย ไม่รู้ไม่เห็นด้วยว่าคุณสวมชุดชั้นในลูกไม้สีดำหรือเปล่า"

"คุณกวิน!"

หญิงสาวปาหมอนใส่เขาอย่างจงใจ

"คุณดาว ผมล้อเล่นครับ ก็เมื่อคืนคุณตัวร้อนจริง ๆ ป้าคำก็กลับบ้านไปแล้ว ผมก็เลยช่วยเช็ดตัว จัดการให้คุณทานยา และก็นอนกอดคุณทั้งคืน"

"เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งมองผมอย่างนั้น ขอผมอธิบายก่อน เมื่อคืนคุณเป็นคนบอกผมเองนะว่าหนาว ผมช่วยเช็ดตัวก็แล้ว ให้กินยาก็แล้ว ผ้าก็ห่มให้แล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เคยได้ยินคนโบราณบอกว่า หนาวเนื้อ ห่มเนื้อจึงหายหนาว คุณไม่เคยได้ยินหรือ"

หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างชั่งใจ

"ไม่เคยได้ยินค่ะ ไหนคุณสัญญาว่าจะไม่แกล้งฉันแล้วนี่คะ"

"ใครบอกว่าผมแกล้งคุณ คุณดาว ผมเป็นห่วงคุณจริง ๆ ยอมอดนอนเฝ้าคุณทั้งคืน ยอมเสียสละแขนให้คุณหนุน ยอมสละซิกแพ็กให้คุณกอด เห็นมั้ยครับเช้านี้คุณก็เลยหายดี"

ดุจดาวอยากจะเขกหัวฟื้นความจำให้ตัวเองสักครั้งสองครั้ง ในเมื่อเธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนแทบจะไม่ได้

"ไม่คิดจะขอบคุณผมหน่อยหรือครับ คุณดุจดาว"

หญิงสาวมองหน้าเจ้าของบ้านที่ส่งยิ้มกว้างอย่างไม่น่าไว้วางใจ

"ขอบคุณค่ะ"

"คืนนี้จะกอดผมอีกก็ได้นะครับ ผมไม่มีปัญหา"

กวินวิ่งไปที่ประตูทันทีที่หญิงสาวทำท่าจะส่งหมอนอีกใบให้เขา

"โอเค ๆ ผมไม่แกล้งคุณแล้ว คุณล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะครับ ป้าสายคำน่าจะเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว