facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ถูกเท

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ถูกเท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 81

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2564 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ถูกเท
แบบอักษร

 

หลายปีก่อนพายุได้รู้จักกับรุ่นน้องในขณะเลือกซื้อไวน์ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ปารีสโดยบังเอิญ ตอนนั้น ‘ภาสกร’ บินมาดูนิทรรศการเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมที่ฝรั่งเศส บุคลิกขรึมเข้มบวกกับนิสัยดีหาตัวจับได้ยาก ทำให้ทั้งคู่คุยกันถูกคอและได้ติดต่อกันตามโอกาส 

“ว่าไงซัน” พายุปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ พยายามไม่นึกถึงสาวน้อยที่ทำให้เขาแทบคลั่งตายเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา 

เสียงหาวหวอดที่ดังมาจากปลายสายทำให้เขาเดาได้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะตื่น ภาสกรบ่นอุบว่าฝนตกหนัก บรรยากาศน่านอนบวกกับความเหนื่อยล้าจากทำให้เขาหลับยาวไม่รู้สึกตัว 

“เดี๋ยวขออาบน้ำสิบห้านาทีแล้วเจอกันที่ล็อบบีนะพี่ ดื่มที่บาร์ในโรงแรมละกัน ผมยังไม่ค่อยอยากออกไปไหนไกล” ภาสกรกล่าวเสียงยานเพราะตั้งแต่มาถึงภูเก็ตก็ยังไม่ได้พักจากการดื่มเลยสักวัน แต่ในเมื่อคนชวนคือเพื่อนรุ่นพี่ที่นาน ๆ จะได้เจอกันสักครั้ง เขาจึงไม่อยากปฏิเสธ 

“เป็นไงบ้างพี่ ทำหน้าบูดอย่างกับถูกสาวเท” มือหนาของภาสกรตบบ่าของรุ่นพี่แรง ๆ เขาแซวกันเล่น ๆ เพราะเสน่ห์แรงระดับพายุไม่เคยพลาด นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพยักหน้างง ๆ พร้อมกับถามว่ารู้ได้ยังไง 

“หน้าของฉันมันบอกชัดขนาดนั้นเลยเหรอวะ” 

“ผมเพิ่งรู้เมื่อตะกี้ตอนที่พี่พยักหน้านี่แหละ ว่าแต่ใครกล้าเซย์โนล่ะครับเนี่ย” 

“เด็กแถวนี้แหละ เป็นแขกของโรงแรม ตอนแรกก็เหมือนจะเล่นด้วย แต่อยู่ดี ๆ ดันวิ่งหนีออกจากห้องไปเฉย” 

“หืม? เข้าห้องกันแล้วทำไมปล่อยให้เด็กมันหนีไปได้ล่ะ ระดับพี่ไม่น่าพลาดปะ” ภาสกรเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูง หลังจากทราบว่าสาวน้อยกอหญ้าหาเหตุผลอะไรมาหยุดความหื่นของรุ่นพี่เอาไว้ได้ 

“นี่ฉันงงมากเลยนะ เกิดมายังไม่เคยเจอเทติด ๆ กันแบบนี้สักที แถมคนที่เททั้งสองรอบก็ดันเป็นคนคนเดียวกันซะด้วย” พายุไม่ลืมเล่าตอนที่ถูกผลักตกน้ำให้ฟังอีกฉาก สำหรับภาสกรแล้วเขาไม่ต้องอายอะไร เพราะเรื่องพัง ๆ กว่านี้ก็เคยเล่าสู่กันฟังมาแล้ว 

“แล้วพี่ไปติดใจอะไรน้องเขา หรือว่าสวยเซ็กซี่บาดใจ” 

“ไม่รู้เหมือนกัน คงเพราะเดาไม่ได้มั้งว่าน้องเขาคิดอะไรอยู่ มันเหมือนชาเลนจ์ใหม่ ๆ ที่อยากจะเอาชนะให้ได้น่ะ”  

พายุไม่เคยต้องพยายามเรื่องผู้หญิงมาก่อน เพราะปกติแค่มองตาก็รู้ใจ เสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรต้องผูกมัด หากใครไม่สนใจจะไปด้วย เขาก็ไม่ตื๊อให้เสียเวลา 

ทว่ากอหญ้าคือรายแรกที่ทำผู้ชายหล่อ ๆ อย่างเขาต้องจัดระเบียบพฤติกรรมของตัวเองใหม่อีกครั้ง จากที่ไม่เคยต้องวางแผนก็ถึงขั้นยอมย้ายมาอยู่ห้องดีลักซ์ จากที่ไม่ยอมตื๊อก็ถึงขั้นยอมเดินพิพิธภัณฑ์ชมเปลือกหอยด้วยกันนานหลายชั่วโมง 

“ใจเย็นน่า เด็กมันอายุแค่ยี่สิบสี่เอง พี่ก็น่าจะหารุ่นที่มันคุยกันรู้เรื่องกว่านี้หน่อย หรือไม่ก็ไปหาจีบคนอื่นที่มันง่ายกว่านี้ สาว ๆ ในบริษัทไง” 

“ไม่ได้หรอก ฉันถือกฎไม่เดตกับคนในที่งาน เรื่องเยอะ วุ่นวาย” พายุยกมือขอเติมไวน์แดงที่หมดเร็วราวกับเททิ้ง ซึ่งผิดวิสัยการดื่มของเขามาก 

เพราะกอหญ้าคนเดียว… 

“เอาน่า พี่อย่าไปซีเรียสอะไรนักเลย ที่นี่มันประเทศไทยนะ เรื่องเครียด ๆ มันมีเยอะอยู่แล้ว ถ้ามีอะไรที่ปล่อยวางได้ก็ปล่อยเหอะ” ภาสกรไม่ลืมย้ำให้อีกฝ่ายจำได้ว่าที่ขอย้ายมาดูแลสาขาในเอเชียเพราะอยากลดความเครียดในการทำงาน ทว่าเจ้าตัวก็ยังยืนยันหนักแน่นว่าจะต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้อง 

หลังจากคุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อยได้สักพัก สองหนุ่มก็พากันแยกย้ายกลับไปพักผ่อน เพราะต่างฝ่ายต่างก็ยังเพลียจัด พายุโบกมือลาภาสกรที่ขอตัวกลับไปพักที่วิลล่าริมหาด ส่วนตัวเองก็ลากสังขารกลับห้องพักตามลำพัง และพอเดินผ่านห้องของกอหญ้า เขาก็อดที่จะคิดมากขึ้นมาไม่ได้ 

สาวน้อยกอหญ้ามากประสบการณ์แบบไม่ต้องสงสัย เพราะถ้าเธอไม่เก่งจริงคงไม่ทำให้เขาแทบคลั่งตลอดบ่ายจนกระทั่งค่ำมืด และหากตอนนี้นาฬิกาไม่ได้บอกเวลาว่าเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เขาก็คงจะเคาะห้องถามว่าเธอว่ามียาดีอะไร หัวใจของเขาถึงได้เต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ อยู่เรื่อย 

“เอาไว้พรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน” พายุบอกตัวเองให้ใจเย็นให้มาก เพราะเขายังต้องอยู่ที่ภูเก็ตต่ออีกหลายวัน หากยังเอาชนะใจกันไม่สำเร็จค่อยไปอ้อนต่อที่กรุงเทพฯ ก็ยังไม่สาย พอสรุปได้ดังนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียง พลางเหลือบมองบราเซียและแพนตี้ลูกไม้ที่เขาตั้งใจเอาไว้ว่าจะเอาไปคืนเจ้าของในวันพรุ่งนี้ 

พายุไม่ได้รู้เลยว่าคนที่เขาอยากเจอไม่ได้อยากจะได้ชุดชั้นในคืนแล้ว 

 

กอหญ้าเกลียดตัวเองที่เพลิดเพลินไปกับสัมผัสหวามไหวของผู้ชายเจ้าชู้อย่างพายุ แม้สมองจะบอกให้ผลักร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นสวยนั่นออกห่าง แต่หัวใจดันอยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าได้ทำอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นเขาทำกัน 

รู้สึกดีทีเดียว… กอหญ้าตื่นเต้นจนไม่อยากจะหยุดอยู่แค่การกอดจูบลูบคลำ เธออยากจะเข้าใจความหมายของคำว่ามีเสน่ห์น่าหลงใหล เผื่อได้จะเอาไปใช้ในงานได้บ้าง แต่นึกไม่ถึงว่า ‘ของลับขนาดใหญ่’ ที่หลุดพ้นออกมาจากขอบกางเกงในจะกระชากสติของเธอให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว 

หนังสมัยนี้มีโชว์ของสงวนอยู่เรื่อย ๆ กอหญ้าจึงรู้แจ้งแก่ใจในทันทีว่าไอ้พี่พายุไม่มีแค่ดวงตาสีคาราเมลที่บอกชัดว่าเป็นลูกเสี้ยวยุโรป ‘อย่างอื่น’ ก็ยุโรปมากไม่แพ้กัน มากจนกระทั่งเธอต้องหนีออกจากห้อง เก็บข้าวของทั้งหมดไปนอนกับจันทร์เจ้า เพื่อนสาวที่เธอสนิทมากที่สุดในกลุ่มแล้ว 

“แกนี่ยังไงนะกอหญ้า ร้อยวันพันปีชอบนอนคนเดียวตลอด แล้วทำไมวันนี้ถึงได้อยากมานอนกับฉันได้ หรือว่ามีเรื่องกับไอ้พี่พินา โคลาดา!?”  

จันทร์เจ้ารู้ว่าเพื่อนชอบนอนคนเดียวเพราะเป็นคนขี้หนาว แอร์แทบไม่ได้เปิด ชอบเปิดแค่พัดลม พอได้ไปเที่ยวทีไรก็เกรงใจคนที่อยู่ด้วยกัน ขอนอนตามลำพังอยู่เรื่อย 

“บ้าเหรอจันทร์เจ้า ฉันไม่ได้ทะเลาะอะไรกับพี่เขาสักหน่อย ที่มาขอนอนด้วยก็เพราะว่าดูหนังผีแล้วเกิดกลัวขึ้นมาต่างหาก” 

“มุกนี้ไม่ผ่านค่ะ เธอมันเจ้าแม่หนังผี ดูกี่เรื่องก็ไม่มีเผลอสะดุ้งตุงแช่ บอกมาเลยนะว่าหนีใครหรืออะไรมา ไม่งั้นฉันไม่ให้แกนอนนี่จริง ๆ ด้วย” ปากขู่ออกไปแบบนั้น ทว่าสองมือกลับช่วยเพื่อนยกกระเป๋าวางให้เป็นที่เป็นทาง 

“เรื่องพี่พินา โคลาดานั่นแหละ คือฉันเกือบจะ…” 

“อะไรยังไง! เล่ามาโดยสังเขป ไม่ต้องเรียงความสิบห้าบรรทัด!” จันทร์เจ้าลากเพื่อนไปนั่งที่ปลายเตียงก่อนทำการสอบสัมภาษณ์ ร้อยวันพันปีกอหญ้าไม่เคยมีโมเมนต์เขินอาย เป็นไปได้ว่าผู้ชายคนที่เพื่อนเพิ่งเจอมาน่าจะตรงสเปกของเธอมาก 

“พี่เขารุกหนักมากเลย แล้วฉันก็เกือบจะใจอ่อนแล้ว ถ้าไม่ได้เห็น…” กอหญ้ากลืนน้ำลายให้กับความขาวอมชมพู ใบหน้าซับสีแดงระเรื่อทำให้เพื่อนสนิทอย่างจันทร์เจ้าสนใจหนักยิ่งกว่าเดิม 

“เห็นอาร้าย แกเห็นอาไร้!!!!”  

“นี่แกคิดอะไรอยู่! ฉันหมายถึงสายตาของพี่เขาต่างหาก คืออารมณ์เขาคงอยากได้เฉย ๆ ไม่คิดผูกพัน ฉันทำอะไรแบบนั้นไม่เป็นหรอกนะแก” 

“ก็ไม่แน่นะ ถ้าพี่เขาสูงสักร้อยแปดสิบห้า ซิกซ์แพกสายลีนมีวีไลน์ชัดๆ พูดเพราะยิ้มเก่ง หล่อลูกครึ่งตรงสเปกผู้ชายในฝันของนางสาวกรดา อารมณ์มันอาจจะชนะเหตุผลขึ้นมาก็ได้” จันทร์เจ้าจีบปากจีบคอพูด ทั้ง ๆ ที่ในใจโล่งอกเพราะไม่ต้องห่วงกอหญ้าไปด้วยอีกคน 

“ไม่หรอก ถ้าชนะฉันคงไม่อยู่กับแกตอนนี้ คงปล่อยให้พี่เขาจูบต่อไปแล้ว…” พายุตรงสเปกของกอหญ้าทุกอย่าง เว้นเรื่องความเจ้าชู้เรื่องเดียวจริง ๆ 

“จูบ?! นี่แกไปจูบกับไอ้พี่พินา โคลาดามาแล้วเหรอ!” 

“ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้วอะ แต่วันนั้นพี่พายุเขาเข้าใจว่าฉันอ่อย ส่วนวันนี้ พี่เขาก็คงเข้าใจว่าฉันอ่อยเหมือนเดิม ช่างมันเถอะ ยังไงพรุ่งนี้ก็คงไม่ได้เจอกันแล้วแหละ” 

กอหญ้าเล่าให้ฟังว่าเธอตากฝนจนรู้สึกไม่ค่อยสบาย แถมลืมคีย์การ์ดไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ จึงขอใช้ห้องน้ำของพายุในระหว่างที่เขาลงไปเอากุญแจใหม่มาให้ 

“ฉันว่าแกถูกพี่พายุอะไรนี่หลอกแล้วละหญ้า” จันทร์เจ้าส่ายหน้าให้กับความไม่ทันมารยาผู้ชายของเพื่อนสนิท พร้อมกับชูคีย์การ์ดที่เพื่อนวางไว้หน้าทีวีตั้งแต่มาถึง 

“ทำไมแกถึงคิดแบบนั้น พี่เขาตั้งใจช่วยฉันจริง ๆ นะ แถมยังเสนอให้หยิบเสื้อผ้ามาใส่ก่อนได้ตามสบายเลยด้วย ฉันนี่แหละผิดเองที่ไปใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเหมือนคนพร้อมจะแก้ผ้า พี่เขาเลยคิดว่าตั้งใจจะอ่อยกันจริง ๆ”  

“กอหญ้า! ไม่ว่าแกใส่อะไรพี่เขาก็จะปล้ำแกอยู่ดีนั่นแหละ แล้วคีย์การ์ดแกก็ไม่ได้หายไปไหนด้วย ไอ้พี่พายุนั่นแหละมันเป็นคนเอาไปตั้งแต่แรก!”  

จันทร์เจ้ายื่นซองสีเขียวให้กับเพื่อนผู้ไม่เคยทันเล่ห์เหลี่ยมกลโกงของมนุษย์ผู้ชาย เธอติดนิสัยเขียนเบอร์ห้องของเพื่อน ๆ ไว้บนซองใส่คีย์การ์ดก่อนจะแจกให้กับทุกคน เผื่อมีอะไรได้ตามตัวได้ไม่ลำบาก แล้วไอ้คีย์การ์ดใบใหม่ที่ไปขอมา มันจะมีลายมือของเธออยู่บนซองนั้นได้ยังไง 

กอหญ้าถูกหลอกแล้วหนึ่ง… 

“พี่เขาหลอกฉันจริง ๆ ด้วย” กอหญ้าอ้าปากค้าง เธออุตส่าห์โทษตัวเองที่ทำอะไรไม่ระวัง คิดว่าเป็นฝ่ายอ่อยก่อนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่สุดท้ายไอ้พี่พายุกลับวางแผนไว้ตั้งแต่แรก 

“มันอยู่ห้องไหน ฉันจะไปจัดการให้แกเอง!” จันทร์เจ้าถกแขนเสื้อเตรียมตัวออกกำลัง ผดุงความยุติธรรมเต็มความสามารถ 

“ช่างเถอะจันทร์เจ้า ยังไงฉันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย แถมพรุ่งนี้ก็จะกลับกรุงเทพแล้ว คงไม่ต้องเจอพี่เขาอีก” กอหญ้าจามออกมาเบา ๆ ทำให้จันทร์เจ้าที่ตั้งใจว่าจะไปแสดงวิชาบู๊ล้างผลาญ ทำลายล้างมนุษย์ผู้ชายที่มาล่อลวงเพื่อนสนิทถึงกับต้องเปลี่ยนแผนไปทำอย่างอื่นที่สำคัญกว่า 

“แกกินยานอนก่อนนะหญ้า เดี๋ยวฉันจะลงไปจัดการคืนห้องกับจองรถแท็กซี่ไปสนามบินให้ พรุ่งนี้แกจะได้ไม่ต้องลำบากตื่นมารอแต่เช้า”  

กอหญ้าจองตั๋วกลับกรุงเทพฯ พร้อมกับมารินเพราะมีงานต้องทำต่อทั้งคู่ เธออาสาจะจัดการเรื่องรถแท็กซี่ให้ แต่ดูท่าตอนนี้คงทำอะไรไม่ไหว จึงต้องรบกวนให้จันทร์เจ้าจัดการทุกอย่างแทน 

“อือ ยังไงฉันฝากแกเรื่องปลาดาวด้วยนะ นี่ถ้าฉันไม่ติดงานก็คงจะอยู่ช่วยตามหาอยู่หรอก แล้วถ้าเจอก็ฝากเขกกะโหลกสักสองทีด้วย มีเรื่องไม่สบายใจทีไร เทเพื่อนหนีหายไปทุกที” 

“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวถ้ามีอะไรคืบหน้า ฉันจะรีบส่งข่าว แกห่วงตัวเองก่อนเถอะนะหญ้า”  จันทร์เจ้าทราบดีว่าเพื่อนคงจะรู้สึกไม่สบายตัวเพราะตากฝนมา จึงอาสาจัดการธุระให้ โดยไม่ลืมย้ำว่าให้พักผ่อนเสียตั้งแต่ตอนนี้ เช้ามาจะได้ไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วง ส่วนเรื่องไม่สบายใจ ดูออกชัดอยู่ว่าคงไม่เป็นอะไรมาก เหมือนจะเสียดายอะไรนิด ๆ ด้วยซ้ำ 

ทางด้านกอหญ้าเองก็ไม่ได้อยากคิดถึงเรื่องที่เพิ่งจะถูกหลอกมา หลังจากกินยาลดไข้กับยาแก้แพ้แล้วจึงเอนตัวลงนอน พลางสาปแช่งผู้ชายที่วางแผนชวนเธอให้ไปกินข้าวและตากฝน จนถึงขั้นพากันไปล้วงต่อในห้องพัก แถมยังทำให้เธอเข้าใจผิด คิดโทษตัวเองว่าเป็นฝ่ายไม่ระวังด้วย 

 จีบดี ๆ เธอก็ยังพอรับไหวและคงจะใจอ่อนง่าย ๆ เพราะความหล่อเหลามากเสน่ห์ของอีกฝ่าย แต่วางแผนร้ายหวังเคลมกันแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้แตะแม้แต่ปลายเส้นผมของกอหญ้าอีก 

ลาก่อนไอ้พี่พายุหมุน ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย  

เพี้ยง!!! 

 

************** 

 

นิยายเรื่องทะเลอ้อนลมจะวางจำหน่ายในรูปแบบ EBOOK ใน MEB แล้วนะคะ  

ขอบพระคุณทุกท่านมากค่า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว