facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 / 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 347

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2564 15:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 / 2
แบบอักษร

ชนิภาเดินจากลิฟต์ออกมา เธอหิ้วถุงที่มีกล่องขนมไทยที่สั่งจากโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งมาด้วย เพราะในช่วงสิบโมงถึงสิบเอ็ดโมง เป็นช่วงที่เหมาะกับการนั่งพักทานของว่างพร้อมกับจิบชาไปด้วย เธอจึงหวังว่าขนมเหล่านี้จะทำให้เธอและอัคราได้ใช้เวลานี้อยู่ด้วยกันบ้างนั่นเอง 

เมื่อชนิภาเงยหน้าจากถุงขนมขึ้นมา ก็ต้องชะงักกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า หญิงสาวหน้าตางดงามกำลังง่วนกับการพิมพ์งานอยู่ แค่เห็นเพียงครึ่งเสี้ยวของรูปร่างหน้าตาจากทั้งหมด ยิ่งทำให้ชนิภารู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้งดงามราวรูปปั้นที่มีองค์ประกอบลงตัว ไม่ว่าจะเป็นจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบาง ดวงตากลม ผมยาวที่แนบไปลำคอเรื่อยลงมาถึงแผ่นหลัง 

อีกทั้งรูปร่างก็อ้อนแอ้นงดงาม ดูไม่มีที่ติเอาเสียเลย 

เอาจริงๆ ขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันมาเห็นยังสะดุดตา แล้วกับอัคราเล่า เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ เชียวนะ จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรจริงๆ หรือ 

ดวงหน้าของชนิภามีอาการบึ้งตึงขึ้น แม้จะพยายามเก็บความขุ่นเคืองใจลงไป แต่ก็ยังปรากฎความกระด้างกระเดื่องอยู่ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานนั้นทันที 

ผู้หญิงที่ไหนกันจะชอบให้คนรักตัวเองมาอยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงหน้าตาดีๆ เธอล่ะคนหนึ่ง ที่ไม่ชอบแน่ๆ 

แพรพิศที่มัวแต่ยุ่งกับงานเลยไม่ทันสังเกตว่าใครมายืนตรงหน้า กระทั่งเสียงหวานปนห้วนนั้นเอ่ยมาว่า 

"ตอนนี้พี่อัครอยู่ในห้องมั้ย" 

แพรพิศละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของชนิภา ก็ตอบว่า "คุณอัครประชุมอยู่ในห้องรับรองค่ะ" 

"อ้าว แล้วเธอไม่เข้าไปประชุมด้วย หรือว่าคุณลินก็อยู่ข้างในห้องประชุมนั้นด้วย" 

"พี่ลินไม่ได้มาทำงานแล้วค่ะ คงตั้งแต่วันนี้ไปจนกว่าเรื่องคุณแม่พี่ลินจะเรียบร้อย ส่วนแพร คุณอัครบอกว่าไม่ต้องเข้าไปด้วยก็ได้ ให้ทำงานที่คุณอัครอยากได้ตอนบ่ายแทน" 

ได้ยินแบบนี้ชนิภาก็ยิ่งไม่ค่อยชอบใจ แสดงว่านับจากนี้ไป แพรพิศจะต้องอยู่ใกล้ชิดแบบสองต่อสองกับอัครามากกว่าปกติแล้วสินะ 

"งั้น ฉันจะเข้าไปรอพี่อัครในห้องก่อน" 

"ค่ะ " แพรพิศรับคำแล้วก็กลับไปทำงานต่อ ซึ่งท่าทางเช่นนี้ของเธอ ในสายตาชนิภารู้สึกว่า เธอเป็นคนที่ค่อนข้างจองหองพอสมควร 

ชนิภาจึงรีบวางกล่องขนมที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ แล้วสั่งตามทันที "งั้น ก็ช่วยเอาขนมพวกนี้ใส่จานให้ด้วยนะ เดี๋ยวพี่อัครออกจากห้องประชุมมาจะได้มีอะไรทานรองท้อง ชงชาให้สองถ้วยและน้ำเปล่าสองแก้ว อ้อ น้ำเปล่าแก้วหนึ่งไม่ต้องใช่น้ำแข็ง" 

แพรพิศดูกล่องขนมไทย แล้วช้อนตาขึ้น อีกฝ่ายก็จ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้แพรพิศจะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเนื่องจากถูกขัดจังหวะทำงาน แต่เพราะความเป็นลูกน้อง ทำให้เธอจำต้องรับคำสั่งไป 

"ค่ะ" 

"เสร็จแล้วเอาไปให้ฉันในห้องด้วย อ้อ ขนมน่ะ เธอช่วยจัดลงจานให้สวยๆ ด้วยล่ะ เพราะขนมพวกนี้ ฉันซื้อมาจากโรงแรมระดับห้าดาว เพราะหากจัดไม่สวย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะคิดว่าฉันซื้อมาจากตลาดล่าง เอาของระดับตลาดล่างมาให้พี่อัครก็เท่านั้น" 

แพรพิศเม้มริมฝีปากเข้าด้วยกันทันที คำก็ตลาดล่าง สองคำก็ตลาดล่าง วันก่อนก็ดูถูกเธอเรื่องเสื้อผ้า ชนิภานี่ต้องการอะไรจากเธอนี่ 

ขณะที่กำลังระงับโทสะอยู่ ชนิภาก็เอ่ยอีกว่า 

"ส่วนกล่องเล็กๆ นั่นไม่ต้องจัดลงจานหรอกนะ ฉันให้เธอเอาไว้ทาน" แล้วก็ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ประกอบด้วยแววตาที่กระด้างสิ้นดี 

แพรพิศจ้องตากับชนิภา อีกฝ่ายยิ้มอีกทีแล้วก็หมุนตัว เดินตรงไปที่ห้องทำงานของอัครา ส่วนเธอก็ทำได้แค่ถือถุงขนมพวกนี้ขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังห้องพักเบรก 

รู้สึกหงุดหงิดขึ้นกว่าตอนที่ถูกขัดจังหวะการทำงาน ตรงที่ชนิภาจงใช้คำพูดกระทบกระเทียบเธอในเรื่องฐานะและความเป็นอยู่ 

นึกแล้วก็แปลกใจ อัครารักผู้หญิงคนนี้ลงไปได้อย่างไร หรือเขาไม่รู้ว่าเนื้อแท้ของชนิภาเป็นคนชอบดูถูกคนอื่นแบบนี้ 

พิมานก็อีกคน ชมเปาะให้เธอฟังได้อย่างไรว่า ชนิภาเป็นคนนิสัยน่ารัก เพราะเท่าที่เธอเห็น ข้างในของผู้หญิงคนนี้เน่าเฟาะยิ่งกว่าอะไรเสียอีก 

 

ชนิภากลับมานั่งที่ชุดรับแขกภายในห้องทำงานของอัคราด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ แม้อัคราไม่ใช่คนเจ้าชู้กรุ้มกริ่มก็ตาม ไม่เช่นนั้นเขาจะใช้เวลานานหรือกว่าที่จะยอมคบหากับเธอ และแม้เขาไม่ได้มีนิสัยเจ้าชู้กระนั้น ชนิภาก็ยังไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ที่ต้องมาเห็นเขาอยู่ใกล้ชิดหญิงสาวหน้าตาสะสวยทุกวันแบบนี้ 

มาลินีก็กระไร ทำไมถึงไม่หาคนอื่นมาแทน ทำไมจะต้องเจาะจงหญิงสาวคนนี้ด้วยนะ 

ขณะที่นั่งนึกอะไรเพียงลำพัง ไม่นานประตูห้องทำงานก็เปิดอีก แพรพิศกำลังยกถาดขนม น้ำดื่ม และชา ตามที่เธอสั่งไว้มาให้ พอมาถึงก็บรรจงวางของทั้งหมดลงตรงหน้า ครั้นเรียบร้อยทำท่าจะหมุนตัวกลับไปทำงานต่อ แต่ชนิภาก็รีบเรียกเอาไว้ทันที 

"นั่งคุยกันก่อน ดีมั้ย" 

เธอหมุนตัวกลับมาช้าๆ แล้วบอก กึ่งๆ ปฏิเสธนั่นเอง "แพรมีงานต้องทำต่อค่ะ คุณอัครของานชิ้นนี้ตอนบ่าย" 

"ไม่เสียเวลามากหรอก แค่ห้านาทีก็นั่งคุยกันไม่ได้เชียวหรือ" 

แพรพิศถอนใจ จำต้องนั่งลงกับที่นั่งอีกตัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นเด็กที่พี่อัครช่วยอุปการะไว้" 

ก็ถ้าเขาบอกทุกอย่างเกี่ยวกับเธอให้ชนิภาฟังหมดแล้ว ไม่เข้าใจว่าจะให้เธอมานั่งพูดถึงเรื่องนี้อีกทำไม 

แทนคำตอบ แพรพิศเพียงแค่เขม้นมองอีกฝ่ายเท่านั้น และได้เห็นว่าในแววตาทั้งสองของชนิภาก็มองอะไรในตัวเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่งเช่นกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว