email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๖ เปิดตัว 60%

ชื่อตอน : บทที่ ๑๖ เปิดตัว 60%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 11:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๖ เปิดตัว 60%
แบบอักษร

หลังลงทางด่วนและเข้าเขตรังสิต ชายหนุ่มก็จอดลงหน้าร้านกาแฟที่ตกแต่งน่ารักร้านหนึ่ง จากนั้นก็หันมายิ้มกับเธอ แล้วบอก 

“หาข้าวกินกันครับ” 

มินตราไม่ปฏิเสธ เธอหยิบกระเป๋าสะพายแล้วก้าวออกจากรถ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินอ้อมรถมาหา ยื่นมือมาจับมือเธอ แล้วพาเดินตรงไปยังร้านที่มีลูกค้าบางตา เพราะยังเช้าอยู่และเป็นเช้าวันเสาร์อีกด้วย  

เธอและเขาสั่งกาแฟคนละถ้วย และอาหารเช้าอันประกอบไปด้วยไข่ดาว แฮม ไส้กรอก และขนมปังปิ้ง ขณะกำลังกินกันอยู่ชายหนุ่มก็เอ่ย 

“เกริกบอกว่าช่วงนี้ดอกทานตะวันกำลังบาน” 

“ทุ่งทานตะวัน!” มินตราอุทานอย่างตื่นเต้น  

“ครับ แวะเที่ยวกันนะ” 

มินตราพยักหน้าเร็ว ๆ ก่อนบอกเขา 

“ขอบคุณนะคะ พอรู้ว่ามีทุ่งทานตะวัน ต่อให้คุณไม่ชวนฉันก็จะขอแวะ” พอเห็นเขามองด้วยสายตามีคำถาม จึงเล่าให้เขาฟัง “ตอนปีหนึ่งสาขาไปรับน้องที่เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ แล้วมีแวะทุ่งทานตะวันค่ะ แต่พ่อแม่ไม่ให้ฉันไป จำได้ว่าอยากไปมาก นอนร้องไห้อยู่ตั้งหลายคืน” 

“ทำไมไม่ให้ไปล่ะครับ” 

“พ่อแม่ไม่อนุญาตให้ไปค้างคืนที่อื่นค่ะ ต้องไปกับพ่อแม่เท่านั้น ทำให้เวลาเพื่อนที่มหา’ลัยมีทริป ฉันไม่เคยได้ไปไหนกับใครเขาเลย” 

เมื่อได้ยินคำตอบ ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่...คงเป็นความสงสาร ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาบีบมือเธอเบา ๆ แล้วบอก 

“ตอนนี้มีนอยู่กับผมแล้ว อยากไปไหนเดี๋ยวผมพาไปทุกที่เลยดีไหมครับ” 

มินตราส่งยิ้มให้เขา ตั้งแต่รู้จักกับเขาในคืนนั้น เธอได้ทำอะไร ๆ ที่พ่อแม่ไม่อนุญาตให้ทำตั้งหลายอย่าง แต่ไม่บอกเขาหรอก ตอบแค่สั้น ๆ ก็พอ 

“ขอบคุณนะคะ” 

หลังจัดการกับอาหารเช้าและกาแฟแล้ว เขาและเธอก็ออกเดินทางอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้แวะที่ไหน เขาขับรถยาวจนเข้าเขตจังหวัดลพบุรี ชายหนุ่มก็โทรศัพท์หาผู้ช่วยคนสำคัญ เสียงพูดคุยที่ดังผ่านลำโพงรถออกมาทำให้มินตรารู้ว่าเขาถามเกริกถึงทุ่งทานตะวันที่ควรพาเธอไป เพราะมีหลายแห่ง แต่เขาต้องการไปที่ที่สวยที่สุด เกริกบอกชื่อสถานที่พร้อมทั้งบอกทาง ทำให้ไม่นานนัก ภาพทุ่งทานตะวันสีเหลืองสดใสกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาก็ปรากฏแก่สายตา 

“สวยจังเลยค่ะ” มินตราพึมพำหลังชายหนุ่มจอดรถลง ลานจอดรถเริ่มมีรถจอดหนาตา แต่ก็ยังมีที่เหลืออีกมาก เพราะเป็นช่วงเวลาสายที่คนที่เดินทางมาเที่ยวแบบวันเดย์ทริปอาจยังมาไม่ถึง แต่เพราะเขาและเธอออกเดินทางแต่เช้าจึงมาถึงก่อนคนอื่น ๆ 

ชายหนุ่มพาเธอไปซื้อตั๋วเพื่อนั่งรถเข้าไปชมดอกทานตะวันแบบใกล้ชิด ซึ่งเป็นรถแทร็กเตอร์ที่มีโบกี้ต่อไปยาว ๆ เหมือนรถไฟ พาขับเข้าไปในทุ่งดอกไม้สีเหลืองสดใส มินตรามองอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นต้นทานตะวันในระยะประชิดแบบนี้มาก่อน หญิงสาวหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปดอกไม้ไว้จนนับไม่ถ้วน ในขณะที่คนนั่งข้าง ๆ ยื่นแขนมารั้งตัวเธอเข้าไปแนบชิดตัวเขามากยิ่งขึ้น แล้วเอ่ยชวน 

“เซลฟีกันหน่อยนะครับ” 

มินตราไม่ปฏิเสธ เธอมองกล้องมือถือในมือชายหนุ่มแล้วฉีกยิ้ม เขากดถ่ายไปรูปหนึ่ง ก่อนจะก้มลงฝังจูบบนศีรษะเธอแล้วกดถ่ายอีกครั้ง มินตราขัดเขินไปหมดกับการกระทำของเขา ก็ไอ้กอดแล้วหอมหัวนี่เหมือนคนเป็นแฟนกันเลย แต่เขาและเธอไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา 

หลังจากนั่งรถชมสวนทานตะวันไปครู่หนึ่ง คนขับรถก็จอดให้ลงไปถ่ายรูป ซึ่งเป็นบริเวณที่ต้นทานตะวันมีขนาดไม่สูงจนเกินไป ทำให้สามารถเข้าไปยืนในป่าทานตะวันแล้วยังเห็นหน้า ในขณะที่บริเวณอื่น ๆ ทั่วไปต้นทานตะวันจะสูงจนท่วมหัว เลยเดาว่าตรงนี้คงเป็นจุดที่จัดไว้สำหรับให้ถ่ายรูปสวย ๆ โดยเฉพาะ ซึ่งมินตราก็ไม่พลาด 

“ผมถ่ายให้นะครับ” ชายหนุ่มอาสา และมินตราก็ไม่ปฏิเสธ  

เธอเดินเข้าไปยืนท่ามกลางต้นทานตะวันแล้วโพสท่า ฉีกยิ้มที่เรียกว่ายิ้มแฉ่งแข่งกับดอกทานตะวันกันเลยทีเดียว สีเหลืองสดใสของดอกทานตะวันทำให้รู้สึกสดชื่นตามบรรยากาศไปด้วย ชายหนุ่มกดถ่ายรูปให้เธออย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย สลับกับชวนเธอถ่ายเซลฟี ซึ่งทุกครั้งก็จะเป็นภาพที่เธออยู่ในอ้อมแขนเขา บางครั้งก็วางใบหน้าด้านข้างแนบกัน บางหนเขาก็ก้มลงมาหอมแก้ม และภาพส่วนใหญ่ก็อยู่ในโทรศัพท์มือถือของเขา มีของเธอแค่ไม่กี่ภาพเท่านั้น 

เมื่อกลับมาขึ้นรถอีกครั้งเพื่อวนกลับไปจนเริ่มต้นเขาก็ถาม 

“ให้ส่งรูปให้ไหมครับ” 

“ขอบคุณค่ะ”  

อึดใจเดียวก็ได้ยินเสียงเตือนจากโทรศัพท์ และเห็นว่าชายหนุ่มส่งรูปมาให้ทางแอร์ดรอป จึงกดรับ แต่รู้สึกว่ารูปที่เขาส่งมามีจำนวนน้อยกว่าจำนวนรูปที่เธอคิดว่าเขากดถ่าย ถึงเงยหน้าขึ้นถาม 

“มีแค่นี้เหรอคะ” 

“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ พร้อมยิ้มใส่ตาเธอ 

พอเขาว่าอย่างนั้นเธอก็พยักหน้าให้ แม้จะคิดว่ารูปดูน้อยกว่าที่เขาถ่าย แต่เพราะไม่รู้ว่าเขาถ่ายไปกี่รูป เมื่อเขาบอกว่าเท่านี้ก็เลยเท่านี้ด้วยโดยไม่เรื่องมาก 

เมื่อกลับมาถึงจุดเริ่มต้นก็เป็นการสิ้นสุดการชมทุ่งทานตะวัน คนอื่น ๆ เดินเข้าไปดูของฝากที่มีขายหลายอย่าง แต่ชายหนุ่มจูงมือมินตรากลับไปที่รถโดยไม่ได้ซื้ออะไร เพราะยังต้องเดินทางไปเขาค้อต่ออีก 

จากทุ่งทานตะวัน ชายหนุ่มขับรถยาวโดยไม่ได้แวะเที่ยวที่ไหน มีเพียงแวะรับประทานอาหารกลางวันแล้วมุ่งหน้าสู่จุดหมายของการเดินทางทันที  

“ใกล้ถึงแล้วเหรอคะเนี่ย” มินตราถามเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเริ่มขับรถขึ้นเขา 

“ครับ” เขาหันมาตอบสั้น ๆ แล้วหันกลับไปตั้งใจกับการขับรถ เพราะถนนเส้นเล็กที่คดเคี้ยวไปมาตามไหล่เขา ทำให้เขาต้องตั้งสมาธิอยู่กับการขับรถมากกว่าปกติ 

ไม่นานเกินรอ บ้านหลังเล็กหลังน้อยที่แทรกอยู่ตามแมกไม้บนไหล่เขาก็ปรากฏแก่สายตา ชายหนุ่มนำรถเข้าไปจอดหน้าล็อบบี้ ซึ่งมีพนักงานมารับรถของเขาไปจอดให้ ส่วนเขาและเธอเดินเข้าไปในตัวอาคาร ที่มีชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนรอต้อนรับอยู่ และเดินเข้ามาสวมกอดกับฌานพร้อมรอยยิ้มกว้าง 

“ยินดีต้อนรับเพื่อน เดินทางเป็นไงบ้างวะ” เจ้าของสถานที่เอ่ยถามขณะสวมกอดกัน 

“ดี ยินดีด้วยนะ รีสอร์ตสวยเชียว” ฌานว่า พอคลายอ้อมกอดก็หันมาทางเธอ แล้วแนะนำเธอกับเพื่อนเขาให้รู้จักกัน “นี่มีน มีนครับ ประณต”  

มินตราทักทายประณต คนที่เอ่ยทักกลับมาด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอถึงกับทำหน้าไม่ถูก 

“นี่เองคุณมีนคนที่ทำให้ฌานติดบ้าน ยินดีต้อนรับสู่เคียงดารารีสอร์ตครับ” 


เพื่อน ๆ ท่านประธานรู้จักมีนทุกคนเลยน้า
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว